திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1259

திண்ணையில் மல்லிகைக் கொழுந்துகளை வாழை நாரால் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, தன் கணவர் வந்த போது நிகழ்ந்ததை வெட்கத்தோடு நினைத்துக் கூறினாள். வாழை நாரைத் தட்டில் வைத்த நிலா, நெடுநாட்கள் கழித்து வந்த அவரிடம் நீ கோபம் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே ஏற்றுக்கொண்டாய் என்று வினவிய மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் மனத்தின் போக்கை விளக்கினாள். "அக்கா, காதலர் வந்தபோது அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி விலகிப் போனேன்; ஆனால் என் நெஞ்சமே மன அடக்கத்தை இழந்து அவரோடு கூடத் துடிப்பதை அறிந்து, வேறு வழியின்றி உடனே அவரை இறுகத் தழுவிக் கொண்டேன் (புலப்பல் எனச்சென்றேன் புல்லினேன் நெஞ்சம் கலத்தல் உறுவது கண்டு)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மேல் கிணற்று நீரைத் தெளித்தார்; வாடாமல் இருப்பதற்காகப் பூக்களை ஈரமான வாழை இலையில் சுற்றி வைத்தார்.

Stringing fragrant white jasmine buds with banana-fiber thread upon the cottage porch, young maiden Nila blushed warmly as she recalled the moment of her husband's homecoming after his long merchant journey. Setting her binding fibers upon the wicker tray, Nila explained her sudden collapse of resolve to her elder sister, Vennila, who had asked why she had abandoned her planned anger so quickly: "Sister, when my beloved stepped into the courtyard, I deliberately turned away and retreated into the inner chamber, fully intending to stage a cold, proud sulk to punish his long absence; but realizing that my own rebellious heart had already deserted me and was rushing forward to unite with him, I gave up all pretense and threw my arms around his chest in joyful embrace (புலப்பல் எனச்சென்றேன் புல்லினேன் நெஞ்சம் கலத்தல் உறுவது கண்டு)!" Vennila sprinkled cool well-water lightly over the coiled white jasmine garlands. Wrapping the fragrant blooms carefully within moist green plantain leaves to preserve their freshness, she tied the bundle.