திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 999

கோயில் நந்தவனத்தில் மல்லிகையையும் செண்பகப் பூக்களையும் வளர்த்து வந்த முதிய தோட்டக்காரர் ஆறுமுகம், காலையில் தோட்டம் வழியே செல்லும் உழைக்கும் மக்களிடம் இன்முகத்தோடு பேசிச் சிரித்து மகிழ்வார். ஆனால் பக்கத்து மாளிகையில் வாழ்ந்த கஞ்சப் பணக்காரன் சடகோபன், தன் வீட்டின் ஜன்னல்களை எப்போதும் மூடி வைத்துக்கொண்டு எவரிடமும் பேசாமல், "இந்த உலகம் ஒரு நரகக் குழி; எங்கும் துக்கமும் ஏமாற்றும்தான் நிறைந்திருக்கிறது" என்று சலித்துக் கொள்வான். ஒருநாள் மாடி ஜன்னலைத் திறந்து நந்தவனத்தைப் பார்த்து எரிச்சலடைந்த சடகோபன், "இந்த அழுக்குத் தொழிலாளர்களிடம் பேசிச் சிரிக்க உனக்கு எப்படித்தான் மனம் வருகிறதோ?" என்று கத்தினான். பூக்கூடையைக் கையில் ஏந்திய ஆறுமுகம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு பேசினார். "ஐயா, சூரியன் ஒளிவீசினாலும் உங்கள் உள்ளத்தின் கதவு பூட்டிக்கிடக்கிறது. பிற மனிதர்களோடு கலந்து இன்முகத்தோடு பேசி மகிழும் நற்பண்பு இல்லாதவர்களுக்கு, இந்த மிகப்பெரிய உலகமானது சூரியன் பிரகாசிக்கும் பகல் நேரத்திலும் கூடக் காரிருளில் மூழ்கிக் கிடப்பது போலத் தோன்றும் (நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம் பகலும்பாற் பட்டன்று இருள்). மனிதர்களிடம் அன்போடு பேசிச் சிரித்துப் பாருங்கள், உலகம் வெளிச்சமாகும்" என்றார். ஆறுமுகத்தின் சொற்களைக் கேட்ட சடகோபன் மெதுவாக மாளிகையிலிருந்து கீழே இறங்கி நந்தவனத்திற்குள் வந்தான்; அங்கு விளையாடிய ஒரு குழந்தையைப் பார்த்து முதன்முறையாகப் புன்னகைத்து அந்த மலர்களின் நறுமணத்தை ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.

Cultivating fragrant jasmine and golden champak blossoms in the temple grove, elder gardener Arumugam greeted every passing laborer and schoolchild with an infectious, warm-hearted smile. In stark contrast, a sour-tempered moneylender named Sadagopan lived in a palatial mansion adjoining the grove with all cedar shutters permanently bolted shut, shunning human company and constantly lamenting: "This miserable world is a foul prison full of deceit and despair." Cracking open a window one bright morning, Sadagopan shouted down at the gardener in irritation: "How can you waste your breath laughing and conversing with barefoot street sweepers?" Setting down his flower basket, Arumugam met the moneylender's gaze with gentle compassion. "Master, though the golden sun illuminates the sky, the darkness lies within your own bolted heart. To those who lack the courteous, cheerful capacity to mingle with fellow human beings and share joyful warmth, this vast and magnificent earth—even under the brilliant blaze of broad daylight—remains plunged in perpetual, brooding darkness (நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம் பகலும்பாற் பட்டன்று இருள்). Step outside, smile at a child, and let the sunlight into your soul." Moved by the gardener's earnest words, Sadagopan stepped down from his shuttered mansion into the morning breeze for the first time in years, offering a gentle smile to a child playing near the garden fountain.