திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1258

பட்டறையில் பித்தளைத் தட்டின் மேல் இரும்பு உளியால் நுண்ணிய கோலங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தன் கணவரின் வருகையின் போது தன் பிடிவாதம் உடைந்ததை நினைத்துக் கூறினாள். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, அவர் வந்த போது ஊடல் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே பணிந்து போனாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தோல்வியை உரைத்தாள். "தோழி, நமது மன அடக்கமாகிய அரணை உடைத்து எறியும் சிறந்த போர்ப் படையானது, பல மாயப் பொய்களைச் சொல்ல வல்ல கள்வனான நம் காதலனின் தாழ்ந்து பேசும் இனிய பணிவான சொற்கள்தானே (பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம் பெண்மை உடைக்கும் படை)! அத்தகைய சொற்களுக்கு முன் எந்தப் பெண்ணால் நிற்க முடியும்?" என்றாள். மரகதவல்லி செதுக்கி முடித்த பித்தளைத் தட்டை எண்ணெய்ப் பஞ்சால் துடைத்து மெருகேற்றினார்; பளபளக்கும் தட்டுகளை மர அலமாரியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Chiseling delicate floral motifs upon a polished brass platter in the metalcraft workshop, young artisan Karthika smiled knowingly as she recounted how her firm resolve to stay aloof had completely crumbled when her husband stepped through the door. Setting her engraving tool upon the workbench, Karthika confessed her total surrender to her elder companion, Maragathavalli, who had asked why she failed to sustain a dignified grievance: "My friend, that invincible battlefield weapon which breaches and destroys the fortress of our feminine reserve is none other than the humble, honeyed, self-abasing speech of that wily rogue who knows every art of sweet persuasion (பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம் பெண்மை உடைக்கும் படை)! What wall of womanly pride can stand against such gentle surrender?" Maragathavalli wiped the engraved brass platter smoothly using an oiled fleece pad. Arranging the gleaming metal platters neatly in rows upon the wooden workshop shelves, she cleared the workspace.