திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 85

கிராமத்து எளிய விவசாயி நல்லமுத்து, கடும் வறட்சியின் முடிவில் மழை பெய்தபோது, தன் வயலில் விதைப்பதற்காக ஒரு மூட்டை நெல்விதைகளை மட்டுமே உயிராகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். அன்றிரவு, அவரது குடிசை வாசலில் பசியால் மயங்கி விழுந்த முதிய யாத்ரீகர்கள் மூவர் தஞ்சம் புகுந்தனர்; வீட்டில் சமைக்க வேறு எந்தத் தானியமும் இல்லை! நல்லமுத்துவின் மனைவி தயங்கினாள்: 'அத்தானே! வீட்டில் இந்த விதைநெல் மட்டும்தான் இருக்கிறது; இதை சமைத்துவிட்டால் நாம் வயலில் எதை விதைப்பது?' நல்லமுத்து சாந்தமாகக் கூறினார்: 'கண்ணே! வாசலில் வந்த விருந்தினரின் பசி தீர்ப்பதே நமது முதல் தர்மம்!' என்று கூறி, அந்த விதைநெல்லைக் குற்றிச் சுடச்சுட அன்னமிட்டு, விருந்தினர்களுக்கு முழுமையாகப் பரிமாறி, இறுதியில் தட்டில் எஞ்சிய சிறு கஞ்சியைத் தன் குடும்பத்தோடு உண்டு மகிழ்ந்தார் (விருந்தோம்பி மிச்சில் மிசைவான்)! அடுத்த வாரம் விதைக்க வித்தின்றி வெறும் கைகளால் வயலை உழுது பண்படுத்தி விட்டு வந்தார். ஆனால் சில வாரங்களில் ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது: பறவைகள் தூவிய விதைகளாலும், காற்றில் மிதந்து வந்த உன்னத நெல்மணிகளாலும், நல்லமுத்துவின் வயல் முழுவதும் ஊரிலேயே இல்லாத அளவுக்குப் பசும் கதிர்கள் திரண்டு பொன்னிறத்தில் கொத்துக் கொத்தாக விளைந்தது! ஊரே வியந்து போற்றியது: 'விருந்தினருக்கு முதலில் உணவளித்து மிஞ்சியதை உண்டு வாழும் உத்தமனின் வயலில் விதையைத் தேடி விதைக்கவும் வேண்டுமோ? (வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ). அறக்கடவுளே அங்கு விளைச்சலைப் பொழிந்துவிடும்!' என்று போற்றினர்!

After prolonged drought broke with monsoon showers, humble cultivator Nallamuthu possessed only one precious jute sack of heirloom seed-paddy, carefully guarded to sow his three-acre plot. That night, three destitute mendicants collapsed at his gate, shivering with starvation. Finding the larder bare, his wife whispered in anguish: Husband! We have no rice left except this single bag of seed-grain; if we boil it tonight, what will we sow into our plowed earth tomorrow? Nallamuthu replied with serene conviction: Dearest! Relieving the agony of hungry guests who cross our threshold is our supreme Dharma! Without hesitation, they pounded the seed-paddy into rice, laid out plantain leaves, fed the guests until full satisfaction, and partook only of the thin gruel that remained (Virundhoambi michchil misaivaan). The following week, having no seeds left, he simply leveled the wet furrows with prayer. Within weeks, an extraordinary blessing manifested: wild seeds carried by passing cranes and river silt rooted across his plot, yielding the richest, dense emerald stalks of golden grain seen in the entire valley! Neighbors gathered in awe, exclaiming: Is there any need even to scatter seeds upon the fields of that noble soul who feeds arriving guests first and eats only what remains? (Viththum idalvaeNdum kolloa). Nature herself crowns his soil with inexhaustible plenty!