திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 996

மழை பொய்த்துப் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய கொடிய காலத்தில், தன் சேமிப்பில் இருந்த கேழ்வரகைக் கொண்டு தினமும் நூற்றுக் கணக்கான அனாதைக் குழந்தைகளுக்கும் முதியவர்களுக்கும் கஞ்சி காய்ச்சி ஊற்றி வந்தார் முதிய சமையற்காரர் முத்துக்குமார். தானியக் கிடங்குகளைப் பூட்டி வைத்திருந்த ஒரு கல்நெஞ்ச நிலக்கிழார் அவரைப் பார்த்து, "உலகமே பஞ்சத்தில் அழியும்போது நீ மட்டும் இப்படி இலவசமாகக் கஞ்சி ஊற்றி உன் உணவை வீணடிக்கிறாயே; பேராசை பிடித்த இந்த உலகம் இரக்கத்திற்குத் தகுதியற்றது" என்று ஏளனம் பேசினார். சூடான கஞ்சியை ஏழைக் குழந்தைகளின் மண்கலங்களில் ஊற்றிவிட்டு, முத்துக்குமார் தன் வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே அமைதியாகப் பேசினார். "நிலக்கிழாரே, வானம் பொய்த்தாலும் மனித நேயம் பொய்த்துவிடக் கூடாது. நற்குணங்கள் நிறைந்த பண்பாளர்கள் வாழ்வதால்தான் இந்த உலகம் தொடர்ந்து நிலைபெற்று இயங்குகிறது; அத்தகைய பண்பாளர்கள் மட்டும் இவ்வுலகில் வாழாது போனால், மனித சமுதாயம் மண்ணுக்குள் புதைந்து எப்போதோ அழிந்து போயிருக்கும் (பண்புடையார்ப் பட்டுண்டு உலகம் அதுஇன்றேல் மண்புக்கு மாய்வது மன்). பகிர்ந்தளிக்கும் நற்பண்பே பூமியைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது" என்றார். முத்துக்குமாரின் பெருந்தன்மையைக் கண்ட அந்த நிலக்கிழார் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று, பூட்டியிருந்த தன் கிடங்கைத் திறந்து இரண்டு வண்டி கேழ்வரகை அந்தக் கஞ்சிக் கூடத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார்.

During an agonizing monsoon failure when famine devastated rural farming hamlets, veteran community cook Muthukumar opened his own reserves of stored finger-millet to prepare nourishing porridge every dawn for starving orphans, destitute widows, and displaced laborers. An unfeeling landowner who had bolted his grain silos shut scoffed at the elder's charity: "While kingdoms collapse into starvation and the strong survive, why squander your grain on beggars? This ruthless world does not deserve mercy." Laddling steaming porridge into the earthen bowls of trembling children, Muthukumar wiped his brow and addressed the landowner with peaceful conviction. "Landowner, though the skies withhold rain, the human heart must never withhold compassion. Human society and civilization endure and function solely because of the noble virtues and compassion of cultured, generous souls; if such righteous people ceased to exist, human life would collapse into the dust of total destruction (பண்புடையார்ப் பட்டுண்டு உலகம் அதுஇன்றேல் மண்புக்கு மாய்வது மன்). It is the selfless generosity of noble souls that keeps this fragile world from perishing." Moved by the cook's towering moral conviction as starving mothers fed their infants, the landowner returned to his estate, unlocked his granary, and dispatched two cartloads of grain to support the relief kitchen.