திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 992

ஆற்றங்கரைக் கிராமத்தில் மண்பாண்டங்களை வடித்து வந்த முதிய குயவர் கருப்பன், தன் வீட்டிற்கு வரும் எளிய வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் வழிப்போக்கர்கள் அனைவருக்கும் முதலில் குளிர்ந்த மோரும் பனை வெல்லமும் கொடுத்து உபசரிப்பதை மூன்று தலைமுறைகளாகத் தன் குடும்ப வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். மொத்தமாக மண்பானைகளை வாங்க வந்த ஒரு பெருவணிகன், அந்த உபசரிப்பைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். "வியாபாரத்தில் லாபத்தை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்; இப்படி ஏழை வண்டிக்காரர்களுக்கு மோரை ஊற்றி வீணடிப்பது என்ன பழக்கம்?" என்று கேட்டான். தன் களிமண் படிந்த கைகளைக் கழுவிவிட்டு, தாகத்தோடு வந்த ஒரு கூலித் தொழிலாளிக்கு மோர் நிறைந்த மண்கலத்தைக் கொடுத்த கருப்பன் புன்னகையோடு பேசினார். "வணிகரே, செல்வத்தை விட எங்கள் மூதாதையர் எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த நற்பண்புகளே எங்கள் குடிக்குரிய பெருமை. எல்லாரிடத்திலும் அன்பு காட்டி வாழ்தல், சிறந்த ஒழுக்கமும் நற்குணங்களும் உடைய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்தல் ஆகிய இவ்விரண்டும் ஒருவனுக்குப் பண்புடைமை என்னும் நல்வழியைத் தரும் சிறந்த பண்புகளாகும் (அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). மனிதர்களை நேசிப்பதே எங்கள் பரம்பரைச் செல்வம்" என்றார். அந்த வண்டிக்காரன் மோரைப் பருகிவிட்டு நெகிழ்ச்சியோடு கருப்பனை வாழ்த்தினான்; அதைக் கண்ட வணிகன் தன் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டு பானைகளை வண்டியில் ஏற்றிவிட்டு அமைதியாக விடைபெற்றான்.

In his riverside pottery workshop, elder artisan Karuppan upheld a three-generation family tradition of welcoming every customer and weary wayfarer with an earthen cup of cool buttermilk and palm jaggery before discussing trade. A visiting wholesale merchant seeking to purchase cooling water jars scoffed at this ritual hospitality. "In trade, one should focus strictly on profit margins; why squander valuable provisions treating humble cart-drivers like royal dignitaries?" the merchant questioned. Washing the damp clay from his hands, Karuppan handed a foaming cup of fresh buttermilk to a parched laborer and smiled with radiant warmth. "Merchant, coins vanish, but the moral legacy handed down by our forebears remains our true wealth. Sincere, universal love toward every human being and being rooted in the honorable heritage of an exemplary family are the two sacred pillars that constitute the beaten path of noble courtesy and gracious conduct (அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). To refresh a weary soul is the unwritten law of my family lineage." Drinking the soothing buttermilk, the grateful cart-driver offered an earnest blessing upon Karuppan's household. Watching this simple exchange of dignity, the merchant loaded his jars onto his wagon and departed with a respectful nod.