திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 20

ஊர்த் தெருவின் பொதுக் கிணற்றில், பல தலைமுறைகளாக மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுத்து, வரிசையாகக் குடங்களை வைத்து அமைதியாகத் தண்ணீர் எடுத்து வந்தனர்; எந்தக் குடம் முதலில் வந்ததோ அதற்கே முன்னுரிமை என்ற பண்பான நல் ஒழுக்கம் அந்த ஊரில் நிலைத்திருந்தது. ஆனால் தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் மழை பொய்த்தபோது (வான்இன்று), நிலத்தடி நீர்மட்டம் அதலபாதாளத்திற்குச் சென்றது; ஊர்க் கிணற்றில் ஒரு குடம் தண்ணீரே மிஞ்சியது. அடுத்த கணமே மனிதர்களின் பல ஆண்டுப் பொறுமையும் நல் ஒழுக்கமும் சிதைந்தது; 'என் குழந்தைக்குத்தான் தண்ணீர் வேண்டும்' என்று கத்தி ஒருவர் மீது ஒருவர் பாய்ந்து அடித்துக் கொண்டனர்; குடங்கள் கீழே விழுந்து உடைந்தன; கைகலப்பில் இரத்தம் சிந்தியது! அப்போது அங்கு வந்த முதிய கிராமத் தலைவர் சடையப்பனார் கலங்கிய கண்களோடு கூட்டத்தை விலக்கினார்: 'மக்களே! நீர் இல்லாமல் இந்த உலகத்தில் எந்த மனிதனும் வாழ முடியாது (நீர்இன்று அமையாது உலகு); ஆனால் அந்த நீரும், மனித சமுதாயத்தைப் பிணைத்து வைத்திருக்கும் நல் ஒழுக்கமும் வானத்திலிருந்து மழை பெய்தால் மட்டுமே நிலைத்து நிற்கும் (வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு)' என்றார். மக்கள் தங்கள் ஆத்திரத்தை விட்டுவிட்டு மழையின் இன்றியமையாமையை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தனர்!

For generations around the central stone well of the township, an unwritten code of civil righteousness prevailed: householders lined up their copper urns in quiet succession, yielding place to the elderly and respecting whoever arrived first. But when the monsoon failed for three consecutive seasons (Vaanindru), the water table plummeted into dry sand, reducing the well's daily output to barely two buckets. In a single afternoon, decades of mutual decorum and neighborly virtue disintegrated. Desperate for their dehydrated children, men and women screamed, shoving each other violently onto the flagstones; brass pots were kicked aside, clay urns smashed into shards, and blood was drawn in the scuffle. Stepping between the combatants with his wooden staff, village elder Sadaiyappan raised his trembling voice: Neighbors, halt this madness! It is true that without water, no living creature in this world can survive for a single day (Neerindru amaiyaadhu ulagu); but know this timeless truth: neither water nor the moral fabric of human righteousness can ever endure without the heavenly gift of rain! (Vaanindru amaiyaadhu ozhukku). Paralyzed by the truth, the villagers lowered their fists in silent shame.