திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 201

அறுவடைக் களத்தில் நள்ளிரவில் நெற்குவியல்களைக் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்து நிலத்துக்காரரின் வைக்கோல் படப்பில் இருந்து சில மூட்டைகளை நைசாகத் திருடிக் கொண்டுபோய்விடலாம் என்று கதிர்வேல் தன் நண்பன் மாறனைத் தூண்டினான்; 'இருட்டில் யாரும் பார்க்கவில்லை, இதற்கு ஏன் பயப்பட வேண்டும்?' என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். மாறன் அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து அமைதியாகக் கூறினான்: 'கதிர்வேல்! நெருப்பின் கொடுமையை அறியாத சிறுவன் தணலைக் கையில் எடுக்க அஞ்ச மாட்டான்; ஆனால் விளைவை அறிந்த பெரியவர்கள் சிறு தீப்பொறியைக் கண்டாலும் பதைபதைத்து அஞ்சுவார்கள். தீய செயல்களில் பழக்கப்பட்டவர்கள் விளைவுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் துணிந்து பாவம் செய்வார்கள் (தீவினையார் அஞ்சார்); ஆனால் அறவழியில் வாழும் நல்லவர்களோ, தீமை தரும் பாவச் செயலை நினைத்தாலே பெரும் நெருப்பைப் போல அஞ்சி நடுங்குவார்கள்' (விழுமியார் அஞ்சுவர் தீவினை என்னும் செருக்கு) என்று உணர்த்தினான். தன் பேராசையின் கொடிய ஆபத்தை உணர்ந்த கதிர்வேல், தலைகுனிந்து களத்துக் காவலில் அமைதியாக அமர்ந்தான்.

While guarding the threshing floor under the dead of night, Kathirvel urged his companion Maran to sneak away several grain sacks from a neighbouring farmer's unguarded stack, boasting with reckless confidence: In this pitch darkness no eye is watching us, why should we tremble with fear? Maran caught his arm and stayed him with steady resolve: Kathirvel, an ignorant child who knows not the nature of fire may carelessly reach for burning coals; but wise elders dread even the smallest stray spark that can reduce a whole town to ashes! Those hardened in wickedness never fear committing vile deeds because they are blind to the aftermath (Theevinaiyaar anjaar); but righteous souls who cherish virtue shudder with dread at the very thought of wrongdoing, fearing it like a consuming flame! (Vizhumiyaar anjuvar theevinai ennum serukku). Pierced by the truth of his words, Kathirvel withdrew his hands in shame and sat quietly by the watch fire.