திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 982

பட்டறையில் ஐம்பது ஆண்டுகளாக உழவுக்கருவிகளையும் ஏர்க் கொழுக்களையும் வடித்து வந்த முதிய கொல்லர் முத்துவின் உடலில், இரும்புத் தீப்பொறிகள் பட்டு உண்டான பல தீக்காயத் தழும்புகள் இருந்தன. ஒருநாள் பளபளப்பான பட்டு ஆடையணிந்து வந்த வசதியான இளைஞன் ஒருவன், முத்துவின் கரிய முகத்தையும் தழும்புகளையும் பார்த்து முகத்தைச் சுளித்தான். "எவ்வளவு விகாரமான தோற்றம்! தீயில் கருகிய மரக்கட்டை போல் இருக்கிறாயே" என்று ஏளனமாகப் பேசினான். துருத்தியை இயக்கிச் சிவந்த இரும்பைப் பட்டடையில் வைத்த முத்து, சுத்தியலால் நேர்த்தியாக அடித்துக்கொண்டே அமைதியாகப் பேசினார். "தம்பி, பட்டு ஆடை கிழிந்து போகும்; பளபளப்பான உடலும் வயதாகி மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். சான்றோர்களுக்கு உண்மையான அழகும் மேன்மையும் தருவது அவர்தம் நற்குணங்கள் மட்டுமேயாகும்; உடலமைப்பாலும் செல்வத்தாலும் கிடைக்கின்ற மற்ற புற அழகுகள் எதுவும் ஒருபோதும் உண்மையான அழகாகக் கருதப்படாது (குணநலம் சான்றோர் நலனே பிறநலம் எந்நலத்து உள்ளதூஉம் அன்று). இந்தத் தழும்பேறிய கைகள்தான் பல்லாயிரக்கணக்கான உழவர்களுக்கு ஏர்க்கலப்பைகளைச் செய்து பசியாற்ற உதவுகின்றன" என்றார். அப்போது ஒரு முதிய விவசாயி ஓடிவந்து, தனக்கு இலவசமாக ஏர்க்கொழுவைச் செப்பனிட்டுத் தந்த முத்துவின் கைகளை நெகிழ்ச்சியோடு பற்றினார்; அதைக் கண்ட அந்தப் பட்டுடை இளைஞன் வெட்கித் தலைகுனிந்து அமைதியாக விடைபெற்றான்.

Inside his bustling iron forge, elder blacksmith Muthu had hammered plowshares and water-wheel axles for over fifty years, leaving his arms and chest marked by faded fire scars from leaping embers. One morning, a vain young gentleman dressed in glittering embroidered silks entered the shop to commission an ornamental dagger sheath. Surveying Muthu's soot-streaked face and calloused, scarred hands, the youth sneered with disdain. "What an unsightly form; you look more like a charred tree stump than a man!" Pumping the leather bellows to bring the glowing iron to a brilliant red, Muthu shaped the metal upon the anvil with rhythmic, masterly strokes before looking up with serene calm. "Young master, fine silks fray into rags, and smooth skin inevitably wrinkles and turns to dust. The only true beauty and enduring excellence of noble souls is the goodness of their inner virtues; physical beauty, fine attire, and external forms are never counted as genuine worth on any true scale (குணநலம் சான்றோர் நலனே பிறநலம் எந்நலத்து உள்ளதூஉம் அன்று). These scarred hands have forged thousands of plowshares that feed whole villages." At that moment, an elderly peasant entered the shop, embracing Muthu with tears of gratitude for repairing his broken plow free of charge. Witnessing the profound love between the two, the young customer lowered his eyes in silent shame and departed respectfully.