திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 966

மழை பொய்த்த காலத்தில் விதை நெல்லுக்கு வழியின்றித் தவித்த இளம் உழவன் முத்துவை, ஊரின் கர்வம் பிடித்த நிலக்கிழார் சோமதத்தனிடம் உதவி கேட்டுச் செல்லுமாறு அவனது நண்பன் வற்புறுத்தினான். சோமதத்தனோ தன்னை நாடி வரும் ஏழை எளியவர்களை வாசலில் பல மணி நேரம் நிற்க வைத்து, ஏளனம் செய்து சிரிப்பதை வாடிக்கையாகக் கொண்டிருந்தான். முத்து அவனது வாயிலில் சென்று நின்றபோது, சோமதத்தன் ஒரு பழைய ரொட்டித் துண்டை அவன் காலடியில் எறிந்து, "இதை வாயால் கவ்வி எடுத்தால் உனக்கு ஒரு மூட்டை நெல் தருகிறேன்" என்று ஏளனமாக நகைத்தான். அந்த இழிவான பேச்சைக் கேட்டு முத்துவின் ரத்தம் கொதித்தது. ரொட்டித் துண்டைக் காலால் தள்ளிவிட்டுத் தன்மானத்தோடு நிமிர்ந்து நின்றான். "நிலக்கிழாரே, உங்கள் தானியத்திற்காக என் மனித மரியாதையை நான் விற்க மாட்டேன். சுயமரியாதையை இழந்து, தன்னை மதிக்காமல் இகழ்பவர்களின் பின்னே கையேந்திப் பணிந்து நிற்கும் வாழ்க்கை இவ்வுலகில் நற்புகழையும் தராது; மறுமைக்குரிய நல்வழியிலும் கொண்டு சேர்க்காது; அவ்வாறிருக்க மானமிழந்து உங்கள் பின் நிற்பதால் என்ன பயன்? (புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று இகழ்வார்பின் சென்று நிலை). என் கைகளின் வியர்வையை மட்டுமே நம்பி நான் வாழ்வேன்" என்று ஆணித்தரமாகக் கூறினான். முத்து தலைநிமிர்ந்து அங்கிருந்து வெளியேறினான்; மற்ற எளிய உழவர்களோடு இணைந்து ஊர்க் குளத்தைத் தூர்வாரி, தன் நிலத்தில் சிறுதானியங்களை விதைத்துச் சுயமரியாதையோடு தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினான்.

During a severe drought, when seeds for the upcoming season were scarce, a young peasant farmer named Muthu was urged by a companion to seek help from the arrogant village landlord Somadattan. Somadattan routinely took cruel pleasure in forcing impoverished farmers to wait outside his iron gates for hours in the sweltering heat, showering them with insults before handing out meager relief. When Muthu approached the porch, the landlord tossed a stale crust of bread into the dust at his feet and laughed contemptuously. "Pick that crust up with your teeth, and I will grant you a sack of seed grain." The cruel insult ignited Muthu's inner fire of self-respect. Kicking the crust aside with firm contempt, he stood tall with flashing eyes. "Landlord, I will never surrender my human dignity for your insulting grain. Standing subserviently behind those who despise and scorn you brings no earthly honor, nor does it lead to any spiritual grace in the hereafter; what possible purpose then does this demeaning servility serve? (புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று இகழ்வார்பின் சென்று நிலை). I will sustain my household through honest sweat, not humiliation." Walking out of the estate with an unbent spine, Muthu joined with fellow smallholders to clear a shared irrigation channel and sow hardy millets on their plots, harvesting enough grain to nourish his family with pride.