திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 993

சிற்பக் கூடத்தில் நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கருங்கல்லில் உயிரோட்டமுள்ள சிலைகளைச் செதுக்கி வந்த முதிய தலைமைச் சிற்பி தேவனிடம், ஊர் மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைக்கும் அகந்தை பிடித்த சீடன் ஒருவன் பெருமையோடு பேசினான். "ஆசானே, நான் அழகான உடலமைப்பும் வாட்டசாட்டமான தோற்றமும் கொண்டிருக்கிறேன்; நானும் மற்ற பெரிய மனிதர்களைப் போன்ற உயர்ந்த மனிதன் தானே?" என்று ஆணவமாகக் கேட்டான். அங்கிருந்த கம்பீரமான கருங்கல் சிலையைக் காட்டித் தேவன் அமைதியாகப் பேசினார். "தம்பி, இந்தச் சிலைக்கு இரண்டு கண்கள், உறுதியான கைகள், அழகான முகம் எல்லாம் இருக்கிறது; ஆனால் இதனால் பசியால் அழும் குழந்தைக்கு ஒரு பிடி உணவு கொடுக்க முடியுமா? உடல் உறுப்புகளின் தோற்றத்தால் மனிதர்களைப் போல் இருப்பது உண்மையான மனித ஒப்புமை ஆகாது; உள்ளத்தில் பொருந்தும் உயர்ந்த நற்குணங்களால் ஒத்திருப்பதே ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க உண்மையான மனிதப் பண்பாகும் (உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு அன்றால் வெறுத்தக்க பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு). நெஞ்சில் இரக்கமும் நற்பண்பும் இல்லாத மனிதனின் உடலமைப்பும் இந்தக் குளிர்ந்த கருங்கல்லும் ஒன்றுதான்" என்றார். அப்போது ஒரு முதிய பெண்மணி கூடத்திற்குள் வந்து தேவனை வாழ்த்திப் பேசினார்; அதைக் கண்ட அந்தச் சீடன் வெட்கித் தலைகுனிந்து தான் ஏமாற்றியவர்களின் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கக் கூடத்திலிருந்து வெளியேறினான்.

Inside his bustling stone masonry atelier, master sculptor Devan had spent forty years carving expressive granite figures for temple shrines. A handsome but deceitful apprentice who regularly swindled vulnerable villagers strutted into the courtyard, admiring his reflection in a brass basin. "Master, look at my tall frame, sharp features, and handsome limbs; am I not equal in stature to the finest gentlemen in the province?" the youth boasted. Pointing his chisel toward a magnificent stone warrior standing in the corner, Devan met the youth's eyes with penetrating gravity. "Apprentice, observe this granite figure; it possesses flawless eyes, muscular shoulders, and an imposing stance, but can it wipe the tear of a grieving child or offer shelter to the destitute? Outward physical resemblance of limbs and bodily form does not make one truly comparable to noble human beings; it is the harmonious embodiment of fitting moral virtues and kindness that constitutes the only true likeness of humanity (உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு அன்றால் வெறுத்தக்க பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு). Without compassion in your chest, your handsome limbs are no different from this unfeeling block of stone." Just then, an elderly widow entered the courtyard to receive a bowl of porridge from Devan's hearth. Stricken by the master's words, the apprentice lowered his eyes in shame and hastened out to return the widow's stolen savings.