திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1171

முற்றத்தில் உலர வைத்த மஞ்சள் கிழங்குகளைக் கூடைகளில் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தொலைதூரப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனின் பிரிவை எண்ணிக் கண்களில் நீர் வழிய நின்றாள். மஞ்சள் கிழங்குகளைக் கூடையில் வைத்த கனிமொழி, கண்களின் ஒளி மங்கிவிடும் என்று கவலைப்பட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆதங்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, தணியாத இந்தக் காதல் பெருந்துன்பத்தை நான் உணர்ந்ததே அன்று இந்தக் கண்கள் எனக்குக் காதலரைக் காட்டியதால் தான்; அவ்வாறிருக்க, இன்று அதே கண்கள் என்னிடம் அவரைக் காட்டித் தருமாறு அழுது வருந்துவது எதற்காக (கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய் தாம்காட்ட யாம்கண் டது)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி உலர்ந்த மஞ்சள் கிழங்குகளை மர மரக்காலால் அளந்து சணல் பையில் நிரப்பினார்; பையின் வாயைச் சணல் கயிற்றால் இறுக்கிக் கட்டினார்.

Sorting sun-dried yellow turmeric roots into wicker baskets in the courtyard, young maiden Kanimozhi let tears stream freely down her cheeks, overcome with longing for her husband who was away on a distant journey. Resting a handful of turmeric roots into the basket, Kanimozhi turned to her elder companion, Shenbagavalli, who was concerned that endless weeping would harm her sight: "My friend, I came to know this incurable, agonizing love only because my own eyes eagerly gazed upon him that day; why then do those very same eyes now weep and demand that I show him back to them (கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய் தாம்காட்ட யாம்கண் டது)!" Shenbagavalli measured the dried yellow turmeric roots with a wooden grain scoop and poured them into a woven jute sack. Gathering the mouth of the sack, she tied it firmly with hemp twine.