திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 296

நாணயப் புடைப்புத் தொழிலாளி மணிவண்ணன், ஐம்பது ஆண்டுகளாக அரசுப் பொற்காசுகளைத் தயாரிக்கும் பணியில் இருந்தார்; ஒரு சிறு பொய் கூடப் பேசாத அவரது வாய்மையைக் கண்டு, மன்னரும் வணிகர்களும் எந்தப் பரிசோதனையுமின்றி அவரது சொல்லைத் தங்கமாக மதித்தனர். மற்ற மனிதர்கள் பெரும் புகழ் பெற வேண்டும் என்பதற்காகக் கடுமையான உடல் வருத்தங்களோடும், முள் படுக்கையில் படுத்தும், பெரும் செலவு செய்தும் விளம்பரம் தேடிக் களைத்தபோது, மணிவண்ணனோ எந்தவித உடல் வருத்தமும் இன்றித் தன் இயல்பான உண்மை பேசும் குணத்தினாலேயே தேசமெங்கும் மதிக்கப்படும் மாபெரும் புகழையும், மனநிறைவையும் பெற்றார். ஒரு பயணி வியந்து கேட்டபோது முதியவர் விளக்கினார்: பொய்யாமை போல ஒருவனுக்குப் புகழைத் தரும் குணம் வேறில்லை; அந்த ஒரு நற்குணத்தைக் கடைப்பிடித்தால் போதும், அது எந்த மெய்வருத்தமும் இன்றி மற்ற எல்லா அறங்களின் புண்ணியப் பயன்களையும் தானாகவே தந்துவிடும் என்றார்.

For five decades, a master minter named Manivannan oversaw the engraving and assaying of royal gold coins. Refusing to utter even a single falsehood under any circumstance, his word was so universally trusted that foreign trade guilds accepted bullion based solely on his verbal verification. While other aspirants endured severe physical austerities—sleeping on nail beds, fasting for months, and exhausting their wealth in public displays of charity to earn temporary renown—Manivannan attained effortless, immortal glory and serene peace merely by speaking uncompromising truth in daily life. An astonished traveler marveled at his universal respect. A scholar explained: No virtue brings greater renown than pure truthfulness; by holding steadfast to this single practice, all other merits and divine virtues flow to a person effortlessly, without physical distress or toil.