திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 210

சந்தைக்குப் பொதி மாடுகளை ஓட்டிச் சென்ற போது, காவற் சாவடியைத் தவிர்த்துச் சுங்கக் கட்டணம் கொடுக்காமல் குறுக்கு வழியில் தப்பியோடலாம் என்று உடன் வந்த வியாபாரி குணாளனைத் தூண்டினான். குணாளன் அந்தத் தவறான வழியை மறுத்து, 'நண்பா! குறுக்கு வழி ஆதாயமாகத் தோன்றினாலும், நேர்மையான பாதையை விட்டு விலகிக் கோணல் வழியில் சென்று பிறருக்குத் தீமை செய்யாதவன் எவனோ (மருங்கோடித் தீவினை செய்யான் எனின்), அவன் எந்தக் கேடும் இல்லாத நிலையான நல்வாழ்வைப் பெறுவான் என்பதை உறுதியாக அறிந்து கொள்' (அருங்கேடன் என்பது அறிக) என்று கூறி அரச பெருவழியிலேயே சென்றான். மாலையில், குறுக்கு வழியில் சென்றவர்களின் வண்டிகள் மண்சரிவில் சிக்கி அழிந்த செய்தி வந்தபோது, நேர்வழியின் பாதுகாப்பை எண்ணி வியாபாரி குணாளனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான்.

While driving their pack bullocks to a distant market, a fellow trader urged Gunalan to take a dangerous ravine detour to evade the forest toll-gate and smuggle goods past inspectors. Gunalan refused the crooked path, saying firmly: My friend, though devious shortcuts seem profitable, know this truth with certainty: one who never swerves into dishonest ways to commit wrongdoing against the community (MarungOdit theevinai seyyaan enin) remains utterly secure from all ruin and calamity! (Arungkaedan enbadhu aRiga). Choosing the open, honest king's road, Gunalan arrived safely. By dusk, news came that a massive landslide had crushed the evaders' carts in the gorge; realizing how near he had come to destruction, the companion bowed to Gunalan in heartfelt gratitude.