திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 998

மலைக் கிராமத்தில் மூலிகை மருந்தகம் நடத்தி வந்த முதிய மருத்துவர் பொன்னம்பலத்தின் மீது எல்லைத் தகராறு காரணமாகக் கடும் பகை கொண்ட அண்டை நிலத்துக்காரன் கந்தவேல், பொன்னம்பலம் செல்லும் நடைபாதையில் விஷ முட்செடிகளை நட்டு வைத்தான். ஆனால் மறுநாளே அந்த முட்புதரில் மறைந்திருந்த நச்சுப் பாம்பு ஒன்று கந்தவேலைத் தீண்டிவிடவே, வாயில் நுரை தள்ள அவன் பொன்னம்பலத்தின் வாசலில் வந்து விழுந்தான். பொன்னம்பலத்தின் உதவியாளன் கோபத்தோடு கதவை அடைக்க முயன்றான்; "ஐயா, உங்களுக்குத் துரோகம் செய்த கொடியவன் இவன்; இவனுக்கு மருந்து தராமல் சாக விடுங்கள்" என்று கூச்சலிட்டான். உதவியாளனை விலக்கிய பொன்னம்பலம், உடனே தன் அரிய விஷமுறிவு மூலிகைச் சாற்றை எடுத்துக் கந்தவேலின் வாயில் ஊற்றி அவனது காயத்திற்குப் பச்சிலை மருந்தைக் கட்டினார். "தம்பி, பழிக்குப்பழி வாங்குவது மனிதனுக்கு அழகல்ல. தம்மோடு நட்புக் கொள்ளாமல் பகைமை கொண்டு தீமைகளையே செய்கின்றவர்களிடத்திலும்கூட, தாம் நற்பண்போடு நடந்து கொள்ளாமல் தீமை செய்வது சான்றோர்களுக்கு மிகப்பெரிய இழிவாகும் (நண்பாற்றார் ஆகி நயமில செய்வார்க்கும் பண்பாற்றார் ஆதல் கடை). எதிரியாயினும் உயிர் காப்பதே மருத்துவனின் பண்பு" என்றார். விஷம் முறிந்து கண்விழித்த கந்தவேல், பொன்னம்பலத்தின் கைகளைப் பற்றிக் கண்ணீரோடு மன்னிப்புக் கேட்டான்; தான் நட்ட விஷ முட்களைத் தன் சொந்தக் கைகளாலேயே பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு பொன்னம்பலத்திற்குப் பணிவிடை செய்யத் தொடங்கினான்.

In a remote hillside hamlet, elder herbal physician Ponnambalam maintained a botanical dispensary for rural villagers. Consumed by an irrational boundary grievance, a hostile neighboring farmer named Kandavel secretly planted venomous thornbushes along Ponnambalam's daily walking path to injure him. The very next afternoon, while tending the bushes, Kandavel was bitten by a lethal viper nesting in the thicket. Foaming at the mouth and collapsing from the venom, the dying man was carried to Ponnambalam's veranda by his son. Ponnambalam's apprentice attempted to bar the door in outrage. "Master, this villain planted poisonous thorns to maim you only yesterday; leave him to suffer the consequences of his malice!" Brushing the apprentice aside, Ponnambalam retrieved his most potent viper antidote, administered the decoction into the victim's mouth, and dressed the wound with crushed therapeutic herbs. "Apprentice, retaliatory spite diminishes our own humanity. Even toward those who refuse friendship, harbor bitter enmity, and inflict malicious injuries upon us, failing to maintain courteous conduct and descending into vindictive malice is the uttermost disgrace to noble character (நண்பாற்றார் ஆகி நயமில செய்வார்க்கும் பண்பாற்றார் ஆதல் கடை). A healer answers cruelty with life." As the venom neutralized and consciousness returned, Kandavel wept upon the physician's feet, begging forgiveness. At daybreak, Kandavel uprooted every poisonous thornbush along the path with his bare hands, dedicating himself to assisting the clinic.