திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 297

பண்டிதர் சோமதேவர், தினமும் பெரும் செலவில் வேள்விகளையும் சடங்குகளையும் நடத்தி வந்தார்; ஆனால் வியாபாரத்திலும் பேச்சிலும் எளிய பொய்களைச் சொல்வது அவருக்குச் சாதாரணமாக இருந்தது. நதிக்கரையில் படகு ஓட்டிய எளிய மாறனைப் பார்த்து, நீ எந்த யாகமும் செய்யாத பாவி என்று சோமதேவர் பரிகசித்தார். மாறனோ அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: ஐயா! என்னிடம் யாகங்கள் செய்யப் பொன் இல்லை; ஆனால் என் நாவால் வாழ்நாளில் ஒரு பொய்யும் பேசக் கூடாது என்ற ஒரே ஒரு விரதத்தை மட்டும் உயிரெனக் காத்து வருகிறேன் என்றான். படகில் பயணம் செய்த முதிய துறவி சோமதேவரிடம் கூறினார்: பண்டிதரே! பொய் பேசும் நாவோடு ஆயிரம் சடங்குகள் செய்வதை விட, வாய்மை என்னும் ஒரே ஒரு அறத்தைத் தவறாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைப்பிடிப்பதே தலைசிறந்தது; வாய்மை ஒன்றை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டால், மற்ற அறங்களைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டாலும் கூட அது அவனுக்கு மேலான நன்மையையே தரும் என்றார்.

A scholarly ritualist named Somadevar regularly sponsored lavish fire sacrifices and intricate oblations, yet casually sprinkled his speech with exaggerations and business falsehoods. Looking down at a humble ferryman named Maran, Somadevar scoffed: You ignorant boatman, you perform no grand penances or sacred fire oblations; what virtue do you possess? Maran bowed respectfully and replied: Master, I possess no gold to sponsor great sacrifices; but I hold tightly to a single lifelong vow—never to speak an untruth with my tongue under any pressure. A venerable sage aboard the ferry turned to the haughty scholar and remarked: Scholar, performing a hundred rituals with a dishonest tongue is hollow vanity. If a soul can practice absolute truthfulness steadfastly without faltering, even leaving all other religious rituals unperformed is supremely good and sufficient for spiritual perfection.