திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 91

மன்னன் மகேந்திரவர்மனின் அரசவையில், ஆஸ்தானப் போலிப் புலவர் நாகராஜன், மன்னனிடமிருந்து தங்க நாணயங்களைப் பறிப்பதற்காக, 'மன்னா! நீங்கள் இந்திரனை விட அழகு, சந்திரனை விடக் குளிர்ந்தவர்!' என்று தேன் தடவிய போலிப் புகழுரைகளைப் பொழிந்தான்; ஆனால் அவனது உள்ளத்திலோ பேராசையும் வஞ்சகமும் சூழ்ச்சியும் நிறைந்திருந்தன. மன்னன் அந்த முகஸ்துதியில் மயங்கவிருந்த வேளையில், அங்கு வந்த தவயோகி சத்யானந்தர், மன்னனைப் பார்த்து கனிவான புன்னகையோடு பேசினார்: 'மன்னா! உன் கண்கள் இரவில் தூங்காமல் காக்கும் கடமையால் சிவந்துள்ளன; மக்களின் வறட்சித் துயரத்தைத் தீர்க்க நீ எடுக்கும் முயற்சிகள் உன்னை ஒரு நல்ல அரசனாக்குகின்றன; ஆனால் உன்னைச் சுற்றியுள்ள முகஸ்துதிக்காரர்களின் மாயவலையில் விழாமல், உழைக்கும் ஏழை உழவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பதே உன் செங்கோலுக்கு உண்மையான அழியாப் புகழாகும்!' என்று உள்ளத்து அன்போடு வாய்மையைப் பேசினார். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அடுத்த கணம், மன்னன் மகேந்திரவர்மனின் கண்கள் விழித்தன; அவனது நெஞ்சில் அமைதியும் ஞானமும் பொங்கியது. மன்னன் நாகராஜனின் போலிப் புகழை ஒதுக்கிவிட்டு, முனிவரின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சபை கூடியிருந்த சான்றோர்கள் கூறினர்: 'நாவில் தேனைத் தடவி உள்ளத்தில் விஷத்தை மறைத்துப் பேசும் வார்த்தைகள் இன்சொல் அல்ல; மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த ஞானிகளின் வாயிலிருந்து, உள்ளத்து அன்பும் இரக்கமும் கலந்து (ஈரம் அளைஇ), எவ்வித வஞ்சகமும் இல்லாமல் (படிறு இலவாம்) பிறக்கும் வாய்மைச் சொல்லே உண்மையான இன்சொல்லாகும்!' (செம்பொருள் கண்டார்வாய்ச் சொல்) என்று கொண்டாடினர்!

In the royal audience chamber of King Mahendravarman, mercenary bard Nagarajan composed sycophantic verses dripping with artificial honey: O Sovereign! You eclipse the solar deity in brilliance and outshine Indra in glory! While his words sounded sweet, his heart harbored only covetous greed and political malice. Just as the monarch was about to shower him with gold, revered hermit Sathyanandhar stepped forward. With eyes overflowing with genuine parental affection, the sage spoke with gentle firmness: O King! Your eyes are bloodshot with the burden of sleepless vigil for your realm; your canal works have saved thirsty villages; but beware the poisonous venom of court flatterers! Ruling in fearless justice for the starving laborer is the only true jewel of your crown! Those heartfelt, compassionate words struck the monarch's soul like pure mountain water, dissolving all royal vanity and bringing profound inner clarity. Banishing the flatterer, the king prostrated before the sage. The court elders declared: Sweet-sounding flattery laced with hidden deceit is never pleasant speech! True sweet words are those which flow from the lips of sages who have realized the ultimate truth (SemporuL kaNdaar vaaych chol)—infused with the moisture of unconditional love (Eeram aLaii) and utterly spotless of any deceit or guile! (PadiRu ilavaam).