திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1257

மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண் உருண்டைகளை இரும்பு ஊசியால் துளையிட்டு மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தன் கணவர் வீடு திரும்பிய போது நிகழ்ந்ததை நினைத்துக் கூறினாள். துளை போடும் கம்பியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, அவர் வந்த போது பெண்மைக்குரிய நாணத்தைக் காத்து நீ ஏன் ஒதுங்கி நிற்கவில்லை என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சின் நிலையை விவரித்தாள். "அத்தை, நாம் ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் திரும்பி வந்து, தன் பெருங்காதலால் நமக்கு விருப்பமான தழுவலையும் அன்பையும் தரும்போது, நாணம் என்று சொல்லப்படும் ஒரு பெண்மைப் பண்பு இருப்பதையே நாம் முற்றிலும் மறந்து விடுகின்றோம் (நாணென ஒன்றோ அறியலம் காமத்தால் பேணியார் பெட்ப செயின்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் துளையிட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.

Piercing damp clay spheres with an iron wire to craft terracotta beads in the pottery workshop, young artisan Karthika smiled gently as she recalled her husband's sudden return from his long travels. Setting her piercing wire upon the workbench, Karthika explained her immediate surrender to her elder aunt, Ponnammal, who had asked why she had not preserved her proud maidenly modesty upon his arrival: "Aunt, when the cherished lover whom our soul adores returns home and showers us with the passionate tenderness and tight embrace we so desperately craved, that ancient quality called maidenly shame simply vanishes from our consciousness as if it never existed (நாணென ஒன்றோ அறியலம் காமத்தால் பேணியார் பெட்ப செயின்)!" Ponnammal strung the pierced terracotta beads neatly along a slender reed rod. Placing the drying frame carefully across the wooden workshop rafters, she smoothed the clay table.