திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1223

செக்குக் கூடத்தில் பிழிந்து எடுத்த நல்லெண்ணெயைச் சுடுமண் குடங்களில் மரக் கரண்டியால் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, பனி மூடிய மாலைப் பொழுது வந்ததும் உடல் நடுங்கி நின்றாள். எண்ணெய் முகக்கும் கரண்டியைப் பானையின் மேல் வைத்த அன்னலட்சுமி, மாலை வந்தாலே உன் கைகள் ஏன் நடுங்குகின்றன என்று கேட்ட முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரத்தைக் கூறினாள். "அத்தை, குளிர்ச்சியான பனி படர்ந்து மங்கிய இருளோடு வரும் இந்த மாலைப் பொழுதானது, காதலரோடு கூடியிருந்த நாளில் அஞ்சி அடங்கி வந்த நிலை மாறி, இப்போது என்னுள் பெருந்துன்பமும் வாழ்வின் மீதான வெறுப்பும் மேலும் மேலும் வளரும்படி வந்து தாக்குகின்றது (பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித் துன்பம் வளர வரும்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி சுடுமண் குடங்களின் வாயைத் தோலால் மூடிச் சணல் கயிற்றால் இறுக்கிக் கட்டினார்; எண்ணெய் நிறைந்த குடங்களை மர அலமாரியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Ladling freshly pressed golden sesame oil into narrow-necked earthenware jars with a long-handled wooden spoon in the press shed, young worker Annalakshmi shivered as the chilly evening mist began creeping into the yard. Resting her wooden ladle across the clay vat, Annalakshmi revealed her escalating distress to her elder aunt, Vadivukkarasi, who had noticed her trembling as dusk fell: "Aunt, this cold misty twilight, which once approached with timid, sweet gentleness when my husband was by my side, now arrives boldly with bitter force, making me despise life itself and swelling my agonizing heartbreak without end (பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித் துன்பம் வளர வரும்)!" Vadivukkarasi covered the mouths of the earthenware jars tightly with oiled leather flaps and bound them with hemp cord. Stacking the sealed oil vessels in neat rows upon the wooden shelf, she wiped the stone bench.