திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1000

கிராமத்துப் பால் பண்ணையில் பசுக்களைப் பேணித் தூய பசும்பாலையும் நெய்யையும் மக்களுக்கு வழங்கி வந்தார் முதிய பண்ணையாளர் மருதப்பன். எதிர்பாராதவிதமாகத் தன் உறவினர் வழியே பெருஞ்செல்வத்தை அடைந்த நாகப்பன் என்ற பண்பற்ற வட்டித் தொழில் செய்பவன், அந்தச் செருக்கால் ஊர் மக்களை அவமதித்துப் பேசி பண்ணைக்குள் நுழைந்தான். "பார்த்தாயா என் செல்வத்தை! பணம் இருந்தால் போதும், எந்த மனிதனையும் என் காலடியில் பணிய வைக்க முடியும்" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். பண்ணை மேடையில் இருந்த இரண்டு பாத்திரங்களை நாகப்பனுக்குக் காட்டினார் மருதப்பன். ஒரு தூய மண்பானையில் இருந்த பால் இனிமையாக மணம் வீசியது; ஆனால் கழுவப்படாத களிம்பு பிடித்த பித்தளைப் பாத்திரத்தில் ஊற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த நல்ல பால், சிறிது நேரத்திலேயே புளித்துப் பச்சை நிறமாகத் திரிந்து துர்நாற்றம் வீசியது. "நாகப்பா, இந்தத் திரிந்த பாலைப் பார்; கறந்த போது இது தூய பால்தான்; ஆனால் வைத்த பாத்திரத்தின் அழுக்கால் அது நஞ்சாகிப் போனது. நற்பண்புகள் இல்லாதவன் அடைகின்ற பெருஞ்செல்வமானது, தான் ஊற்றி வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் அழுக்கால் நல்ல பசுவின் பால் திரிந்து பாழாகிப் போவதைப் போல எவருக்கும் பயன்படாமல் கெட்டுப் போகும் (பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால் கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று). உள்ளத்தில் நற்பண்பு இல்லாவிட்டால் உன் செல்வமும் இந்த அழுகிய பால் போன்றதே" என்றார் மருதப்பன். மருதப்பனின் சொற்களையும் அந்தத் திரிந்த பாலையும் கண்ட நாகப்பன் தன் செருக்கு அடங்கித் தலைகுனிந்தான்; தன் கையில் இருந்த தங்க மோதிரங்களை மறைத்துக் கொண்டு அமைதியாகப் புல்வெளி வழியே வெளியேறினான்.

Tending a pastoral herd of indigenous cattle in a river valley hamlet, elder herdsman Maruthappan supplied fresh, sweet milk and churned butter to neighboring villagers with gentle hospitality. Having unexpectedly inherited vast lands and chests of gold from a deceased relative, an arrogant, ill-mannered moneylender named Nagappan swaggered into the dairy, flaunting his fortune and berating the workers. "Behold my mountains of gold! When a man commands immense wealth, he needs no courtesies or virtues to master this town." Without anger, Maruthappan gestured toward two vessels resting on the wooden counter. Inside a freshly scrubbed earthen pot, the morning's milk sat fragrant, frothy, and sweet; but inside an unwashed brass vessel encrusted with greenish verdigris, identical sweet milk had turned sour, curdling into a rancid, foul-smelling sludge. "Nagappan, look at this spoiled milk; when milked from the cow, it was pure and sweet, yet the filthy taint of the unwashed container transformed it into poison. The vast fortune acquired by a person void of noble courtesy and virtue is like pure, sweet cow's milk spoiled and curdled by the uncleanness of the vessel that contains it (பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால் கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று). Without goodness in your heart, your gold brings only revulsion and ruin." Confronted by the visual truth of the curdled milk, Nagappan fell silent, his arrogance evaporating into quiet shame. Slipping his ornate gold rings into his sash, he stepped out of the dairy across the open pasture.