திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 961

ஊரில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய காலத்தில், கற்தூண்களைச் செதுக்கும் மூத்த சிற்பி சோமுவின் பட்டறையில் தானியப் பானைகள் வற்றிப் போயின. பட்டறைக் கலைஞர்களின் பட்டினியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைத்த கொடூர நிலக்கிழார் ஒருவன், சோமுவிடம் ஒரு பெரிய பொற்கிழியைக் காட்டினான். ஊர் மக்களின் நிலங்களைப் பறித்து வாழ்ந்த தன் தந்தையின் உருவத்தை, தர்மத்தின் திருவுருவமாக ஒரு தூணில் செதுக்கிப் பொதுமண்டபத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தான். பட்டறையின் பசியைப் போக்க அந்தப் பொற்காசுகளை ஏற்றுக்கொண்டு வேலையைத் தொடங்கலாம் என்று சோமுவின் இளைய உதவியாளன் கண்ணீருடன் வேண்டினான். ஆனால் தன் கையில் இருந்த உளியைக் கருங்கல்லின் மீது உறுதியாக வைத்த சோமு, தன்மானத்தோடு மறுத்தார். "தம்பி, உணவு இந்த உடம்பின் பசியை ஒரு பொழுது போக்கும்; ஆனால் கள்ளப் புகழைச் செதுக்கும் உளி நம் முன்னோர்களின் தூய மரபிற்கு என்றென்றும் தீராத பழியைச் சேர்க்கும். வாழ்க்கை நடைபெறாது என்னும் அளவிற்கு இன்றியமையாத முக்கியமான செயலாக இருந்தாலும், ஒருவன் தன் சுயமரியாதைக்கும் குடிப்பெருமைக்கும் இழிவு தரும் செயல்களை ஒருபோதும் செய்யாமல் தவிர்த்துவிட வேண்டும் (இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும் குன்ற வருப விடல்). என் கைகள் உண்மையை மட்டுமே செதுக்கும்" என்றார். சோமுவின் உறுதியைக் கண்டு நிலக்கிழார் அவமானத்துடன் வெளியேறினான்; சோமுவும் தன் உதவியாளர்களோடு எளிய ஆட்டுக்கற்களைச் செதுக்கி நேர்மையான உழைப்பால் தானியம் ஈட்டித் தன் வாழ்வை நடத்தினார்.

During a season of severe drought and famine across the stonemasons' valley, master sculptor Somu found his workshop granary completely empty, leaving his young apprentices with barely enough coarse gruel for a single meal. Seeking to exploit their vulnerability, a tyrannical local landlord arrived with a heavy purse of gold coins. He offered a massive sum on the condition that Somu carve a magnificent granite pillar depicting the landlord's extortionist father as a compassionate saint presenting alms to the poor, to be installed in the town hall. Weeping with hunger, Somu's junior apprentice pleaded with him to accept the contract so they could purchase sacks of rice. Somu set his heavy iron mallet firmly upon the granite slab and shook his head with quiet resolve. "Apprentice, food merely sustains this fragile breath for a day, but carving a lie into eternal stone irrevocably stains the spotless honor of our guild. Even if an act appears absolutely vital and indispensable for survival, one must reject anything that brings dishonor to ancestral character (இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும் குன்ற வருப விடல்). My chisel will carve the truth or remain at rest." Stunned and humiliated by the sculptor's unwavering pride, the landlord retreated with his gold. Somu and his apprentices sustained themselves by dressing honest grindstones for neighboring farmers, earning clean grain and keeping their ancestral dignity intact.