திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 299

அரண்மனை அதிகாரி சோமநாதர், மாளிகை முழுவதும் பத்தாயிரம் தங்க நெய் விளக்குகளை ஏற்றி வைத்து, இங்கு இருட்டிற்கே இடமில்லை என்று கர்வத்தோடு கூறினார். ஆனால் அந்த ஒளிமிக்க விளக்குகளின் கீழ் நின்றுகொண்டே, அரண்மனை அமைச்சர்கள் பொய்களைப் பேசி, போலி ஆவணங்களைத் தயாரித்து அப்பாவிகளைச் சிறையிலடைக்கும் இருண்ட சதிகளில் ஈடுபட்டனர். மாளிகைக்கு வந்த ஞானி தீபங்கரர் அந்தப் பத்தாயிரம் விளக்குகளைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் கூறினார்: சோமநாதரே! சுவர்களில் விழும் வெளிப்படையான நிழல்களைப் போக்கும் இந்த நெய் விளக்குகள் எல்லாம் மெய்யான விளக்குகள் ஆகா; மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் அறியாமை, வஞ்சம், பொய்மை ஆகிய கரிய இருளைப் போக்கும் 'பொய் பேசாத வாய்மை' என்னும் அணையா விளக்கே சான்றோர்கள் போற்றும் உண்மையான விளக்காகும் என்றார். சோமநாதர் தலைகுனிந்து உண்மை நெறியைப் போற்றினார்.

Proud of his architectural opulence, a chief palace steward named Somanathar illuminated the royal marble court with ten thousand golden oil chandeliers, boasting that darkness could never penetrate the sovereign palace. Yet, directly beneath the blaze of those sparkling chandeliers, corrupt courtiers forged royal seals, whispered treasonous lies, and framed innocent magistrates in the shadows. Visiting the glittering hall, Sage Deepankarar observed the spectacle with serene sorrow: Somanathar, all these oil lamps that merely dispel physical shadows from stone walls are not true lamps in the eyes of the wise. The deepest darkness of all is the falsehood, deceit, and ignorance festering inside the human heart. To noble and enlightened souls, the unextinguishable flame of uncompromising truth (Poyyaa Vilakku) that banishes darkness from the inner spirit is the only true lamp.