திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 26

காய்ந்த மூங்கில் காட்டில் திடீரென மூண்ட காட்டுத்தீ நாலாபுறமும் சுழன்றடித்துப் பரவியது; கிராமத்து மக்கள் அனைவரும் தங்கள் மூட்டை முடிச்சுகளைத் தூக்கிக்கொண்டு அலறியடித்து ஓடினர். அப்போது, எரியும் மரத்தின் உச்சாணிக் கிளையில் இருந்த கூட்டில், இன்னும் சிறகு முளைக்காத குருவிக் குஞ்சுகள் கத்திக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். கரையில் நின்றிருந்த பல செல்வந்தர்களும், உடல் பலம் கொண்ட வீரர்களும், 'நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது, மரத்தில் ஏறுவது பைத்தியக்காரத்தனம்' என்று சுயநலத்தோடு தப்பியோட முயன்றனர். ஆனால், அதே ஊரைச் சேர்ந்த எளிய துறவியான சுந்தரனார், தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல், கொழுந்துவிட்டு எரிந்த மரத்தின் மீது துணிச்சலோடு ஏறி, தன் தோள் துண்டால் நெருப்பை அணைத்துக் கூட்டைப் பத்திரமாக எடுத்து மடியில் தாங்கிக் கீழே குதித்தார்! அவரது ஆடைகள் தீப்பற்றி எரிந்த போதும், அந்தக் குருவிக் குஞ்சுகளுக்கு ஒரு சிறு தீக்காயமும் படாமல் காப்பாற்றினார். தப்பியோடிய மக்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்து நின்றனர். ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'சுயநலத்தை மறந்து, மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத மிகக் கடினமான கருணைச் செயல்களையும் தியாகங்களையும் செய்பவர்களே பெரியவர்கள் (செயற்கரிய செய்வார் பெரியர்); எளிதான சுயநலப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பின்வாங்குபவர்கள் எத்தனை செல்வம் இருந்தாலும் சிறியவர்களே ஆவர் (செயற்கரிய செய்கலாதார் சிறியர்)' என்று மெய்சிலிர்த்தனர்!

A sudden wildfire roared through the dry bamboo forests of the valley, sending sparks showering across the village. Panic-stricken residents grabbed their gold chests and fled in terror. High up in a burning teak branch, a brood of featherless fledgling thrushes chirped frantically in their nest as flames encircled the trunk. Strong warriors and wealthy landowners stood watching from a safe distance, shrugging in indifference: The heat is lethal—climbing that burning tree is utter suicide! At that very moment, mendicant Sundaranar charged straight into the inferno. Wrapping his wet shawl around his face, he climbed the scorched bark, extinguished the encroaching embers with his bare hands, cradled the nest gently against his chest, and leaped down through the smoke. Though his own arms were blistered, every chick was saved without a singe. The crowd who had fled in cowardice hung their heads in shame. The village elder proclaimed: Those who step forward to accomplish the most grueling, near-impossible deeds of selfless sacrifice and compassion are truly great (SeyaRkariya seyvaar periyar); while those who shrink away into easy self-preservation remain petty souls regardless of their riches! (SeyaRkariya seykaalaadhaar siRiyar).