திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1225

மண்டபத்தில் வட்டக் கல்லில் சந்தனக் கட்டையைத் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, நிழல்கள் நீண்ட அந்தி மாலையைக் கண்டதும் நெஞ்சில் பாரம் கூட நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் வைத்த தாமரை, பகலில் அமைதியாக இருந்த நீ மாலையானதும் ஏன் வருந்துகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தைக் கூறினாள். "தோழி, இரவின் நீண்ட துயரத்தைத் தணித்து அமைதி தரும் காலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கைம்மாறு என்ன? என்னைப் பிரிவுத் துயரால் வாட்டி வதைக்கும் இந்த மாலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கொடிய தீமைதான் என்னவோ (காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான் மாலைக்குச் செய்த பகை)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் அரைத்துப் படிந்த சந்தனப் பசையை வெள்ளி வழிப்பானால் வழித்து எடுத்தார்; நறுமணம் கமழும் சந்தனத்தை அகன்ற பித்தளைக் கிண்ணத்தில் நிரப்பி வைத்தார்.

Rubbing a block of aromatic sandalwood against a circular granite grindstone in the temple pavilion, young maiden Thamarai felt an unbearable weight settle upon her chest as the long evening shadows stretched across the stone floor. Setting her sandalwood block upon the wet stone slab, Thamarai questioned the strange duality of time to her elder companion, Shenbagam, who had asked why dusk stirred such deep distress: "My friend, what gentle kindness did I ever perform for the morning that it brings peaceful relief from night's sorrow, and what grievous injury or enmity did I ever commit against the evening that it torments my soul with such cruel hostility (காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான் மாலைக்குச் செய்த பகை)!" Shenbagam scraped the fragrant yellow sandalwood paste smoothly from the stone slab using a curved silver spatula. Scooping the thick paste into a wide-rimmed brass bowl, she set the stone clean.