திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1255

முத்து மண்டபத்தில் கரிய கம்பளத்தின் மேல் கடல் முத்துக்களைத் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நற்சோணை, கடலின் அடிவானத்தையே ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கலங்கி நின்றாள். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த நற்சோணை, உன்னை விட்டுச் சென்றவரை நீயும் பொருட்படுத்தாமல் மானத்தோடு இரு என்று அறிவுறுத்திய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நிலையை விளக்கினாள். "தோழி, நம்மைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே ஓடாமல் மானத்தோடு தடுத்து நிற்கும் பெருந்தன்மை, காதல் நோயால் பற்றி எரியும் என்னைப் போன்ற எளிய பெண்களால் அறிய முடியாத ஒன்றாகும் (செற்றார்பின் செல்லாப் பெருந்தகைமை காமநோய் உற்றார் அறிவதொன்று அன்று)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வெண்மையான உருண்டை முத்துக்களைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி முடிச்சிட்டார்.

Sorting natural sea-pearls over a dark velvet cloth in the coastal pavilion, young maiden Narchonai kept her tearful gaze fixed upon the distant horizon where her husband's merchant vessel had sailed away months ago. Resting her copper grading sieve upon the velvet tray, Narchonai responded to her elder companion, Meenakshi, who had advised her to maintain proud feminine dignity and ignore the man who had left her to languish: "My friend, that noble composure and aloof dignity which refrains from pursuing a lover who departed coldly is a virtue known only to peaceful hearts; those whose souls are consumed by this burning disease of passionate love can never possess such haughty pride (செற்றார்பின் செல்லாப் பெருந்தகைமை காமநோய் உற்றார் அறிவதொன்று அன்று)!" Meenakshi sifted the smooth, spherical white pearls through a fine copper sieve. Pouring the graded gemstones into a soft velvet drawstring pouch, she tied the cords securely.