திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 206

போட்டி வண்டிக்காரனின் வண்டிகளை முடக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பொதுவான வண்டிப் பாதையில் கூர்மையான உடைமர முட்களையும் ஆணிகளையும் பரப்பி வைத்தான் சுந்தரம். ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அவனது சொந்தப் பெண் குழந்தை அந்த வழியே ஓடிவந்து முள் தைத்துக் காலில் ரத்தம் சொட்ட அழுது துடித்தாள்; மகளின் வேதனையைக் கண்டு கண்ணீர் விட்ட சுந்தரத்தைப் பார்த்த நாட்டு மருத்துவர், 'சுந்தரம்! துன்பம் தரும் கொடிய நோய்களும் வேதனைகளும் தன்னை வந்து வருத்தக்கூடாது என்று ஒருவன் விரும்பினால் (நோய்ப்பால தன்னை அடல்வேண்டாதான்), அவன் பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும் எந்தத் தீய செயலையும் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் (தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க)! பிறருக்கு நாம் செய்யும் தீமை நம்மையே வந்து தாக்கும்' என்று அறிவுறுத்தினார். தன் தவறை உணர்ந்த சுந்தரம், உடனே துடைப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிப் பாதையில் இருந்த முட்கள் அனைத்தையும் பெருக்கி அகற்றினான்.

To cripple his rival's hauling business, the cart-driver Sundaram secretly scattered sharp thorn branches and iron nails across the common village dirt track. An hour later, his own young daughter ran innocently down the lane, stepping directly onto the thorns, her foot bleeding as she wept in agony. As the village healer arrived to bandage the child's wound, he looked at the remorseful father and said: Sundaram! If a man genuinely desires that tormenting afflictions and painful miseries should not assault his own life (Noippaala thannai adal vaendaadhaan), he must never inflict harmful deeds upon others! (Theeppaala thaan piRarkaN seyyaRka). Whatever misery you scatter in another's path invariably recoils upon your own heart! Weeping with compunction, Sundaram grabbed a broom and swept every nail and thorn from the public road.