திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 995

ஊர்த் திருவிழா நாடகப் பயிற்சியின் போது, நகைச்சுவை வேடம் அணிந்த இளம் நடிகர் ஒருவன், உடன் நடித்த மற்றொரு நடிகரின் கால் ஊனத்தையும் அவனது வறுமையையும் சுட்டிக்காட்டி ஏளனமாகப் பேசி எல்லாரையும் சிரிக்க வைத்தான். அந்த ஊனமுற்ற நடிகர் கண்களில் நீர் கசிய மேடையை விட்டு வெளியேறிய போது, அந்த நகைச்சுவை நடிகர், "நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தானே பேசினேன்; இதற்குப் போய் இவ்வளவு கோபப்படலாமா?" என்று அலட்சியமாகக் கூறினான். இசைக்கருவிகளை நிறுத்திய முதிய நாடக ஆசிரியர் கதிர்வேல், அவனது தோளைத் தொட்டு வருத்தத்தோடு பேசினார். "தம்பி, வாளால் ஏற்படும் காயத்தை விட வார்த்தைகளால் செய்யும் ஏளனம் மனித மனத்தை ஆழமாகக் கொல்லும். விளையாட்டிற்காகக்கூட ஒருவரை இகழ்ந்து ஏளனமாகப் பேசுவது மிகுந்த மனத்துன்பத்தைத் தரும்; எனவே மனிதர்களின் இயல்பை அறிந்து வாழும் பண்பாளர்கள், தம் பகைவர்களிடத்திலும் கூட ஏளனம் செய்யாமல் பண்போடு நடந்து கொள்வார்கள் (நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும் பண்புள பாடறிவார் மாட்டு). பிறர் மனத்தை நோகடித்துப் பெறும் சிரிப்பு கலைக்கு அழகல்ல" என்றார். கதிர்வேலின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுத் தலைகுனிந்த அந்த இளம் நடிகர், உடனே ஓடிச்சென்று அந்த ஊனமுற்ற நடிகரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்; பின்னர் இருவரும் கைகோர்த்து மேடையில் ஏறி அருமையாக நடித்து ஊர் மக்களின் கைத்தட்டலைப் பெற்றனர்.

During rehearsals for the annual village harvest pageant, a young comic actor improvised crude jokes targeting a fellow performer's pronounced physical limp and impoverished background to elicit cheap laughter from the chorus. As the humiliated performer stepped off the stage holding back tears, the comic shrugged dismissively: "It was merely lighthearted banter in jest; why take offense at innocent playful laughter?" Halting the percussion, master playwright Kathirvel set down his bronze rhythm cymbals and confronted the young actor with sorrowful gravity. "Young actor, a blade leaves a scar that heals, but cruel mockery carves a wound in the human soul that bleeds for years. Even when uttered in jest and sport, humiliating contempt causes bitter agony; therefore, those who truly understand human nature and social empathy maintain impeccable courtesy, refusing to mock even their bitterest adversaries (நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும் பண்புள பாடறிவார் மாட்டு). A true artist elevates human dignity; he never crushes it for fleeting amusement." Ashamed of his thoughtless cruelty, the young comedian hurried backstage to bow before his injured colleague, asking for forgiveness with folded palms. Reconciled, the two performers took the stage together, delivering a memorable performance that earned the roaring applause of the entire village.