திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 207

பண்ணையாரின் கொடிய பகையிலிருந்து தப்பிக்க, அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குத் தப்பியோடி மரவேலை செய்து பிழைத்தான் வேலன்; எத்தனை தேடியும் அந்தப் பண்ணையாரின் ஆட்களால் அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அதே காட்டில் மரக் குத்தகையைத் தானே முழுமையாக எடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக, உடன் வேலை செய்த மற்றொருவனின் மரவண்டிக் கயிற்றை இறக்கமான பாறைச் சரிவில் வேலன் ரகசியமாக அறுத்துவிட்டான். சில மாதங்கள் கழித்து அதே சரிவில் பெருமழையில் தன் சொந்த வண்டியை அவன் ஓட்டியபோது, சக்கரம் வழுக்கி வண்டி பள்ளத்தில் கவிழ்ந்து அவனது அனைத்துப் பொருட்களும் உடைந்து போயின. அவ்வழியே வந்த முதிய பெரியவர் அவனிடம், 'வேலவா! எவ்வளவு பெரிய மனிதப் பகையை உடையவரும் எங்காவது தப்பித்துப் பிழைத்துவிட முடியும் (எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர்); ஆனால் தான் செய்யும் தீய செயல்களின் விளைவாக வரும் வினைப்பகையோ ஒருபோதும் நீங்காமல் பின்தொடர்ந்து வந்து அழித்துவிடும்' (வினைப்பகை வீயாது பின்சென்று அடும்) என்று எடுத்துரைத்தார். வேலன் தன் தீவினையின் பயனை உணர்ந்து கண்ணீர் வடித்தான்.

Fleeing the wrath of a powerful landlord, Velan hid in a remote mountain forest and took up timber hauling; despite searching for years, the landlord's men could never trace him in that impenetrable sanctuary. Yet in that very forest, wishing to usurp the entire timber trade, Velan secretly slashed the holding ropes of a fellow hauler's cart on a steep cliff pass. Months later, during a sudden torrential storm on the exact same slope, Velan's own cart skidded, lost its axle pin, and plunged into the gorge, shattering his harvest and leaving him stranded. An elder passing by observed his plight and said: Velan! A man who makes an enemy of even the mightiest potentate may somehow escape and survive by fleeing afar (Enaippagai yuRRaarum uyvar); but the deadly enmity born of one's own evil deeds never departs, tracking a wrongdoer relentlessly to destroy him! (Vinaippagai veeyaadhu pinchendru adum). Weeping in bitter realization, Velan acknowledged the inescapable retribution of his actions.