திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 987

ஏழை மக்களுக்கு இலவசமாக மருத்துவம் பார்ப்பதற்காக அரிய மூலிகைகளைத் தன் தோட்டத்தில் வளர்த்து வந்தார் முதிய மருத்துவர் சதாசிவம். அவரது இலவச சேவையால் தன் வியாபாரம் பாதிக்கப்படுவதாக எண்ணிய ஒரு பொறாமைக்கார மருந்து வியாபாரி, நள்ளிரவில் சதாசிவத்தின் மூலிகைத் தோட்டத்திற்குத் தீவைத்தான். ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக அவனது ஆடைகளிலும் தீப்பிடித்துக் கொள்ளவே, உடலெங்கும் கடுமையான தீக்காயங்களுடன் அலறித் துடித்தான். தீயை அணைத்துவிட்டு அலறல் சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்த சதாசிவம், எரியும் புதர்களிலிருந்து அவனை மீட்டெடுத்தார். அவன் யார் என்பதை அறிந்த பின்பும், தன் விலைமதிப்பற்ற குளிர்ச்சித் தைலங்களையும் மூலிகைப் பாலையும் கொண்டு அவனது காயங்களுக்கு மென்மையாகக் கட்டுப்போட்டார். அவரது மகன் கோபத்துடன், "அப்பா, நமது உழைப்பை அழிக்க வந்த கொடியவனுக்கு நமது அரிய மருந்துகளைப் பூசுகிறீர்களே?" என்று தடுத்தான். மகனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்ட சதாசிவம் அமைதியாகக் கூறினார். "மகனே, தமக்குத் துன்பமும் அநீதியும் இழைத்தவர்களுக்கும் பதிலுக்கு நன்மையும் உதவியுமே செய்யாவிட்டால், சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தினால் என்ன பயன் உண்டாகும்? (இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால் என்ன பயத்ததோ சால்பு). வெட்டும் கோடாரிக்கும் நறுமணம் தரும் சந்தன மரத்தைப் போன்றதே சான்றோரின் குணம்" என்றார். சதாசிவத்தின் எல்லையற்ற கருணையால் மனம் உடைந்த அந்த வியாபாரி கண்ணீர் விட்டுக் கதறி மன்னிப்புக் கேட்டான்; குணமடைந்த பிறகு சதாசிவத்தின் தோட்டத்தைக் காக்கும் உண்மையான தொண்டனாக மாறித் தன் வாழ்வை நல்வழியில் நடத்தினான்.

For decades, elder healer Sadhasivam cultivated rare, life-saving medicinal flora in his hillside botanical nursery to treat destitute patients free of charge. Consumed by bitter jealousy because the free clinic undercut his extortionate apothecary trade, a corrupt rival merchant set fire to the nursery fence under cover of midnight darkness. In his haste, however, the arsonist's own robes caught fire, and he collapsed among the blazing thornbushes with horrific burns across his limbs. Rushing out with water barrels, Sadhasivam doused the flames and dragged the screaming rival to safety. Despite recognizing the man who had attempted to destroy his life's work, the elder immediately retrieved his most precious cooling sandalwood oils and healing infusions, gently dressing the blistered wounds. Sadhasivam's son protested in tears of fury: "Father, this villain sought to burn our sixty years of labor to ash; why waste our most precious balms to save him?" Meeting his son's gaze with sublime tenderness, Sadhasivam spoke softly: "Son, if we do not repay even those who inflict cruel injury upon us with sweet goodness and healing, what purpose or fruit does our noble character possess? (இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால் என்ன பயத்ததோ சால்பு). Like the sandalwood tree that perfumes the very axe that strikes its trunk, true virtue responds to malice with mercy." Overcome by this breathtaking forgiveness, the rival wept bitterly, confessing his crime. Upon full recovery, he abandoned his fraudulent trade, dedicating the remainder of his life to guarding and nurturing the herbal nursery.