திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 84

பெருந்தனவந்தர் வரதராஜன், தன் வீட்டு வாசலில் யாராவது யாத்ரீகர்களோ விருந்தினர்களோ வந்து நின்றால், கடுங்கோபத்தோடு முகம் சுளித்து, 'எப்போதும் பிச்சைக்காரர்கள் தொல்லை!' என்று முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டு, வேண்டா வெறுப்பாக எதையாவது வீசி எறிவார். ஆனால் அதே தெருவின் மூலையில் எளிய நெசவாளர் கோபாலன், தன் வீட்டில் எளிய கூழ் மட்டுமே இருந்தபோதிலும், வாசலில் யாராவது வழிப்போக்கர் வந்து நின்றால், மலர்ந்த தாமரை போன்ற முகத்தோடு, இரு கரங்களையும் கூப்பி வரவேற்று, 'வாருங்கள் ஐயா! உங்கள் வருகையால் எங்கள் குடிசை பாக்கியம் அடைந்தது!' என்று அமிர்தம் போன்ற புன்னகையோடு உபசரித்து மகிழ்வார் (முகனமர்ந்து நல்விருந்து ஓம்புவான்). சில வருடங்களில் விசித்திரமான மாற்றம் நிகழ்ந்தது: எப்போதும் முகம் சுளித்துக் கோபப்பட்ட வரதராஜனின் வியாபாரம் நஷ்டமடைந்து, செல்வங்கள் அனைத்தும் கரைந்து அவரது மாளிகை களையிழந்தது; ஆனால் இன்முகத்தோடு விருந்தோம்பிய கோபாலனின் வீட்டில், அவரது நேர்மையான நெசவுத் தொழில் பன்மடங்கு பெருகி, அரண்மனை ஆஸ்தான நெசவாளர் பதவி தேடி வந்தது; அவரது குடிசைக்குப் பொன்னும் புகழும் வந்து குவிந்தன! ஊர்ப் பெரியவர் வியந்து கூறினார்: 'பணம் இருப்பவனிடம் செல்வம் தங்குவதில்லை; மலர்ந்த இன்முகத்தோடு நல்விருந்தினர்களை உபசரிப்பவனின் இல்லத்தில்தான் செல்வத் திருமகளானவள் மனம் மகிழ்ந்து நிரந்தரமாகக் குடிவந்து வாழ்வாள்!' (அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும்) என்று போற்றினார்!

Wealthy silk merchant Varadharajan possessed sprawling town mansions; yet whenever weary travelers approached his portico asking for water, his forehead creased with bitter disgust. Snapping at servants, he tossed stale scraps onto the road with a dark, repelling scowl. In stark contrast, at the far end of the lane, modest silk weaver Gopalan possessed little more than a handloom and rice porridge. Yet whenever strangers arrived at dusk, Gopalan's face lit up like a blooming lotus: he folded his hands with radiant reverence, welcomed them inside as living embodiments of divinity, and served them with such sparkling joy that their fatigue instantly vanished (Muganamarndhu nalvirundhu oambuvaan). Within years, an astonishing destiny played out: Varadharajan's warehouse caught fire, his credit evaporated, and his sullen household crumbled into bitter decay. Gopalan's handloom workshop, however, flourished exponentially: the royal court granted him exclusive patronage, bringing boundless prosperity, joyous children, and lasting honor to his threshold. A visiting scholar remarked: Gold does not keep Lakshmi near! The Goddess of Fortune (SeyyaaL) joyously takes up her permanent, bountiful residence inside the abode of that noble soul who welcomes worthy guests with a radiant, joyful countenance! (Aganamarndhu seyyAL uRaiyum).