திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 988

மண் குடிசையில் வாழ்ந்து எளிய பருத்தி ஆடைகளை நெய்து வந்த முதிய நெசவாளர் மாதவனின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் ஒருவன், அவரது ஒட்டுப்போட்ட ஆடையையும் உடைந்த மண்பாண்டங்களையும் பார்த்து ஏளனம் செய்தான். "நாற்பது ஆண்டுகள் உழைத்தும் உன்னிடம் ஒரு பொற்காசு கூட இல்லையே; இப்படி வறுமையில் வாழ்வது உனக்கு அவமானமாக இல்லையா?" என்று கேட்டான். தன் கதிர் சக்கரத்தில் தூய வெண்ணூலைச் சுற்றியவாறு மாதவன் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தார். "வணிகரே, செல்வமும் பணமும் இன்று வரும், நாளை போகும்; ஆனால் மனத்தின் நேர்மையும் ஒழுக்கமும் ஒருபோதும் அழியாது. சான்றாண்மை என்னும் சிறந்த பண்பும் மன உறுதியும் ஒருவரிடம் இருக்குமானால், அவரிடம் பொருட்செல்வம் இல்லாத வறுமை நிலை ஒருபோதும் அவருக்கு இழிவாகாது (இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும் திண்மைஉண் டாகப் பெறின்). ஒருபோதும் கள்ளத்தனம் செய்யாமல் உழைத்த என் கைகளும், யாருக்கும் தீங்கிழைக்காத என் நெஞ்சமுமே எனக்குரிய மிகப்பெரிய செல்வங்கள்" என்றார். அப்போது ஊர்ப் பெரியவர்கள் திரண்டு வந்து, பொதுக் கருவூலத்தின் கணக்குகளைச் சரிபார்க்கும் நடுவராக மாதவனை மரியாதையோடு அழைத்துச் சென்றனர்; மாதவனின் நேர்மையைக் கண்ட வணிகன் மௌனமாகத் தலைகுனிந்து விலகிச் சென்றான்.

Dwelling in a modest mud-walled cottage and spinning coarse cotton garments for rural laborers, elder weaver Madhavan owned nothing beyond his wooden wheel and a pair of earthen pots. One afternoon, an affluent silk merchant stopped his gilded carriage outside the hut and mocked the artisan's patched tunic. "After forty years of endless toil, you remain as poor as a beggar without a single gold coin; is this destitute existence not a humiliating disgrace?" Winding pure white cotton yarn smoothly upon the spindle, Madhavan met the merchant's eyes with tranquil dignity. "Merchant, golden coins jingle in purses today only to vanish tomorrow; but inner rectitude and stainless conduct endure forever. If a person is endowed with the unyielding moral fortress and inner strength of noble character, the total lack of material wealth is never a disgrace (இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும் திண்மைஉண் டாகப் பெறின்). I sleep in absolute peace knowing that not a single strand from my loom was ever sold through deceit." At that moment, the township council elders arrived at the gate, formally requesting Madhavan to serve as the chief custodian and auditor of the communal treasury, trusting his incorruptible honesty above all others. Dwarfed by the weaver's towering moral authority, the merchant departed in silence.