திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1174

உப்பள வரப்புகளில் மரப் பலகையால் வெண்மையான உப்பை வாரி அடுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் செங்கொடி, கடல் வணிகத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் கணவனை நினைத்து அழுது அழுது கண்கள் வறண்டு வாடினாள். உப்பு வாரும் பலகையை வரப்பில் நிறுத்திய செங்கொடி, தன் கண்கள் சிவந்திருப்பதைக் கண்ட மூத்த தோழி பொன்னழகிடம் தன் வேதனையைக் கூறினாள். "தோழி, தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாத தீராத காதல் பெருந்துன்பத்தை என்னிடத்தில் உண்டாக்கி நிலைநிறுத்திவிட்டு, மை தீட்டிய என் கண்கள் தாமும் தொடர்ந்து அழுவதற்கு வழியின்றித் தம் கண்ணீரும் வறண்டு போய்விட்டனவே (பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து)!" என்று கூறினாள். பொன்னழகு உப்புக் கூடைகளை வரப்பின் ஓரத்தில் வரிசையாக அடுக்கினார்; மரத்தாலான உப்பு வாரிப் பலகையை உப்பளப் பாத்தியின் மேட்டில் சாய்த்து வைத்தார்.

Gathering white crystallized salt with wooden scraping boards along the coastal salt pans, young worker Sengodi sat parched and exhausted, her eyes red and hollow from days of unceasing grief over her absent seafarer husband. Resting her scraping paddle upon the earthen dike, Sengodi spoke with quiet resignation to her elder companion, Ponnalagu: "My friend, having permanently rooted an inescapable, fatal torment of love within my soul, my kohl-rimmed eyes have now completely run dry of moisture, unable even to shed another tear (பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து)!" Ponnalagu stacked the woven palm-leaf salt baskets neatly along the embankment. Resting the carved wooden brine paddle against the dike wall, she gathered the baskets.