திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 963

தானிய வணிகத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்த காலத்தில், தன் கடைக்கு வரும் எளிய சுமைதூக்கும் தொழிலாளிகளையும் இருகரம் கூப்பி இன்முகத்துடன் வரவேற்று அடக்கத்தோடு பழகி வந்தார் வேலன். ஆனால் அடுத்தடுத்து வந்த பெருவெள்ளத்தால் அவரது படகுகளும் தானியக் கிடங்குகளும் நீரில் மூழ்கி, ஒரே இரவில் அவரது சொத்துக்கள் யாவும் கரைந்துபோயின. வேலனின் வீழ்ச்சியைப் பார்த்து மகிழ்ந்த கர்வம் பிடித்த போட்டி வணிகன் ஒருவன், அவரைத் தன் மாளிகைக்கு அழைத்தான். "என் காலடியில் மண்டியிட்டு யாசகம் கேட்டால் உனக்குச் சில மூட்டை நெல் தருகிறேன்" என்று ஏளனமாகப் பேசினான். அவனது ஏளனப் பேச்சைக் கேட்டுத் தலைகுனியாமல், வேலன் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றார். "வணிகரே, என்னிடம் செல்வம் கொழித்த காலத்தில் நான் ஏழை எளியவர்களிடம் பணிவோடு தலைவணங்கினேன்; ஆனால் இன்று வறுமை என்னைச் சூழ்ந்துள்ள வேளையில் யாருக்கும் அடிமையாகப் பணியாமல் தலைநிமிர்ந்து நிற்பேன். செல்வம் பெருகி உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும்போது பணிவோடு நடக்க வேண்டும்; செல்வம் குறைந்து வறுமையுற்ற காலத்தில் எவரிடமும் சுயமரியாதையை இழக்காமல் கம்பீரமான மான உணர்வோடு வாழ வேண்டும் (பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு). என் கைகளின் உழைப்பை நம்பி நான் வாழ்வேனே தவிர, தன்மானம் இழந்து யாரிடமும் கையேந்த மாட்டேன்" என்றார். வேலனின் அசைக்க முடியாத தன்மானத்தைக் கண்டு போட்டி வணிகன் வாயடைத்துப் போனான்; வேலனும் ஆற்றுத் துறையில் சுமைதூக்கும் தொழிலாளியாக உழைத்துச் சிறுகச் சிறுக மீண்டும் தன் வாணிபத்தை நேர்மையோடு வளர்த்து எடுத்தார்.

During his years of boundless prosperity as a prominent riverbank grain merchant, Velan was beloved for his remarkable humility, greeting the humblest boatmen and porters with folded hands and gentle courtesy. However, catastrophic flash floods engulfed the river wharves, destroying his storage warehouses and barges, reducing him to sudden, severe poverty. Delighted by his downfall, an arrogant rival merchant summoned Velan to his opulent terrace. He tossed a few handfuls of copper coins upon the flagstones, sneering, "Kneel before me on both knees, beg for mercy, and I will grant you charity." Refusing to bend his spine, Velan met the rival's scornful gaze with calm, immovable dignity. "Merchant, during my years of abundance, I walked with genuine humility before every laborer. But in this hour of material loss, no force on earth can compel me to abandon my self-respect. When wealth flourishes, one must practice gentle humility; but when fortune shrinks and adversity strikes, one must preserve lofty, unbending dignity (பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு). I will rebuild my life through honest sweat, not through humiliation." Turned to stone by the ruined merchant's majestic poise, the rival fell silent. Velan turned on his heel and worked diligently as a dock laborer, eventually re-establishing his trade through sheer industry and earning the profound reverence of the entire town.