திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1221

பட்டறையில் பித்தளைத் தட்டில் பூ வேலைப்பாடுகளைச் சிறிய உளியால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் கார்த்திகா, சூரியன் மறையும் அந்தி மாலையைக் கண்டதும் நெஞ்சில் நடுக்கம் பரவ நின்றாள். உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, மாலை வந்ததும் உன் கண்கள் ஏன் கலங்குகின்றன என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "தோழி, பொழுதே! நீ முன்பு என் காதலரோடு கூடியிருந்த காலத்தில் மகிழ்வூட்டிய இனிய மாலைக்காலம் அல்ல; காதலரை மணந்து இப்போது பிரிவால் வாடும் பெண்களின் உயிரைக் குடித்துவிடும் இறுதிக் காலமாய் வந்து நிற்கின்றாய் (மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் வேலைநீ வாழி பொழுது)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி பட்டறைப் பலகையில் சிதறிய பித்தளைச் சீவல்களைத் தென்னந்தும்புத் தூரிகையால் கூட்டினார்; செதுக்கிய பித்தளைத் தட்டுகளை மரப் பெட்டியில் பாதுகாப்பாக அடுக்கினார்.

Chiseling delicate floral borders upon a wide brass platter with a fine iron stylus in the metalware workshop, young artisan Karthika paused, a sudden shiver gripping her heart as the evening sun dipped below the distant hills. Resting her chisel upon the wooden workbench, Karthika explained her sharp dread of twilight to her elder companion, Maragathavalli, who had asked why dusk brought tears to her eyes: "My friend, this is no longer the gentle, joyful evening that once brought sweet union when my beloved husband was here; now in his absence, this dusk arrives like a ruthless spear to devour the sweet life of wedded wives who pine in solitary grief (மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் வேலைநீ வாழி பொழுது)!" Maragathavalli swept the bright brass shavings from the chiseling anvil with a soft coir brush. Stacking the engraved brass platters carefully inside a wooden storage chest, she latched the lid.