திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1253

பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் இழைகளுக்கு இடையே மர நாடாவைச் செலுத்திச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, திடீரெனக் கட்டுக்கடங்காமல் விம்மி அழுது நின்றாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, பிறர் பார்க்காதபடி மனத் துயரத்தை மறைத்துக் கொள்ளக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சின் இயலாமையை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதல் வேட்கையை யாருக்கும் தெரியாமல் என்னுள்ளேயே மறைத்து வைக்கவே நினைக்கின்றேன்; ஆனால் அது என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடங்கி நிற்காமல், நாம் அடக்க நினைத்தாலும் தன்னால் வெளிப்பட்டுவிடும் தும்மலைப் போல் ஊரறிய வெளிப்பட்டு விடுகின்றது (மறைப்பேன்மன் காமத்தை யானோ குறிப்பின்றித் தும்மல்போல் தோன்றி விடும்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்துப் பட்டு இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடித்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.

Guiding the polished wooden shuttle between the silk warp threads in the loom shed, young artisan Vasuki suddenly broke into uncontrollable sobs, startling the craftspeople working nearby. Resting her shuttle upon the wooden frame, Vasuki explained her lack of emotional control to her elder companion, Shenbagam, who had suggested keeping her grief hidden: "My friend, I strive with all my willpower to lock my burning desire deep inside my silent heart; but like a sudden, violent sneeze that defies all restraint, it bursts out involuntarily before everyone's eyes to expose my secret torment (மறைப்பேன்மன் காமத்தை யானோ குறிப்பின்றித் தும்மல்போல் தோன்றி விடும்)!" Shenbagam pulled the heavy wooden reed beater firmly forward to pack the weft threads neatly into place. Winding the newly woven crimson silk smoothly around the lower cloth beam, she secured the ratchet.