திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1230

நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, மாலையின் மங்கிய இருள் சூழ்ந்ததும் கண்களில் நீர் பெருக நின்றாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, இத்தனை காலம் உயிரைத் தாங்கி நின்ற நீ இப்போது ஏன் துவண்டு விடுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சத்து ஏமாற்றத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, காதலை விடப் பொருளீட்டுவதையே பெரிதாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலரை நினைத்து ஏங்கி, மயக்கம் தரும் இந்த மாலைப் பொழுதில் இதுவரை பிரிவைத் தாங்கி அழியாமல் நின்ற என் உயிரும் மடிந்து போகின்றது (பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை மாயும்என் மாயா உயிர்)!" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.

Carding mounds of fluffy raw cotton with a tensioned wooden bow on the open cottage terrace, young artisan Poonguzhali stood trembling with tears as the last twilight gleam faded into murky darkness. Resting her carding bow against the terrace parapet, Poonguzhali confessed her final exhaustion to her elder sister, Vadivu, who had asked why her enduring resolve was crumbling at last: "Sister, pining for the beloved who prioritized gathering material wealth above returning to my love, my sweet life, which had somehow clung to my body through all these bitter months, is finally perishing in this suffocating dusk (பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை மாயும்என் மாயா உயிர்)!" Vadivu draped a clean coarse cloth smoothly over the mound of carded white cotton. Carrying the filled wicker basket carefully down the stone terrace steps, she latched the door.