திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 19

சித்திரை வெயில் சுட்டெரிக்கும் நெடுஞ்சாலை ஓரத்தில், ஆண்டுதோறும் பெரிய தண்ணீர்ப் பந்தல் அமைத்து, வழிப்போக்கர்களுக்கு மண்பானைத் தண்ணீரும், குளிர்ந்த மோரும் தானமாக வழங்குவது கொடையாளி சின்னசாமியின் வழக்கம்; அதே சாலையில் இருந்த ஆசிரமத்தில் முனிவர் சதானந்தர் கடுமையான உண்ணாவிரத நோன்புகளை மேற்கொண்டு தவமியற்றி வந்தார். ஆனால் அந்த ஆண்டு வானம் ஒரு துளி மழையைக் கூட வழங்காமல் பொய்த்தது (வானம் வழங்காதெனின்); ஆறுகளும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளும் வற்றிப் பாறையாயின. சின்னசாமியின் வீட்டுக் கிணற்றில் சொந்தக் குடிநீருக்கே வழியில்லாமல் அடிமண் தோன்றியதால், அந்த ஆண்டு சாலையோரத் தண்ணீர்ப் பந்தல் எழவே இல்லை (தானம் தங்காது); வழிப்போக்கர்களுக்குக் கொடுக்க ஒரு பிடி சோறும் ஒரு சொட்டு நீரும் இன்றித் தானம் நின்றது. உணவும் நீரும் இன்றி உடலும் மனமும் நலிந்ததால், ஆசிரமத்து முனிவர்களாலும் தங்கள் தவத்தை அமைதியோடு தொடர முடியவில்லை (தவம் தங்காது). சின்னசாமியும் முனிவரும் கைகூப்பி உணர்ந்தனர்: 'வானத்திலிருந்து மழை பெய்யாவிட்டால், இல்லறத்தார் செய்யும் தானமும் நிலைக்காது; துறவியர் மேற்கொள்ளும் தவமும் நிலைக்காது' (தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம் வானம் வழங்காதெனின்) என்பதை உலகம் கண்கூடாகக் கண்டது!

Whenever the blazing summer month of Chithirai scorched the highway, benevolent householder Chinnasamy erected an open thatched shelter by the crossroads, providing large clay pots of cool water and churned spiced buttermilk to weary travelers. Simultaneously, on the adjacent hill, hermit Sadhanandhar observed rigorous spiritual austerities and silent fasting. But that year, the skies completely ceased to dispense rain (Vaanam vazhangaadhenin); the aquifer shrank to bare bedrock. Chinnasamy's home well dried into cracked clay, leaving his own family without enough water to drink; consequently, the roadside charity pavilion could not be erected, halting all acts of hospitality (Dhaanam thaangaadhu). Deprived of even a single leaf or cup of water to sustain their bodies, the hermits in the monastery collapsed from exhaustion, unable to maintain their meditative contemplation (Thavam thaangaadhu). Looking at the dry soil, the sage and the householder realized: If the heavens refuse to pour down their waters, neither the charitable hospitality of householders nor the sublime austerities of ascetics can ever survive in this vast world! (Dhaanam thavamiraNtum thangaa viyanulagam vaanam vazhangaadhenin).