திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 90

கிராமத்து கவிஞர் சுந்தரமூர்த்தி, தன் தோட்டத்தில் மலர்ந்திருந்த உலகிலேயே மிக மென்மையான அனிச்ச மலரைக் கிள்ளி, தன் கைகளில் ஏந்தி மூக்கால் மென்மையாக நுகர்ந்து பார்த்தார்; அந்த மூச்சுக் காற்றின் சூடு பட்ட மாத்திரத்திலேயே, அந்த மலரின் பட்டுப் போன்ற மெல்லிய இதழ்கள் கருகி வாடிச் சுருங்கி உதிர்ந்தன (மோப்பக் குழையும் அனிச்சம்)! அதே நேரத்தில், பக்கத்து ஊரிலிருந்து நடந்து வந்த வறிய புலவர் ஒருவர், சுந்தரமூர்த்தியின் வாசற்படியில் இன்முகத்தோடு வந்து நின்றார். அப்போது, சுந்தரமூர்த்தியின் மனைவி உள்ளேயிருந்து வந்து, வாசலில் நின்ற புலவரைப் பார்த்து ஒரு நொடி முகம் கோணி, முகம் சுளித்து ஒரு சலிப்பான பார்வையை வீசினாள். அறுசுவை உணவுகள் அடுப்பில் தயாராக இருந்தபோதும், அந்த ஒற்றை முகம் சுளித்த பார்வையை வாங்கிய மாத்திரத்திலேயே, அந்தப் புலவரின் கண்கள் கலங்கி, நெஞ்சம் சுக்குநூறாக உடைந்து, தலைகுனிந்து உணவருந்தாமலேயே வெளியேறிச் சென்றுவிட்டார்! சுந்தரமூர்த்தி தன் மனைவியிடம் மனம் உருகிக் கூறினார்: 'பெண்ணே! மூக்கால் நுகர்ந்து பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அனிச்ச மலர் வாடி விடுகிறது; ஆனால் நம் இல்லம் தேடி வந்த விருந்தினரின் உள்ளமோ, அந்த அனிச்ச மலரை விடவும் ஆயிரம் மடங்கு மென்மையானது! நாம் சற்று முகம் மாறிச் சலிப்போடு பார்த்த அந்த ஒற்றைப் பார்வையிலேயே அவரது மானமும் உள்ளமும் வாடிச் சுருங்கிப் போய்விட்டது!' (முகந்திரிந்து நோக்கக் குழையும் விருந்து) என்று விருந்தோம்பலில் இன்முகத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தினார்!

Court poet Sundaramoorthy plucked a freshly opened blossom of the legendary Anicham flower from his shaded garden. Holding the gossamer bloom to his nose, he gently inhaled its sweet fragrance: the subtle warmth of his breath alone caused the paper-thin petals to instantly wither, darken, and droop (Moppak kuzhaiyum anichcham). At that very instant, an impoverished wandering bard crossed the threshold seeking hospitality. From the inner kitchen, Sundaramoorthy's wife stepped out; observing the dusty traveler, she involuntarily frowned, shooting a fleeting, icy glance of irritation across the courtyard. Though a feast of sweet payasam and hot ghee-rice was simmering inside, that single cold, disdainful glance struck the sensitive poet's heart like a poisoned dart. His eyes filled with silent tears; without uttering a word or taking a single grain of food, he quietly turned away and vanished down the road in crushing humiliation. Sundaramoorthy lamented to his wife with deep anguish: Look, beloved! The delicate Anicham flower withers merely upon inhaling its scent; but a human guest's soul is a thousand times more tender than any blossom on earth! The instant our countenance cools with an altered, unwelcoming glance, their sensitive heart shrivels and dies inside! (Mugandhirindhu noakkak kuzhaiyum virundhu).