திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
8. ஆதார ஆதேயம்

நான்கு இதழ்கள் கொண்ட மூலாதாரத்தில் வீற்றிருக்கும் குண்டலினி சக்தியானவள், அதற்கு மேலுள்ள ஆறு சக்கரங்களுக்கும் விரிந்து சென்று, உடலில் தொண்ணூறு தத்துவங்களாக விரிந்திருக்கிறாள்.

The kundalini power that dwells in the Muladhara of four petals spreads to the six chakras above it, and thus expands within the body as ninety tattvas.

மூலாதாரத்திற்கும் ஆக்ஞா சக்கரத்திற்கும் இடைப்பட்ட நான்கு சக்கரங்களில் உள்ள மொத்தம் நாற்பத்துநான்கு இதழ்களாகவும் குண்டலினி சக்தியே வீற்றிருக்கிறாள்.

As the forty-four petals total in the four chakras between the Muladhara and the Agna chakra, the kundalini power itself dwells there.

அங்கிருந்து ஆக்ஞா சக்கரம் சென்று, அதையும் தாண்டி தலை உச்சியில் இருக்கும் சகஸ்ரதளத்தில் உள்ள ஆயிரம் இதழ் தாமரை மலரின்மேல் வீற்றிருக்கும் இறைவனுடன் சேர்ந்து பூரண சக்தியாகி, கீழேயுள்ள ஆறு சக்கரங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு இருக்கிறாள்.

From there it goes to the Agna chakra, crosses even that, and joins with the Lord who dwells upon the thousand-petalled lotus of the Sahasradala at the crown of the head, becoming the full power, and from there sustains the six chakras below.

இப்பாடலின் தலைப்பாகிய ஆதார ஆதேயத்தில், தாங்கியிருக்கும் பொருள் (ஆதாரம்) பூரண சக்தியும், தாங்கப்படும் பொருள் (ஆதேயம்) ஆறு ஆதார சக்கரங்களும், அதன் பயன் உடலிலுள்ள தொண்ணூறு தத்துவங்களை இயக்குவதும் ஆகும்.

In this verse's own terms of Adharam and Adheyam, the sustaining thing, the Adharam, is the full power; the thing sustained, the Adheyam, is the six foundational chakras; and its fruit is the working of the ninety tattvas within the body.

பாடல் #1155 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் தலை உச்சியில் உள்ள சகஸ்ரதளத்தில் இறைவனோடு சேர்ந்து பூரண சக்தியாக வீற்றிருக்கும் இறைவி, சாதகர் எப்போதும் தன்னுடைய ஒளி உருவத்தைத் தரிசித்துக்கொண்டே இருக்கும்படி செய்கிறாள்.

As in verse 1155, the goddess who dwells joined with the Lord as the full power in the Sahasradala at the crown of the seeker's head causes the seeker to keep beholding her form of light at all times.

வேதங்களின் உண்மையான பொருளாகிய பேரறிவு ஞானத்தை அவருக்குக் கொடுக்கிறாள்.

She gives him the great wisdom that is the true meaning of the Vedas.

ஐந்து புலன்களின் வழியே வரும் வினைகளின் கொடுமையை சாதகருக்கு எடுத்துச் சொல்லி, அவை வந்துசேராதவாறு ஐந்து புலன்களையும் தடுத்தருளுகிறாள்.

She tells the seeker of the cruelty of the karmas that come through the five senses, and graciously restrains the five senses so that those karmas do not reach him.

பேரழகுடன் நன்மையே வடிவாக வீற்றிருக்கிறாள்.

She dwells in great beauty as the very form of good.

பாடல் #1156 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் ஐந்து புலன்களையும் தடுத்தருளி பேரழகுடன் நன்மையின் வடிவமாக வீற்றிருக்கும் இறைவி,

As in verse 1156, the goddess, who graciously restrains the seeker's five senses and dwells in great beauty as the very form of good,

இறைவனுடன் சேர்ந்து அவனில் சரிபாதியாக இருக்கும்போது ஜோதி வடிவத்தில் பூரண சக்தியாக வீற்றிருக்கிறாள்.

when joined with the Lord as his equal half, dwells as the full power in a form of light.

இந்த இறைவியைத் தமது உயிருக்குத் துணையாகப் பெறக்கூடிய சாதகர்களுக்கு, வினைகளால் வரும் துன்பங்களைத் தீர்க்கிறாள்.

To seekers who are able to obtain this goddess as the support of their own life, she resolves the sufferings that come from karma.

அவர்களுடன் இருக்கும் மாசுமலங்களை அகற்றித் தூய்மையாக்கி அருள்கிறாள் இறைவி.

The goddess removes and purifies the impurities and defilements that cling to them.

பர வெளியில் பரந்து விரிந்திருக்கும் இறைவன், பேரன்பு மிக்க இறைவியின் இதயத் தாமரையிலும் வீற்றிருக்கிறான்.

The Lord, who spreads and pervades the vast expanse, dwells within the heart-lotus of the goddess of great love.

பேரின்பத் தேனைக்கொண்டு மிகவும் நறுமணம் கமழும் மலர்களைச் சூடியிருக்கும் கூந்தலையுடைய இறைவியின் மனதிலும் அவன் வீற்றிருக்கிறான்.

He also dwells within the mind of the goddess whose hair, decked with flowers of deep fragrance, holds the honey of supreme bliss.

மாயை எனும் மயக்கத்தில் அடங்காதவனாகிய இறைவன், அடியவர்களின் தேவைக்கு ஏற்பப் பலவகையாக நின்றாலும்,

The Lord, who cannot be bound by the delusion called Maya, though he stands in many forms according to the needs of his devotees,

தனது உடலில் சரிபாதி பாகமாக இறைவியைக் கொண்டிருப்பதால், இயல்பிலேயே இறைவியின் பெண் தன்மையும் உடையவனாக இருக்கிறான்.

since he holds the goddess as an equal half within his own body, is by his very nature possessed also of the feminine nature of the goddess.

பெண்ணாகப் பிறக்கும் ஓர் உயிருக்குள் பெண் தன்மை மட்டுமே இருக்கும் என்று நினைப்பது அறியாமையாகும். பெண் பாலாகப் பிறக்கும் உயிருக்குள் பாதி ஆண் தன்மையும் சேர்ந்தே பிறக்கிறது.

It is ignorance to think that a life born as a woman holds within it only the nature of a woman. Within a life born in female form, half of a male nature is also born along with it.

அதுபோலவே ஆண் பாலாகப் பிறக்கும் உயிருக்குள் பாதி பெண் தன்மையும் சேர்ந்தே பிறக்கிறது.

In the same way, within a life born in male form, half of a female nature is also born along with it.

பாடல் #1157 இல் உள்ளபடி இறைவி தனது பெண் தன்மையிலேயே இறைவனின் ஆண் தன்மையையும் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும், பாடல் #1158 இல் உள்ளபடி இறைவனும் தனது ஆண் தன்மையிலேயே இறைவியின் பெண் தன்மையையும் கொண்டிருக்கிறான் என்பதையும் அறிந்துகொண்ட சாதகர்கள், தமது பிறவியிலேயே இவ்விரு தன்மைகளும் தம்மோடு சேர்ந்தே பிறப்பதை முழுவதும் அறிந்துகொள்கிறார்கள்.

Seekers who come to know that the goddess, as in verse 1157, holds within her own female nature the male nature of the Lord too, and that the Lord, as in verse 1158, holds within his own male nature the female nature of the goddess too, fully realize that both these natures are born together with them in their own birth.

அதிலேயே மனம் லயித்துச் சாதகம் செய்தால், பேச்சற்ற மோன நிலையில் இறைவனை நோக்கிச் செல்வார்கள்.

Letting their mind dissolve into that and practicing accordingly, they will proceed toward the Lord in a silent, wordless state of stillness.

பாடல் #1159 இல் உள்ளபடி, பேச்சற்ற மோன நிலையில் இறைவனை நோக்கிச் செல்லும் சாதகர்கள், நன்மை தரும் பெரும் பொருளாகிய இறைவனைத் தமக்குள் தரிசித்த பெருமைக்கு உரியவர்கள்.

As in verse 1159, seekers who proceed toward the Lord in a wordless state of stillness are entitled to the honor of having beheld within themselves the Lord, the great and beneficent reality.

மாசு மருவில்லாத சோதி வடிவில், மனோன்மணி என்னும் பெண் தன்மையில் என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் இறைவி,

The goddess, forever youthful in her feminine nature called Manonmani, in a form of light free of all blemish,

மாசற்ற சோதியான இறைவனுடன் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பூரண சக்தியாகிறாள்.

joins as one with the Lord, who is a light free of all blemish, becoming the full power.

குற்றம் குறையில்லாத அந்த சாதகர்களின் உள்ளத்திற்குள் புகுந்து, பேரின்பத்தில் அவர்களுடன் வீற்றிருப்பாள்.

She enters into the hearts of those seekers who are without fault or flaw, and dwells there with them in supreme bliss.

பாடல் #1160 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் உள்ளத்திற்குள் புகுந்து பேரின்பத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவி, என்றும் இளமையுடன் இறைவனோடு சேர்ந்திருக்கும் மனோன்மணியானவள்,

As in verse 1160, the goddess who has entered and dwells with supreme bliss within the seeker's heart, ever-youthful Manonmani who stands joined with the Lord,

தன்னுடைய பெண் தன்மையில் இறைவனின் ஆண் தன்மையையும் சேர்த்து, உலகங்கள் அனைத்திற்கும் பரவிநின்று அருள் பாலிக்கிறாள்.

joins her own female nature with the male nature of the Lord and spreads throughout all the worlds granting grace.

உலக இயக்கத்திற்குத் தலைவியாகவும், வேதங்களின் தலைவியாகவும், இறைவனோடு கலந்துநின்று அருள்புரியும் இவளது விதத்தைத் தமக்குள் ஆராய்ந்து உணர்ந்துகொண்ட சாதகர்கள்,

Seekers who inquire within themselves and come to realize her manner of granting grace, mingled with the Lord as sovereign of the world's workings and sovereign of the Vedas,

அவளுடன் சேர்ந்து தாமும் பேரின்பத்தில் திளைத்திருப்பார்கள்.

will themselves come to revel in supreme bliss along with her.

பாடல் #1161 இல் உள்ளபடி, இறைவியோடு கலந்து பேரின்பத்தில் திளைத்து நிற்கும் சாதகன், தன் சாதகத்தில் முழுமையை அடைந்தபின்,

As in verse 1161, the seeker who stands merged with the goddess, reveling in supreme bliss, upon reaching completeness in his practice,

தன் ஆக்ஞா சக்கரத்தில் ஒளி பொருந்திய நெற்றிக் கண்ணாக இருக்கும் பேரறிவு ஞானத்தைப் பெறுகிறான்.

receives the great wisdom that becomes a luminous forehead-eye in his Agna chakra.

அந்தப் பேரறிவு ஞானத்தைச் சகஸ்ரதளத்தில் இருக்கும் ஆயிரம் இதழ் கொண்ட தாமரை மலருக்குள் புகுந்து செல்லும்படி செலுத்துகிறான்.

He directs that great wisdom to enter into the thousand-petalled lotus in the Sahasradala.

அண்ட சராசரத்தில் இருக்கும் அனைத்து உலகங்களையும் தாங்கியிருக்கும் இறைவியின் தோளோடு தன் தோளையும் சேர்த்துத் தாங்கி நிற்கிறான்.

He joins his own shoulder with the shoulder of the goddess, who bears up all the worlds and the moving and unmoving things in the universe, and stands upholding them together with her.

திண்ணிய முலைகளையும், சங்குபோல வளைந்து செதுக்கியது போன்ற இடுப்பையும் கொண்ட சக்தியாக சாதகரே மாறி இறைவியோடு கலந்திருக்கும் தன்மையை எம்மால் வார்த்தைகளில் விவரிக்க இயலாது.

We are unable to describe in words the state in which the seeker, transformed into the power that holds firm breasts and a waist curved and carved like a conch, merges with the goddess.

விருப்பத்திற்கேற்பப் பாம்பின் தலைபோல விரிந்து சுருங்கும் உடலையும், தூய்மையாகச் சொல்கின்ற இதழ்களையும், மயிலின் இறகுபோன்ற மென்மையான திருவடிகளையும், பேரழகு பொருந்திய பெண் அம்சத்தையும் அவன் கொண்டிருக்கிறான்.

He holds a body that stretches and contracts like a serpent's hood according to will, lips that speak purity, tender sacred feet like a peacock's feather, and a portion of great beauty in female form.

இறைவியின் இந்த அம்சங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் ஆழ்ந்த பொருள்படி, திண்ணிய முலைகள் அமிழ்தப் பால் நிறைந்திருப்பதையும், சங்கிடை அண்ட சராசரங்களைத் தாங்குவதையும், பாம்புடல் தேவைக்கேற்ப விரிந்து சுருங்கும் ஆற்றலையும் குறிக்கும்.

In the deeper meaning given to these portions, the firm breasts signify the nectar milk that fills her, the conch-waist signifies her sustaining the universe, and the serpent-hood body signifies her power to expand and contract as needed.

மயிலிறகு திருவடிகள் அடியவர்களின் மனத்தை இனிமையாக வருடி அருள்வதையும், பேரழகு பெண் அம்சம் இறைவியின் சக்தி பெண் தன்மையிலிருந்து செயலாற்றுவதையும் குறிக்கும்; இது மூலத்தளம் தரும் தத்துவ விளக்கமாகும்.

The peacock-feather feet signify her gracious, sweet caress of devotees' minds, and the woman of great beauty signifies that her power acts in all things from within a feminine nature; this is the source's own philosophical explanation.

வார்த்தைகளால் விவரித்துச் சொல்ல முடியாத அரும்பெரும் ஜோதியாக இருக்கும் இறைவனிடமிருந்து வெளிப்படும் கனிந்த நெருப்புத் தணல் பொதிந்துள்ள பரவெளி மண்டலம்,

The boundless realm holding the ripened fire glow that issues from God, the great light beyond words,

பாடல் #1163 இல் உள்ளபடி இறைவியின் நிலையை அடைந்த சாதகர்கள், அந்தத் தணலின் வெப்பத்தை அனுபவித்துச் சொல்ல முடியாத திகைப்பில் அங்கேயே இருப்பார்கள்.

in it, the sadhakas who as in verse #1163 attained the Goddess's state remain right there, bewildered beyond words, from feeling the heat of that glow.

அண்ட சராசரங்களில் இருக்கும் அனைத்து உலகங்களும் இயங்குவதற்குக் காரணமாகவும், எளிதில் வெல்ல முடியாததாகவும் இருக்கும் வினைகளைத் தனித்திருந்து ஆளுகின்ற பெருந்தலைவியாகிய இறைவியே,

The Goddess, the great sovereign mistress who alone rules over the deeds, deeds that are the cause by which all the worlds in the universe move and that are not easily overcome,

எளிதில் அடைய முடியாத மனோன்மணி எனும் சிவசக்தியாக இருக்கிறாள்.

is herself the Siva Shakti named Manonmani, who is not easily attained.

பாடல் #1164 இல் உள்ளபடி மனோன்மணி எனும் சிவசக்தியே இருநிலமான மேலுலகம் கீழுலகம் ஆகிய இரண்டையும் தாங்கி, அண்ட சராசரங்களில் விரிந்திருக்கும் ஆகாயமாக நிற்கின்றாள்.

As in verse #1164, the Siva Shakti named Manonmani, bearing the two-fold world, the upper world and the lower world, herself stands as the sky stretched through the universe.

உயிர்களுக்கு வெப்பத்தைத் தருகின்ற நெருப்பாகவும், உலகத்திற்கு ஒளியையும் சக்தியையும் தருகின்ற சூரியனாகவும், இரவில் குளிர்ச்சியான ஒளியைத் தருகின்ற நிலவாகவும் இருக்கின்றாள்.

She is the fire that gives heat to living beings, the sun that gives light and power to the world, and the moon that gives cool light in the night.

மழையைப் பொழிய வைக்கின்ற மேகங்களாகவும் நிற்கின்றாள்.

She stands too as the clouds that make the rain fall.

உலகம் முழுவதும் விரிந்து பரந்திருக்கும் மலைகளாகவும், குளிர்ந்த நீரைக் கொண்டிருக்கும் கடல்களாகவும் இருந்து, அனைத்தையும் தனது அருட் பார்வையினாலேயே செயல்படுத்துகின்றாள்.

She is the mountains spread across the whole world and the seas that hold cool water, and she alone sets all of it in motion by the mere glance of her grace.

பாடல் #1165 இல் உள்ளபடி அனைத்தையும் தனது அருட் பார்வையினால் செயல்படுத்துகின்ற இறைவியோடு சேர்ந்து, அவளிருக்கும் இடத்திலேயே வீற்றிருக்கும் பேறு பெற்ற சாதகர்கள்,

As in verse #1165, the fortunate sadhakas who have joined with the Goddess who sets everything in motion by her glance of grace, and who dwell right where she dwells,

மண்ணுலகத்தைத் தமது இருப்பிடமாகக் கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதர்களோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்திராமல் தனித்திருக்கின்றார்கள்.

do not remain together with the people who live on the earth taking it as their home, but stay apart.

உண்மை ஞானத்தை உணர்ந்த பண்பைக் கொண்டவர்களாக இருப்பதால், மண்ணுலகத்தில் நிகழும் எதனாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

Bearing the quality of having realized true wisdom, they are unaffected by anything that happens in the earthly world.

விண்ணுலகத்தைத் தமது இருப்பிடமாகக் கொண்ட தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரை தமது ஞானத்தால் கண்டு கொண்டே இருப்பார்கள்.

They go on beholding, through that wisdom, the gods, the sages and the siddhas who have taken the heavenly world as their home.

பாடல் #1166 இல் உள்ளபடி ஞானத்தால் தரிசனம் செய்து கொண்டே இருக்கின்ற சாதகர்களோடு எட்டுத் திசைகளிலும் கூடவே சேர்ந்து வருகின்ற, என்றும் இளமையான கன்னியாகிய இறைவியானவள்,

As in verse #1166, the Goddess, the ever-youthful maiden who accompanies, in all eight directions, the sadhakas who go on beholding her through wisdom,

ஆதியிலிருந்தே எட்டுத் திசைகளிலும் இருக்கின்ற அனைத்து உலகங்களையும் இயக்கிக் கொண்டு வீற்றிருக்கின்றாள்.

has stood from the very beginning setting in motion all the worlds present in the eight directions.

இதைச் செய்து கொண்டு, விண்ணகத்தில் இருக்கும் இறைவியின் நிலையை அடைந்த சாதகர்களை, எட்டுத் திசையிலும் இருக்கின்ற உயிர்கள் நறுமணம் வீசும் மலர்கள் தூவி அர்ச்சித்து, தொண்டு செய்யும்படி அருளுகின்றாள்.

Doing this, she also grants that the sadhakas who have attained the Goddess's own state in the heavens be worshipped by the beings present in all eight directions, who scatter fragrant flowers and offer service.

எட்டுத் திசையெங்கும் அவர்களை வணங்கி நிற்கும்படி அருளுகின்றாள், என்றும் இளமையான இறைவி.

She grants that they stand in worship of them from every one of the eight directions, the ever-youthful Goddess.

பாடல் #1167 இல் உள்ளபடி அனைவரும் வணங்கும் அளவிற்கு என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் இறைவியால் அருளப்பட்ட சாதகர்,

As in verse #1167, the sadhaka who is granted grace by the Goddess who remains ever-youthful enough for all to worship,

பேரொளியாக இருக்கும் இறைவியிடமிருந்தே, எவ்வாறு சூரியனிடமிருந்து ஒளியைப் பெற்று இரவில் நிலா பிரகாசிக்கிறதோ, அது போலவே ஒளியாகிய அருளைப் பெறுவார்.

receives light that is grace from the Goddess, who is a great light, in the same way that the moon shines at night by receiving light from the sun.

அந்த அருள் நிரப்பப்பட்டதால், மாளிகை போல இருக்கும் தமது உடல் முழுவதும் அருள் நிறைந்திருக்கும்.

Once filled with that grace, his whole body, which is like a mansion, is filled with grace.

தமது தலை உச்சியில் உள்ள சகஸ்ரதள ஜோதியோடு உடல் முழுவதும் உள்ள பதினாறு கலைகளையும் (பாடல் #713 இல் காண்க) ஒன்று சேர்த்து, அனைத்து உலகங்களையும் இயக்கிக் கொண்டே இருப்பதால், ஆதிப் பரம்பொருளான பராசக்தியாகவே சாதகர் ஆகிவிடுவார்.

Joining the sahasrara light at the crown of his head together with the sixteen kalas throughout his body (see verse #713), and setting all the worlds in motion, the sadhaka himself becomes the primal Supreme, Parasakthi.

பாடல் #1168 இல் உள்ளபடி பராசக்தியாகவே ஆகிவிடுகின்ற சாதகர், அந்தப் பராசக்தியின் பலவித அம்சங்களில் பல வகையான உலக இயக்கங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கும்.

As in verse #1168, the sadhaka who has become Parasakthi carries out the many kinds of worldly workings in her various aspects.

அப்போது அவருக்கு அருளைத் தருகின்ற சக்தியாக இருப்பது, அனைத்திற்கும் தலையான பிரம்மம் என்று உணரப்படும் இறைவியாகும்.

At that time, it is the Goddess, felt to be the Brahman foremost above all, who is the power granting him grace.

இந்த இறைவியே இராசத்தி என்று யாமள ஆகமத்தில் அழைக்கப்படுகிறாள்.

This Goddess is called Raasakthi in the Yamala Agamam.

குருவாக வந்து அருளுகின்ற இவளது பலவிதமான திருக்கோலங்களை, யாம் எமக்குள்ளே தரிசித்து உணர்ந்து கொண்டோம்.

We have beheld and realized within ourselves her many sacred forms, in which she comes and grants grace as the guru.

பாடல் #1169 இல் உள்ளபடி பலவிதமான திருக்கோலங்களில் எமக்குள்ளே உணர்ந்த பராசக்தியாகிய இறைவியே, இறைவனை உணர்வதற்கு உயிர்கள் பிறவி எடுக்கும் ஏழு உலகங்களிலும், இறைவனை அறிவதற்காகச் செய்யும் யோகங்களுக்கெல்லாம் தலையான சக்தியாக இருக்கின்றாள்.

As in verse #1169, the Goddess, Parasakthi, whom we have realized within ourselves in her many sacred forms, is herself the power foremost over all the yogas performed to know God, in all the seven worlds where souls take birth to realize him.

எமது உயிருக்கு உயிராக எம்மோடு கலந்திருக்கும் உன்னதமான இறைவனை யாம் உணர்ந்தோம்.

We realized the exalted God who, as life to our life, remains united with us.

அவருடன் கலந்து பல காலம் இருந்து உச்ச நிலையை அடைந்த ஒரு சமயத்தில், பேரின்பத்தை யாம் பெற்று அனுபவித்தோம்.

Remaining united with him for a long time, at the moment we reached the highest state, we ourselves received and experienced supreme bliss.

அப்போது எம்மோடு கலந்திருக்கும் இறைவனோடு, ஏழு உலகங்களிலும் பரவியிருக்கும் பராசக்தியாகிய இறைவியும் கலந்து, பரம்பொருள் ஆகி நின்று, இறைவன் இறைவி யாம் என்கிற தனித்தன்மைகள் இல்லாமல் ஒரே பொருளாகி இருக்கின்றோம்.

At that time, the Goddess, Parasakthi, who is spread through the seven worlds, also united with the God who was already united with us, and becoming the Supreme, we remain as one single substance, without the separateness that says God is one, Goddess is one, we are one.

பாடல் #1170 இல் உள்ளபடி ஒரே பொருளாக இருக்கின்ற எமக்குள், மிகவும் பெருமையை உடைய எமது தலைவனாகிய இறைவனும் யாமும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்ற நிலையிலும், அதனால் கிடைக்கின்ற பேரின்பத்திலும் இருக்கும் போது,

As in verse #1170, within us who are now one substance, while we remain in the state where God, our exalted Lord, and we are united as one, and in the supreme bliss that comes from it,

மாயையாகிய மயக்கத்தை அளித்துத் தம்மை நாடும் அடியவர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் இறைவியும் அப்போது நிற்கின்றாள்.

the Goddess too, who bestows the bewilderment of Maya that draws in the devotees who seek her, stands there.

நறுமணம் வீசுகின்ற மலர்களைச் சூடியிருக்கும் அழகிய கூந்தலையுடைய மனோன்மணியாகிய என்றும் இளமையான இறைவியும் எம்மோடு கலந்து ஒரே பொருளாக இருக்கின்றாள்.

The Goddess, Manonmani, ever-youthful, of beautiful hair wreathed with fragrant flowers, unites with us as one substance.

இந்த நிலையை எமக்குள் ஆராய்ந்து உணர்ந்து கொள்வது ஆயுழி எனும் மாபெரும் யோகமாகும்.

To search out and realize within ourselves the manner of that union is the great yoga called Aayuzhi.

பாடல் #1171 இல் உள்ளபடி ஆயுழி எனும் மாபெரும் யோகத்தில் இருக்கும் போது, அதிலிருந்து அனைத்திற்கும் நன்மை தருவதற்கு வெளிப்படும் சக்தியின் ஒளி உருவத்தைத் தாங்குகின்ற பீடமாகச் சாதகரின் உடலே இருக்கின்றது.

As in verse #1171, while abiding in the great yoga called Aayuzhi, the sadhaka's own body serves as the pedestal that bears the light-form of the Shakti that issues forth from it for the good of all.

அந்த சக்தியின் ஒளியானது தெற்குத் திசையை நோக்கிப் பரவிக் கொண்டிருக்கின்றது.

The light of that Shakti spreads facing toward the south.

அந்த சக்தியின் ஒளி சாதகரின் வயிற்றின் நடுப்பகுதியிலிருந்து வெளிப்படுகின்றது.

That light of the Shakti issues from the middle of the sadhaka's belly.

இந்தச் சக்தியாக வெளிப்படும் இறைவியின் திருவடிகளே அனைத்திற்கும் மேலானது என்பதை உங்களுக்குள் ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

Search out and know within yourselves that the sacred feet of the Goddess, who manifests as this Shakti, are supreme above all.

பாடல் #1172 இல் உள்ளபடி சாதகர் தமக்குள் ஆராய்ந்து அறிந்து கொண்ட யோக ஒளியானது, அதற்கும் மேலான அக்னியாக இருக்கும் இறைவனின் ஒளி உருவத்தோடு சேர்ந்து பரவும்.

As in verse #1172, the yoga light that the sadhaka has searched out and realized within himself spreads and joins with the light-form of God, who is Agni beyond that light.

அப்போது, அந்தப் பக்குவப்பட்ட சாதகரின் உள்ளிருந்து வெளிப்படுகின்ற அனைத்து விதமான மாயைகளையும் இறைவனின் அக்னி உருவமே சுட்டு எரித்து அழித்துவிடுகின்றது.

Then the fire-form of God burns away and destroys every kind of illusion that arises from within that ripened sadhaka.

அதன் பிறகு, உத்வேகத்துடன் சாதகருக்குள்ளிருந்து எழுகின்ற வெளிச்சமும் சத்தமும் மிகவும் உச்ச நிலையை அடையும்.

After that, the brightness and sound that rise with fervour from within the sadhaka reach their utmost height.

அதிலிருந்து மிகுதியாக வெளிப்படுகின்றாள், அடியவர்களின் எண்ணத்தைத் தம்மேல் இழுக்கின்ற அழகிய வளையல்களை அணிந்த இறைவி.

The Goddess, wearing beautiful bangles, who draws the thoughts of devotees to herself, manifests abundantly from within it.

பாடல் #1173 இல் உள்ளபடி சாதகருக்குள்ளிருந்து மிகுதியாக வெளிப்பட்ட இறைவி, தனக்கென்று ஒரு ஆரம்பமும் இல்லாமல் தானாகவே இருக்கின்ற வழிமுறைப்படி,

This verse lets us know how the Goddess, who has manifested abundantly from within the sadhaka as in verse #1173, in the manner of one who has no beginning of her own and simply is,

எட்டுவிதமான சக்திகளாக (பாடல் #1084 இல் காண்க) சாதகருக்குள்ளும் பதினான்கு உலகங்களிலும் சரிசமமாக உருவாக்கிச் செயல்படுத்துகின்றாள்.

creates and sets in motion, equally, eight kinds of Shakti (see verse #1084), both within the sadhaka and across the fourteen worlds.

அவளே உள்ளுக்குள் இருக்கும் ஒளி வடிவான இறைவியாகவும், அனைத்தையும் இயக்குகின்ற சக்தி வடிவம் என்று உணரப்படுகின்ற இறைவனாகவும் இருக்கின்றாள்.

She herself is the light-formed Goddess within, and she is also the God felt to be the form of the power that sets everything in motion.

இந்த இறைவியானவள் ஒரு குற்றமும் குறையும் சொல்ல முடியாத அளவு என்று அறிந்து உணர்ந்து கொள்வதற்கு ஏற்ற தூய்மையான பொருளாக இருக்கின்றாள்.

This Goddess is a pure substance fit to be known and realized as one of whom neither fault nor flaw can be spoken.

பாடல் #1174 இல் உள்ளபடி ஒரு குற்றமும் குறையும் சொல்ல முடியாதவள் என்று அறிந்து உணர்ந்து கொள்வதற்கு ஏற்ற தூய்மையான பொருளாக இருக்கின்ற பராசக்தியின் பேரறிவைக் கொடுக்கும் தத்துவமானது, தானாகவே இருபத்தேழு விதமான தத்துவங்களாக இருக்கின்றது.

As in verse #1174, the tattva that grants the great wisdom of Parasakthi, who is the pure substance fit to be known and realized as one of whom neither fault nor flaw can be spoken, itself takes the form of twenty-seven kinds of tattvas.

இந்தத் தத்துவங்களைப் பெற்றுப் பேரறிவைப் பெறுவதற்கு ஏற்றதாகச் சாதகரின் உள்ளுக்குள்ளிருந்து எழுகின்ற ஒரு மந்திரத்தை அவர் திரும்பத் திரும்பச் செபித்துத் தியானித்துக் கொண்டே இருந்தால்,

if the sadhaka, in order to gain these tattvas and receive that great wisdom, repeats and meditates again and again upon a mantra that rises from within himself,

அவருக்குள்ளிருந்து மிகுதியாக வெளிப்பட்டு எழுகின்ற இறைவியானவள் வெண்ணிறத்துடனும் மூன்று கண்களுடனும் கதை ஆயுதத்தை ஏந்திக் கொண்டு இருப்பாள்.

then the Goddess, manifesting abundantly from within him, will be white in hue, three-eyed, bearing the mace as her weapon.

ஆதி முத்திரையைக் காட்டிக் கொண்டும் இருப்பாள்.

And she will be showing the ancient mudra.

பாடல் #1175 இல் உள்ளபடி சாதகருக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட இறைவி, மூன்று வகை முத்திரைகளைத் தன் வசம் வைத்திருக்கும் உண்மையான ஞானத்தை உடையவள்.

As in verse #1175, the Goddess who has manifested from within the sadhaka holds true wisdom and keeps three kinds of mudras in her own command.

அவள் அந்த முத்திரைகளின் தத்துவங்களாகவும், தத்துவங்கள் இல்லாததாகவும் இருக்கின்றாள்.

She is herself the tattvas of those mudras, and that which is beyond tattvas.

அனைத்துமாகவும் அவளே இருக்கின்றாள்.

She is all things besides.

சாதகருக்குள் இருக்கும் பரம்பொருளாகிய இறைவனாகவே இருந்து இயங்குகின்ற பராசக்தியான இறைவி, பேரின்பத்தைக் கொடுக்கின்ற சக்தியான இறைவனோடு, பூவும் அதிலிருந்து வரும் நறுமணமும் போல ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றாள்.

Parasakthi, who abides and acts as the very Supreme who is God within the sadhaka, remains united as one with the God who is the bliss-giving power, as a flower and the fragrance that comes from it are one.

பாடல் #1176 இல் உள்ளபடி இறைவனோடு பூவும் அதிலிருந்து வரும் நறுமணமும் போல ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்ற இறைவியானவள், நறுமணத்தைத் தருகின்ற வாசனை மிக்க மலர்கள் பூத்திருக்கும் செடியின் கொம்பு போன்ற மெல்லிய இடையுடையவள்.

The Goddess, who remains united with God as one with a flower and the fragrance that comes from it, as in verse #1176, has a slender waist like the branch of a plant bearing fragrant, scented flowers.

மலரின் அரும்பு போன்ற மென்மையான முலைகளுடனும், என்றும் இளமையுடன் இருக்கின்ற இறைவியானவள், சாதகருக்குள்ளிருந்து பொங்கி வெளிப்படும் குங்குமம் போன்ற சிவந்த ஒளி வீசும் திரு உருவத்தைக் கொண்டவள்.

Ever-youthful, of tender breasts like a flower bud, she bears a sacred form that glows red like kumkum, surging forth from within the sadhaka.

அவளது திருக்கைகளில் அங்குசத்தையும் பாசக் கயிற்றையும் ஏந்திக் கொண்டு, அடியவர்களின் உலகப் பற்றை அடக்கி ஆளுகின்றாள்.

Holding the goad and the noose in her sacred hands, she subdues and rules over the devotees' attachment to the world.

அனைத்து உலகங்களிலும் அன்போடு வீற்றிருக்கின்ற அவள் தங்கியிருக்கும் வீடாகிய சாதகரின் உடலுக்குள் தாமாகவே தேடி அறிந்து கொள்ளுங்கள்.

Search out and know for yourselves, within the sadhaka's own body, the house in which she dwells lovingly across all the worlds.

பாடல் #1177 இல் உள்ளபடி சாதகர்கள் தமக்குள்ளே தேடி அறிந்து கொண்ட இறைவியானவள், வாக்கால் சொல்ல முடியாதவளும் எண்ணங்களால் எளிதில் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாதவளும் ஆகிய மனோன்மணி எனும் இறைவி.

The Goddess, whom the sadhakas have searched out and known within themselves as in verse #1177, is Manonmani, who cannot be spoken by word and cannot easily be imagined even by thought.

தனது பெண் தன்மையில் என்றும் இளமையுடன் இருந்து, உலகங்களின் இயக்கம் நடைபெறுவதற்கு, எண்ணங்களோடு இருக்கின்ற ஆன்மாக்களையும் தேவ கணங்களையும் அதிகமாக வைத்து இயக்குகின்றாள்.

She remains ever-youthful in her feminine nature, and for the working of the worlds to go on, she sets in motion a great many souls, bearing their own thoughts, together with the classes of divine beings.

கல்வி அறிவால் எவ்வளவு ஆராய்ந்தாலும் உணர்ந்து கொள்ள முடியாத இறைவனுக்கு அவளே தாயாகவும் இருக்கின்றாள்.

To God, whom no amount of learned inquiry can ever fully realize, she herself is mother.

அவளே மகளாகவும், என்றும் நன்மை தரும் துணைவியாகவும் இருக்கின்றாள்.

She is also daughter, and the ever-beneficent consort.

பாடல் #1178 இல் உள்ளபடி இறைவனுக்குத் துணையாகவும் இருக்கின்ற இறைவி, அதன் அனைத்துத் தத்துவங்களாகவும் நிற்கின்றாள்.

As in verse #1178, the Goddess, who is also the consort of God, stands as all its tattvas.

இறைவன் உலகங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய போது அதன் காரணமாகவும், இறைவன் எண்ணியபடியே உலகங்களைப் படைக்கும் போது அதன் காரியமாகவும்,

When God intends that the worlds be made, she remains as the cause of it, and when God creates the worlds exactly as he intended, she remains as the effect of it,

எப்போதும் இறைவனோடு கலந்தே இருக்கின்றாள் இறைவி.

always remaining united with God, the Goddess.

இறைவனின் பரிபூரண ஜோதியாகிய ஒளி உருவத்தோடு கலந்து அதனுள்ளே சக்தியாக அடங்கியிருக்கின்ற ஆதியான இறைவி, உலகங்கள் அனைத்தின் அளவுக்கும் பரந்து விரிந்து, அதையும் தாண்டிப் பத்துத் திசைகளையும் தமக்குள் கொண்டவளாக இருக்கின்றாள்.

The primal Goddess, united with God's own perfectly full light-form, abiding within it as Shakti, spreads and extends to the measure of all the worlds, and beyond that too, holding all ten directions within herself.

பாடல் #1179 இல் உள்ளபடி பத்துத் திசைகளையும் பத்து முகங்களாகக் கொண்ட எமது பராசக்தியான இறைவி,

As in verse #1179, our Parasakthi, who holds the ten directions as ten faces,

உயிர்கள் உய்ய வேண்டும் என்று நான்கு வேதங்களையும் அவற்றின் ஆறு அங்கங்களையும் உருவாக்கி வைத்து அருளினாள்.

graciously created and set in place the four Vedas and their six angas, so that souls might be delivered.

அவளே அனைத்திற்கும் ஆதாரமான இறைவனுடன் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, மிகவும் உயர்ந்த நிலையில் நிற்கின்றாள்.

She herself, united as one with God, who is the support of all, stands in the most exalted state.

எல்லாக் காலத்திலும் எப்போதும் இறைவனுடன் சரிசமமான பாகமாகச் சேர்ந்தே நிற்கின்றாள்.

At every time, always, she stands joined with him as his equal share.

பாடல் #1180 இல் உள்ளபடி எம்மால் புகழ்ந்து கூறப்படுகின்ற என்றும் இளமை பொருந்திய இறைவியானவள் வளைந்த புருவங்களோடு சீரும் சிறப்பும் கொண்டவளாக ஏழு உலகங்களிலும் திகழ்ந்திருக்கின்றாள்.

As in verse #1180, the ever-youthful Goddess, whom we praise and extol, with her curved brows, radiant in glory and splendour, shines in all seven worlds.

வேதங்களாகவே இருக்கின்ற என்றும் இளமையான இறைவி, உயிர்களுக்கு உண்மை ஞானத்தைக் கொடுக்கின்ற அமிழ்தப் பாலைக் கொண்ட தனங்களை உடையவள்.

The ever-youthful Goddess, who is herself the Vedas, bears breasts that hold the nectar-milk that gives true wisdom to living beings.

தகுதியான உயிர்களுக்கு உண்மை ஞானத்தைக் கொடுக்கின்ற அமிழ்தப் பாலை அளித்து ஆட்கொள்கின்றாள்.

Granting worthy souls that nectar-milk which gives true wisdom, she takes them into her care.

இறைவன் வேறு ஆன்மா வேறு என்று பிரிந்திருக்கும் அவர்களின் தன்மையை நீக்கி, இறைவனோடு ஒன்றாகச் சேர்த்து அருளுகின்றாள்.

She removes their sense of being separate, of God being one and the soul another, and graciously joins them as one with God.

பாடல் #1181 இல் உள்ளபடி இறைவன் வேறு ஆன்மா வேறு என்று பிரிந்திருக்கும் தன்மையை நீக்கி இறைவனோடு ஒன்றாகச் சேர்வதற்கு அருளுகின்ற இறைவியானவள், ஆரம்ப நிலையில் சாதகரின் ஆன்மாவைப் பெரும் கருணையோடு காத்து நிற்கின்றாள்.

As in verse #1181, the Goddess who graciously removes the sense of separateness between God and soul to join a devotee with him, in the beginning stage guards the sadhaka's soul with great compassion.

இறைவனை அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கின்ற அவரின் எண்ணங்களோடு சேர்ந்து நின்று, கொம்பின் உயரத்திற்கு ஏற்ப வளர்கின்ற பூங்கொடியைப் போலச் சாதகரின் எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப அருள் புரிகின்ற அழகிய பூங்கொடியாக இருக்கின்றாள்.

She stands united with his thoughts as he longs to attain God, and is herself a beautiful flowering creeper that grants grace to match the sadhaka's own thoughts, exactly as a flowering creeper grows to match the height of the branch that supports it.

இறைவனை அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கின்ற சாதகரின் மனதை அதற்கு ஏற்பப் பக்குவப்படுத்தி, அதனோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்து நிற்கின்றாள்.

Ripening the mind of the sadhaka who longs to attain God, to suit that end, she stands united with it as one.

அவருக்கு இறைவனை அடைவதற்கு வேண்டிய உண்மை ஞானத்தை அருளி, அந்த ஞானத்தோடு கலந்து, ஒன்றாகச் சாதகரின் உயிருக்குள் நிற்கின்றாள்.

She graciously grants him the true wisdom needed to attain God, and, merged with that wisdom, stands as one within the sadhaka's own life.

பாடல் #1182 இல் உள்ளபடி சாதகரின் உள்ளத்திற்கு உள்ளே வந்து அவருடனே சேர்ந்து நிற்கின்ற இறைவியானவள், அவரின் ஐந்து புலன்களும் இறைவனை நோக்கிச் செல்வதைத் தடுத்து ஆசைகளின் வழியே செல்ல வைக்கின்ற கள்ளத் தனத்தை (வஞ்சகத் தன்மையை) அகற்றுகின்றாள்.

As in verse #1182, the Goddess, coming into the sadhaka's heart and standing united with him there, removes the deceit that holds his five senses back from turning toward God and sends them instead down the path of desire.

அவருடன் ஒன்றாகக் கலந்து நின்று, அவரைத் தம்மோடு அணைத்துக் கொள்கின்றாள்.

She remains merged as one with him and embraces him close.

அவர் கொண்ட தவத்தின் வழிப்படியே செல்வதில் இருந்து தவறிவிடாமல் காப்பாற்றுகின்றாள்.

She guards him from ever straying off the path of the tapas he has undertaken.

அவர் செய்கின்ற தவம் கைகூடும் காலத்தில் பேரின்பத்தை அளித்து, அதிலேயே அவர் லயித்திருக்குமாறு அருளுகின்ற பெருங்கருணை கொண்ட வள்ளல் தலைவியாக இருக்கின்றாள்.

When the tapas he performs comes to fruit, she grants him supreme bliss and graciously keeps him absorbed in it, the great and compassionate bountiful mistress that she is.

பாடல் #1183 இல் உள்ளபடி சாதகருக்கு அருள் புரிந்து பேரின்பத்தைக் கொடுக்கின்ற மாபெரும் சக்தியாகிய இறைவி சாதகருக்குள் வீற்றிருக்கின்றாள்.

As in verse #1183, the Goddess, the mighty Shakti who graciously grants the sadhaka supreme bliss, dwells within him.

தமது அருளினால் புரிகின்ற பேரின்பத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் சில சாதகர்கள் இருக்கின்றனர்.

Yet there are some sadhakas who do not come to know that supreme bliss she graciously grants.

பேரின்பத்தை அறிந்து கொண்ட சாதகர்களுக்குள், அண்டத்தில் இருக்கும் பராசக்தியின் ஒரு துளியாக வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள், பூவும் நிறமும் போலச் சாதகரும் தாமும் ஒன்றாகக் கலந்து வீற்றிருக்கின்றாள்.

Within the sadhakas who have come to know that supreme bliss, the Goddess, dwelling as a mere drop of the Parasakthi present in the universe, remains merged with the sadhaka as one, as a flower and its colour are one.

இப்படி இறைவியோடு தாமும் கலந்து வீற்றிருக்கின்ற நிலையை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு வீற்றிருக்கின்ற சாதகர்களோடு அவளும் இன்பமாக வீற்றிருக்கின்றாள்.

With the sadhakas who hold this state, of remaining merged with the Goddess herself, as their only goal, she too remains dwelling there in bliss.

பாடல் #1184 இல் உள்ளபடி இறைவியானவள் பேரழகுடன் ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு எமது உள்ளத்திற்குள் புகுந்து வீற்றிருந்து எம்மோடு கலந்திருக்கின்றாள்.

As in verse #1184, the Goddess, wearing ornaments of great beauty, entered our own heart and dwelt there, united with us.

அவளோடு கலந்திருப்பதில் மேல் நிலை பெற்றதை யாம் பரிபூரணமாக எமக்குள் உணர்ந்தோம்.

We have fully realized within ourselves the exalted state that being united with her is.

அதையே எப்போதும் மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டு, இறைவியோடு இருப்பதே என்றும் நிரந்தரம் என்கிற உணர்வோடு இருக்கின்றோம்.

Holding that always in mind, with the sense that remaining with the Goddess is eternal and permanent,

பத்துத் திசைகளிலும் வீற்றிருக்கின்ற இறைவியோடு யாமும் சேர்ந்திருப்பதையே குறிக்கோளாக வைத்திருப்பது, இறைவியோடு உண்மையாகக் கலந்திருக்கும் நிலையாகும்.

holding it as our only goal to remain united also with the Goddess who dwells in all ten directions, this itself is the state of being truly united with the Goddess.

உலகப் பற்றுக்களில் அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று அலைகின்ற ஆசைகளை அகற்றிவிட்டு,

Having driven away the desires that wander in worldly attachments wanting this and wanting that,

இறைவியைப் போற்றி வணங்கித் தியானத்தில் இருந்தால்,

if one praises and worships the Goddess and abides in meditation,

மூச்சுக் காற்றையும் இறப்பையும் வென்று என்றும் இறவாமல் இருக்கும் வழியை அடையலாம்.

one may attain the way of conquering the breath and death, and of remaining ever deathless.

இதைச் சந்திர மண்டலத்தில் தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள் எம்மிடம் எடுத்துக் கூறினாள்; இவையே அவள் சொன்ன மூன்று மண்டலங்கள்.

This the Goddess, dwelling on a lotus flower in the chandra mandalam, herself told us; these are the three mandalas she spoke of.

பாடல் #1186 இல் உள்ளபடி இறைவி கூறியபடி, சாதகருக்குள் இருக்கின்ற மூன்று மண்டலங்களிலும் இறைவி மாயையின் தலைவியாகச் சேர்ந்திருக்கின்றாள்.

As in verse #1186, according to what the Goddess declared, she herself dwells as mistress of Maya together in the three mandalas within the sadhaka.

சாதகருடைய தலை உச்சியில் உள்ள பதினாறு கலைகளும் அங்கே எழுந்து தோன்றுகின்றன.

The sixteen kalas at the crown of the sadhaka's head rise and appear there too.

அந்த மாமாயையிலிருந்து நீங்கி இறைவியை அடைவதற்கு, பாடல் #1186 இல் இறைவி அருளியபடி சாதகம் செய்தால், அவளை அடையலாம்.

To go beyond that Great Maya and attain the Goddess, one may reach her by performing the sadhana she herself graciously gave in verse #1186.

அவளது இறுதியான இடம், சந்திரனுடன் சேர்ந்த ஒன்பதாவது நிலையாகும்.

Her final abode is the ninth station, together with the moon.

பாடல் #1187 இல் உள்ளபடி சந்திர மண்டலத்தில் வீற்றிருக்கின்ற இறைவியை சாதகர்கள் உணர்ந்த பிறகு, அங்கிருந்து எழுகின்ற நாத (ஒலி) சக்தி சூரியனின் கதிர்களைப் போலத் திரும்பிக் கீழ் நோக்கி வருகின்றது.

As in verse #1187, once the sadhakas have realized the Goddess who dwells in the chandra mandalam, the Nada, the power of sound, that rises from there turns back and comes downward like the sun's rays.

அந்த நாக்கின் அடியில் சோதியாக உருவாகி, அந்த சோதியைத் தொண்டைக்குள்ளிருந்து இதயத்திற்குள் உந்தித் தள்ளுகிறது.

It takes form as Jyoti at the base of the tongue, and pushes that Jyoti from the throat into the heart.

இதயத்திற்குள் வந்த சோதி ஒலியாக மாறி ஒலிக்கின்றது.

The Jyoti that has come into the heart turns into sound and resounds there.

இப்படிச் சூரிய கதிர்களைப் போல எழுந்து, தொண்டைக்குள் சோதியாகிப் பின் இதயத்திற்குள் ஒலியாக மாறுகின்ற அனைத்தும் சென்று அடைகின்ற இறுதியான இடமாக, சந்திர மண்டலத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவி இருக்கின்றாள்.

In this way, the Goddess, dwelling in the chandra mandalam, is the final place to which all that rises like the sun's rays, becomes Jyoti in the throat and then turns to sound in the heart, goes and arrives.

பாடல் #1188 இல் உள்ளபடி அனைத்தும் சென்று அடைகின்ற இறுதியான இடமாக இருக்கின்ற இறைவியானவள், சாதகருக்குள் இருக்கும் சகஸ்ரதளத்தின் ஆயிரம் இதழ் கொண்ட தாமரை மலரிலும் அதன் பதினாறு கலைகளிலும் (முதல் வரியில் வரும் எண்ணிரண்டாயிரம் என்னும் சொல் எண் எட்டு இரண்டால் பெருக்கினால் வரும் பதினாறைக் குறிக்கும்; பாடல் #1070 இல் காண்க) முதன்மையாவளாக வீற்றிருக்கின்றாள்.

As in verse #1188, the Goddess, the final place to which all of it goes and arrives, dwells foremost within the sadhaka in the thousand-petaled lotus of the sahasrara and its sixteen kalas (the verse's own compressed word in the first line reads as eight doubled, giving sixteen; see verse #1070).

சாதகரின் தன்மைக்கு ஏற்றபடி அவருடைய மனதைத் தன் வசப்படுத்தி, வேறு எதிலும் அதைச் செல்ல விடாமல் தடுத்துக் காப்பாற்றுகின்றாள்.

She takes his mind under her own control according to his own nature, and guards and stops it from wandering into anything else.

அந்த மனதைத் தாம் வசிப்பதற்கு ஏற்ற இடமாகப் பேரழகுடனும் நறுமணத்துடனும் மாற்றுவதற்கு, மனதில் இருக்கும் அழுக்குகளை நீக்கிச் சுத்தம் செய்கின்றாள்.

She cleanses the impurities within his mind to remake it, with great beauty and fragrance, into a fit dwelling place for herself.

சாதகருக்குப் பேரருளைக் கொடுத்து, அதன்படி மாறிய மனதிற்குள் புதியதாகப் புகுந்து வீற்றிருக்கின்றாள்.

She grants the sadhaka her great grace, and newly enters and dwells within the mind so transformed.

பாடல் #1189 இல் உள்ளபடி சாதகரின் மனதிற்குள் புதியதாகப் புகுந்து வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள், அழகிய ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு அவரது மனதையே தனக்கு ஏற்ற இடமாகக் கொண்டு வீற்றிருக்கின்றாள்.

As in verse #1189, the Goddess, newly entered and dwelling within the sadhaka's mind, wearing beautiful ornaments, takes his mind as her own abode.

அவளுக்கு ஏற்ற விதத்தில் மாறியிருக்கும் அந்த மனதிற்குப் பேரானந்தத்தைக் கொடுக்கும் சிறப்பான வழிகளைக் காண்பித்து, அதன்படியே சாதகரை நடக்க வைத்து அருளுகின்றாள்.

She graciously shows that mind, transformed to suit her, the special ways that grant supreme bliss, and makes the sadhaka walk accordingly.

அனைத்து உலகங்களிலும் வாழும் உயிர்களும் போற்றி வணங்குகின்ற இறைவனை, சாதகர் தமக்கு இறைவி அருளிய சிறப்பான வழிகளில் சிரத்தையோடு வழிபடுகின்றார்.

The sadhaka, with devotion, worships along those special ways the Goddess has graciously given him, worshipping God whom all souls living in every world praise and adore.

அப்போது அதை ஏற்றுக் கொண்டு மகிழ்வோடு வீற்றிருக்கின்றாள், என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் நன்மையின் வடிவான இறைவி.

She accepts it and dwells there in joy, the ever-youthful Goddess who is the very form of what is good.

என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் இறைவியும் இறைவனும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, சாதகரின் நெஞ்சத்திற்குள் இருக்கும் ஆன்மாவோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்து வீற்றிருக்கின்றார்கள்.

The ever-youthful Goddess and God, united together, dwell united with the soul within the sadhaka's heart.

சாதகரின் உள்ளுக்குள்ளும் வெளியிலும் இருக்கின்ற இறை சக்தியைப் பார்த்துக் கொண்டு சாதகம் செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

They watch over the divine power present both within and outside the sadhaka as they perform sadhana.

இந்தச் சாதகத்தின் பயனாக, பேரின்பமாகிய அமிழ்தப் பாலைக் கொடுக்கும் அழகிய முலைகளையுடைய நன்மையின் வடிவான இறைவி, சாதகருக்கு ஞானத்தை உணர்த்தி அருளுகின்றாள். அந்த ஞானத்தின் மூலம் சாதகர் தமக்குள் இருக்கும் ஐந்து பூதங்களும் வெளியில் இருக்கும் ஐந்து பூதங்களும் ஒரே சக்தியாக இருப்பதை உணர்ந்து கொள்கின்றார்.

As the fruit of this sadhana, the Goddess, the good and beautiful-breasted one who gives the nectar-milk of supreme bliss, graciously reveals wisdom to the sadhaka. Through that wisdom, the sadhaka realizes that the five elements within him and the five elements outside are one and the same power.

அதன் பிறகு, தமக்குள் இறை சக்தியாக உணர்ந்த அந்த ஐந்து பூதங்களையும் கொண்டு, தமக்குள் உணர்ந்த இறைவன் இறைவி ஆன்மாவுடன் ஒன்றாகப் பொருந்தி நின்று சாதகர் சடங்கு செய்கின்றார்.

After that, the sadhaka, holding those five elements now realized within him as the divine power, remains united as one with the God, Goddess and soul realized within him, and performs the rite.

பாடல் #1191 இல் உள்ளபடி, ஐந்து பூதங்களையும் இறைவன் இறைவி ஆன்மாவுடன் ஒன்றாகப் பொருந்தி நின்று செய்கின்ற சாதகத்தையே தவமாக மேற்கொள்ளுகின்ற சாதகர்கள்,

As in verse 1191, seekers who take up as their tapas the sadhana in which the five elements come together and abide as one with the Lord, the Goddess and the soul,

தங்களின் உடலை மறந்து, அதற்கு உள்ளே உணர்ந்திருக்கின்ற இறை சக்தியையே எண்ணிக் கொண்டிருந்தால்,

if they forget their own body and keep dwelling only on the divine power they feel within it,

அவர்களின் அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து மூலாதாரத்திலுள்ள குண்டலினி சோதியானது எழும்பி, சுழுமுனை நாடித் துளை வழியே மேலேறிச் சென்று,

then, following that thought of theirs, the kundalini flame in the muladhara rises and, climbing up through the channel of the sushumna nadi,

சகஸ்ரதளத்தில் சோதியாக இருக்கின்ற, பேரன்பின் வடிவான சாதகரின் அன்பிற்கு ஏற்ற அழகிய அணிகலன்களை அணிந்திருக்கும் இறைவியிடம் சென்று அடங்கி விடும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

goes and comes to rest at the feet of the Goddess, the form of supreme love, who stands as a flame at the sahasradalam and wears beautiful ornaments fitting the seeker's love, this verse declares.

பாடல் #1192 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் குண்டலினி சோதியானது சகஸ்ரதளத்தில் இருக்கும் இறைவியோடு சேர்ந்து அடங்கி இருக்கும் போது, இறைவியின் சக்தியானது சாதகருக்குள் இருக்கும் ஆறு ஆதார சக்கரங்களிலும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கும்.

As in verse 1192, when the seeker's kundalini flame stands merged and at rest with the Goddess at the sahasradalam, the Goddess's power mingles as one with the six adhara chakras within the seeker.

அப்போது அந்தச் சக்கரங்களின் உள்ளே படிந்திருக்கின்ற இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்ற நிலையிலிருந்து சாதகர் தம்மை நீக்கி விட்டால்,

When the seeker then withdraws from the state of continually savouring the bliss settled within those chakras,

அவருக்குள்ளிருந்து பிரகாசமாக ஒரு மந்திரம் மூலாதாரத்திலிருந்து மேலெழும்பி வரும்.

a radiant mantra rises up from within them, from the muladhara.

இந்த மந்திரமே, கடலின் ஆழத்தில் கிடைக்கும் அபூர்வமான முத்து போன்ற மிகப் பெரும் செல்வமாகும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this mantra itself is a very great treasure, like the rare pearl found in the depths of the sea, this verse declares.

பாடல் #1193 இல் உள்ளபடி, மூலாதாரத்திலிருந்து முத்துப் போல் கிடைத்த மந்திரமே இறைவியின் அம்சமாக இருப்பதை இந்தப் பாடலில் அறியலாம். இந்த மந்திரமாகிய இறைவி முத்துப் போன்ற வெண்மை ஒளியாகப் பிரகாசிக்கின்றாள். தனது அனைத்து முகங்களிலும் மூன்று கண்களை வைத்திருக்கின்றாள்.

As in verse 1193, this verse tells us that the mantra obtained like a pearl from the muladhara is itself an aspect of the Goddess. This mantra, who is the Goddess, shines with a whiteness like a pearl, and holds three eyes in every one of her faces.

சக்தி மயமாக இருக்கின்றாள். அளவில்லாத ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கின்றாள். அடியவர் விரும்பும் உருவத்தையே மேற்கொண்டு வருகின்றாள். சடைமுடியை அணிந்திருக்கின்றாள்.

She is made wholly of Shakti. She holds boundless power. She takes on whatever form the devotee desires. She wears matted locks.

பத்துக் கைகளைக் கொண்டிருக்கின்றாள். அசையா சக்தியாகிய இறைவனைச் சுற்றியிருக்கும் பொன் வளையலாக இருக்கின்றாள்.

She has ten arms. She is the golden bangle that encircles the unmoving Shakti who is the Lord.

ஞானத்தின் தலைவியாக இருக்கின்றாள். இந்த இறைவியே எம் உள்ளம் முழுவதும் பரவி வீற்றிருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

She is the mistress of wisdom. This very Goddess pervades and dwells throughout our heart, this verse declares.

பாடல் #1194 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் உள்ளத்திலும் பரவி வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள் அவருக்குள் இருக்கும் மூன்று மண்டலங்களிலும் பேரொளி உருவமாக இருப்பதை இந்தப் பாடலில் அறியலாம். சாதகருக்குள் இருக்கும் மூன்று மண்டலங்களில், அடியில் இருக்கும் அக்னி மண்டலமாகிய மூலாக்னியே இறைவியின் நன்மை தரும் திருவடிகளாகும்.

As in verse 1194, this verse tells us that the Goddess who pervades the seeker's heart stands, within the seeker, as a form of great light across the three mandalas. Of these three mandalas, the fire mandala at the base, the mulagni, forms her beneficent feet.

சூரிய மண்டலமே இறைவியின் திருமேனியாகவும், தலை உச்சிக்கு மேலே இருக்கும் துவாதசாந்த வெளியையும் தாண்டி இருக்கும் சந்திர மண்டலமே (பாடல் #1187 இல் உள்ளபடி) இறைவியின் திருமுடியாகவும் இருக்கின்றன.

The sun mandala forms her sacred body, and the moon mandala beyond the dvadasantha space above the crown of the head, as in verse 1187, forms her sacred crown.

இப்படி மூன்று மண்டலங்களும் ஒன்றாகக் கூடி, இறைவி பேரொளி உருவமாக முதல்வியாக நிற்கின்றாள்.

The three mandalas thus come together as one, and it is as this form of great light that the Goddess stands foremost.

சாதகர் கண்மூடி தியானத்தில் இருந்தாலும், தமக்குள் பேரொளி உருவமாக இறைவி வீற்றிருப்பதை உணர்ந்து தரிசிக்க முடியும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

Even while the seeker sits in meditation with eyes closed, this verse declares, the Goddess dwelling within as this form of great light can be realized and beheld.

பாடல் #1195 இல் உள்ளபடி, சாதகருக்குள் பேரொளியாக வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள் தனது சக்தியின் மூலம் சாதகருக்குள் இருக்கும் ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களுக்கும் உயர்ந்த நிலையை அருளுகின்றாள்.

As in verse 1195, the Goddess who dwells within the seeker as great light grants, through her own power, an exalted state to the six adhara chakras within the seeker.

அவருக்குள் இருக்கும் குண்டலினி சக்தியாகிய அக்னியில் பரவி அதனோடு சேர்ந்து நிற்கின்றாள்.

She spreads through and stands merged with the fire that is the kundalini power within him.

தேன் நிறைந்திருக்கும் கொன்றை மலர்களை மாலையாகச் சூடியிருக்கும் அரசனாகிய இறைவனுடன் ஒன்றாகக் கலந்து, இறை சக்தியுடனே சாதகருக்குள் வீற்றிருக்கின்றாள்.

Mingled as one with the Lord, the king who wears a garland of honey-laden kondrai flowers, she dwells within the seeker together with the divine power.

சாதகர் தம்மை உணர்ந்து அனுபவித்துக் கொள்ளும்படி தொண்டைக்கு அருகில் இருக்கும் விசுத்திச் சக்கரத்தில் இருந்து கொடி போல் மேலேறிச் சென்று, தலை உச்சியில் இருக்கும் சகஸ்ரதளத்திலிருந்து அமிழ்தமாகப் பொழிகின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

So that the seeker may realize and experience her, she climbs like a vine from the visuddhi chakra near the throat, and pours down as nectar from the sahasradalam at the crown of the head, this verse declares.

பாடல் #1196 இல் உள்ளபடி, விசுத்திச் சக்கரத்திலிருந்து கொடி போல் மேலேறிச் சென்று சகஸ்ரதளத்தில் உச்ச நிலையில் மின்னல் போன்ற ஒளியையும் சக்தியையும் கொண்டிருக்கும் இறைவியானவள்,

As in verse 1196, the Goddess who climbs like a vine from the visuddhi chakra and, at the summit of the sahasradalam, holds a light and power like lightning,

அங்கிருக்கும் இறை சக்தியையே முதன்மையாகக் கொண்டு அதனுள் வீற்றிருக்கும் போது, அங்கிருந்து கங்கையைப் போன்ற அமிழ்தம் கீழிறங்கும்படி இறை சக்தியானது ஊற்றாகப் பொழிகின்றது.

dwells within the divine power there, taking it as foremost; and from there the divine power pours forth as a spring, so that nectar like the Ganga descends below.

பசுமையான பொன் போன்ற திருவடிகளைக் கொண்ட இறைவனின் இந்த உருவமே பேரின்பமாகும்.

This very form of the Lord, whose feet are like cool, beautiful gold, is supreme bliss.

இந்தப் பேரின்பத்தை அருளும் அமிழ்தத்தை, சாதகரின் பக்குவத்திற்கு ஏற்றபடி அவருக்குள் இருக்கும் ஆறு ஆதார சக்கரங்களுக்கும் முறையாக அருளுகின்ற தலைவியாக, அழகிய ஆபரணங்களை அணிந்திருக்கும் இறைவி இருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

The Goddess, adorned with beautiful ornaments, is the mistress who, in due order and according to the seeker's readiness, grants this nectar that bestows supreme bliss to the six adhara chakras within him, this verse declares.

பாடல் #1197 இல் உள்ளபடி, அழகிய ஆபரணங்களை அணிந்து ஆறு ஆதார சக்கரங்களுக்கும் சக்தியளிக்கின்ற இறைவியானவள் மும்மூர்த்திகளாகிய பிரம்மன், திருமால், உருத்திரன் ஆகியோருடைய சக்தியாக இருக்கின்றாள்.

As in verse 1197, the Goddess, adorned with beautiful ornaments and granting power to the six adhara chakras, is the power of the three deities Brahma, Vishnu and Rudra.

ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களிலும் வீசுகின்ற ஒளியாகவும், பதினாறு கலைகளின் மூலம் பதினாறு விதமான செயல்களைப் புரிந்துகொண்டிருப்பவளுமாக இருக்கின்றாள்.

She is the light that shines in all six adhara chakras, and carries out sixteen kinds of action through her sixteen kalas.

இப்படிப்பட்ட இறைவியை தமது எண்ணங்கள் முழுவதும் வைத்து தியானிப்பவர்களும், வேத மந்திரங்களை ஆராய்ந்து இறைவியைத் தெரிந்துகொள்ள முயல்கின்றவர்களும்,

The devotees who set their whole mind upon such a Goddess in meditation, and those who investigate the Vedic mantras and strive to come to know her,

இறைவியே சரணம் என்று அவளை மட்டுமே சார்ந்து போற்றி வழிபடுபவர்களும் ஆகிய அடியவர்களுக்குள் அவள் வீற்றிருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

and those who take refuge saying only she is their refuge and worship her alone, this verse declares that she dwells within these devotees.

பாடல் #1198 இல் உள்ளபடி, சாதகம் செய்பவர்களின் உள்ளுக்குள் வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள், சாதகம் செய்வதன் மூலமே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஆரம்ப நிலையில் பெண் தெய்வமாக இருக்கின்றாள்.

As in verse 1198, the Goddess who dwells within the heart of those who perform sadhana is, at the initial stage that can only be known through performing sadhana, a female deity.

இவளே முக்தியை அருளுகின்ற தலைவி என்பதை அறியாமல் பலர் இருக்கின்றனர்.

Many remain unaware that she alone is the mistress who bestows liberation.

இப்படி இருப்பவர்களே அடியவர்கள் இறைவியின்மேல் வைக்கும் பக்தியை அறிந்துகொள்ளாமல் இழிவாகப் பேசி ஏளனம் செய்து பாவிகளாக இருக்கின்றனர்.

It is such people who, without understanding the devotion that devotees place upon the Goddess, speak of it with contempt, mock it, and are sinners.

இந்தப் பாவிகள், தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாததைப் பார்த்துக் குரைக்கின்ற நாயைப் போலவே, இறைவியை அறிந்துகொள்ளாமல் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

These sinners, like a dog that barks at what it cannot understand, this verse declares, babble on without ever coming to know the Goddess.

இறைவியின் திருவடியை யாரால் தரிசிக்க முடியும் என்று பார்த்தால்,

As for who can behold the Goddess's sacred feet,

இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் உறுதியாகத் தியானத்தில் வீற்றிருந்து, பாடல் #1193 இல் உள்ளபடி தமக்குள்ளிருந்து கிடைத்த மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டே இருக்க முடிந்தவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பேறாகும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares it is a gift granted only to those who, resolved on the thought of reaching the Lord, remain firm in meditation and, as in verse 1193, keep reciting the mantra they have received from within themselves.

இப்படிச் சாதகம் செய்பவர்களுக்கு, மழை பொழியும் மேகங்களைப் போலக் கருமையான நிறத்தில் பேரழகு பொருந்திய கூந்தலை உடைய இறைவியானவள்,

To seekers who so perform sadhana, the Goddess, whose hair, dark as rain-bearing clouds, is of surpassing beauty,

தனது தாமரை மலர் போன்ற சீரும் சிறப்பும் வாய்ந்த மேன்மை மிக்க திருவடிகளை அவர்களது சிந்தையில் வைத்து அருளுவாள்.

graciously sets her own supremely glorious, lotus-like sacred feet in their thought.

பாடல் #1200 இல் இறைவி தமது சிந்தையில் வைத்து அருளிய திருவடிகளை, சாதகர்கள் தமது தலைக்கு உச்சியில் இருக்கும் சகஸ்ரதளத்திலும் வைத்து,

This verse tells seekers that they must set the sacred feet the Goddess graciously placed in her own thought in verse 1200 at the sahasradalam above the crown of the head,

சகஸ்ரதளத்திற்கு முன்பு இருக்கின்ற ஆதார சக்கரங்களிலும், இறுதியில் இருக்கின்ற மூலாதாரத்திலும் வைத்து,

and at the adhara chakras below it, and finally at the muladhara,

தம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகத்தில் மாயையால் நடக்கும் நன்மை தீமைகளில் எண்ணங்களைப் போக விடாமல், இறைவனைப் பற்றி மட்டுமே எண்ணுகின்ற எண்ணங்களில் இறைவியின் திருவடிகளை வைத்து,

and that they must not let their thoughts wander into the good and ill that unfold by maya in the world around them, but hold the Goddess's sacred feet in the thoughts fixed on the Lord alone,

பிறகு அனைத்திலும் வைத்த இறைவியின் திருவடிகளை ஒருமுகமாக ஒரே இடமாக்கி வைத்து சமாதி நிலையில் தியானிக்க வேண்டும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

and then, having so set them everywhere, make all these placings of the Goddess's sacred feet into a single, one-pointed place and meditate in the state of samadhi, this verse declares.

பாடல் #1201 இல் உள்ளபடி, இறைவியின் திருவடிகளையே தியானித்துச் சமாதி நிலையில் வீற்றிருக்கும் சாதகர்களுக்கு,

As in verse 1201, for seekers who meditate upon the Goddess's sacred feet alone and stand established in samadhi,

ஆதியிலிருந்தே இறைவனோடு சேர்ந்திருக்கின்றவளும், வில் போல் வளைந்த நெற்றியைக் கொண்டவளுமான இறைவியே தலைவியாக வீற்றிருக்கின்றாள்.

the Goddess herself, who has been together with the Lord from the very beginning and who bears a brow curved like a bow, dwells as their mistress.

பாடல் #871 இல் உள்ளபடி சாதகருக்குள் இருக்கும் ஒன்பது மண்டலங்களுக்கும் முதன்மை சக்தியாக விளங்கி, அவளது கருணையால் பாடல் #1193 இல் உள்ளபடி அவருக்குள்ளிருந்து எழுந்த மந்திரம் தானாகவே ஒன்பது மண்டலங்களுக்கும் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்படி செய்கின்றாள்.

As in verse 871, she shines as the foremost power over the nine mandalas within the seeker, and through her grace causes the mantra that, as in verse 1193, arose from within the seeker to run of itself continually through all nine mandalas.

சாதகரின் உடலையே தமக்கு மிகவும் விருப்பமான கோயிலாகக் கொண்டு வீற்றிருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares that she dwells taking the seeker's very body as the temple most dear to her.

பாடல் #1202 இல் உள்ளபடி, இறைவி தமக்கும் மிகவும் விருப்பமான கோயிலாகக் கொண்டிருக்கும் சாதகருடன் தொடர்ந்து பலகாலம் முறைப்படி அவரது தன்மையிலேயே கலந்து நிற்கின்றாள்.

As in verse 1202, the Goddess dwells continually, in due order, over a long time merged in the very nature of the seeker whose body she holds as her most cherished temple.

நறுமணம் கமழ்கின்ற மலர்களைச் சூடியிருக்கும் பேரழகு வாய்ந்த கூந்தலை உடையவளாக, அவருக்குள்ளிருந்து எப்போதும் நறுமணம் வீசிக்கொண்டு சேர்ந்தே இருக்கின்றாள்.

She is one whose surpassingly beautiful hair is adorned with fragrant flowers, and who forever diffuses that fragrance from within the seeker as she abides there together with him.

இப்படி இருக்கின்ற இறைவியோடு சமாதி நிலையில் பலகாலம் இருந்தால், இறைவனுடன் அவனது அம்சமாகவும் அவனுக்குச் சரிசமமாகவும் இருக்கின்ற நான்கு வேதங்களையும்,

If one remains with this Goddess in the state of samadhi over a long time, one comes to know the four Vedas, which are an aspect of the Lord and equal to him,

இறைவனின் உண்மை ஞானத்தையும் ஒரு கணநேரத்தில் பெற்று உணர்ந்துவிடலாம் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

and, in a single instant, receive and realize the Lord's own true wisdom, this verse declares.

பாடல் #1203 இல் உள்ளபடி, ஒரு கண நேரத்தில் இறைவனையும் அவனது அம்சமான வேதங்களையும் உணர்ந்துகொண்ட சாதகர்கள், தங்களின் நல்வினை தீவினை ஆகிய இரண்டு விதமான வினைகளையும் நீங்கப்பெறுவார்கள்.

As in verse 1203, seekers who, in a single instant, have realized the Lord and the Vedas which are his aspect, become freed from both their good and their evil karma.

பார்த்தவுடன் கொய்ய நினைக்கும் அழகிய குருத்து இலைகளைக் கொண்ட இளங்கொடி போன்ற திருமேனியை உடையவளும், கன்னித் தன்மையோடு இருக்கும் பேரின்ப அமிழ்தத்தைக் கொடுக்கும் அழகிய திருமுலைகளைக் கொண்டு என்றும் இளமையாக இருப்பவளுமான இறைவியின்,

of the Goddess, who has a body like a tender young vine with beautiful new shoots that one longs to pluck at first sight, and whose beautiful sacred breasts, ever maidenly, give the nectar of supreme bliss and keep her ever young,

கருமையான மையைத் தீட்டியிருக்கும் பேரழகுடன் அருளுகின்ற கண்களை உடையவளும், நன்மையான இனிமையைக் கொடுக்கின்ற திருக்கரங்களை உடையவளுமான அவளின்,

whose eyes are graced with beauty by the dark kohl lining them, and who has sacred hands that give good sweetness, her,

எண்ணங்களும் தமது எண்ணங்களும் ஒன்றாகப் பெற்று, மாய எண்ணங்கள் எதுவும் இன்றி இருக்கும் வழியை அடைந்துவிடுவார்கள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

thoughts becoming one with theirs, this verse declares that they attain the way in which no deluded thought whatsoever remains.

பாடல் #1204 இல் உள்ளபடி, சாதகரின் மாயையான எண்ணங்கள் நீங்கி இறைவியின் எண்ணமும் தமது எண்ணமும் வேறில்லை எனும் நிலை பெறும்போது,

As in verse 1204, when the seeker's deluded thoughts fall away and the state is reached in which the Goddess's thought and one's own thought are no longer different,

அந்த ஒன்றுபட்ட எண்ணத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவியை மனதிலும் வைத்து வேறு எதிலும் செல்லாமல் தடுத்து நிறுத்தி தியானத்தில் வீற்றிருந்து,

if one holds in the mind the Goddess who dwells in that united thought, restrains oneself from turning to anything else, and remains established in meditation,

எண்ணமும் மனமும் பாடல் #1201 இல் உள்ளபடி சாதகருக்குள் ஒரே இடமாக்கி, அதிலிருந்து உருவாகும் மேல்நிலையான இறைவியை ஒருமுகமாக எண்ணித் தியானித்தால்,

and, as in verse 1201, brings thought and mind into a single place within oneself, and one-pointedly contemplates in meditation the Goddess who, exalted, arises from that place,

இந்தப் பிறவியிலேயே மேல்நிலையான இறைவியிடமிருந்து பெறக்கூடிய சித்திகளைச் சாதகரால் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

then the seeker can, in this very birth, obtain the siddhis that come from that exalted Goddess, this verse declares.

ஆமை தனது தலையையும் நான்கு கால்களையும் ஓட்டுக்குள் இழுத்துக்கொள்ளுவது போல, சாதகர் தமக்குள் இருக்கும் ஐந்து புலன்களையும் வெளிப்புறத்தில் கவனம் செல்லாதபடி தடுத்து தமக்குள் அடக்கிவைக்கின்றார்.

As the tortoise draws its head and four legs into its shell, the seeker restrains the five senses from turning outward and holds them withdrawn within.

ஓம் எனும் மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டே இருந்தால், சாதகருக்குள் சூழ்ந்திருக்கும் இருளுக்குள் மறைந்து உள்ளுக்குள் ஒளியாக நிற்கும் இறைவியைத் தரிசிக்க முடியும்.

Keeping on reciting the mantra that is OM, one can behold the Goddess who, hidden within the darkness surrounding the seeker, stands as an inner light.

நறுமணம் வீசுகின்ற கூந்தலுடன் ஒன்றோடு ஒன்று தைப்பது போல சாதகரோடு பிண்ணிப் பிணைந்திருக்கின்ற அந்த இறைவியைக் கண்டபின்,

After beholding this Goddess, who is entwined with the seeker as closely as strands woven one into another in fragrant hair,

அவளே சாதகரின் தலை உச்சிக்கு மேலே இருக்கும் ஒன்பதாவது மண்டலமாகிய சந்திர மண்டலத்தில் நறுமணம் வீசுகின்ற மலர்களைச் சூடிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அறிந்து உணர்ந்துகொள்ள முடியும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares that one comes to know and realize that she herself stands adorned with fragrant flowers in the moon mandala, the ninth mandala above the crown of the seeker's head.

பாடல் #1206 இல் உள்ளபடி, சந்திர மண்டலத்தில் நறுமணம் வீசுகின்ற மலர்களைச் சூடிக்கொண்டிருக்கின்ற இறைவியானவள், தனது கைகளில் ஆணவத்தை அடக்குகின்ற அங்குசத்தையும் உயிர்களின் பிணைப்பாகிய பாசக் கயிற்றையும் வைத்துக்கொண்டு, சுழுமுனை நாட வழியே சென்று அடைகின்ற இடமாக வீற்றிருக்கின்றாள்.

As in verse 1206, the Goddess who stands adorned with fragrant flowers in the moon mandala holds in her hands the ankusha that subdues pride and the pasha, the binding noose of souls, and dwells as the place reached by travelling the path of the sushumna nadi.

இரண்டு கைகளிலும் வளைகள் அணிந்த பேரழகு வாய்ந்த அவளது திருக்கரங்களில் உடுக்கையையும் நெருப்புச் சட்டியையும் வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றாள்.

In her sacred hands, beautiful with bangles on both wrists, she holds the damaru drum and the fire-pot.

சாதகர்கள் நாடுகின்ற இறைவன் இறைவி எனும் இரண்டு திருவடிகளைக் கொண்டு, நன்மையின் வடிவமாக மூலாதாரத்திலிருந்து சகஸ்ரதளம் வரை நீண்டிருக்கும் சுழுமுனை நாடியில் உருத்திர நடராஜ வடிவமாக நின்று திருநடனம் புரிந்துகொண்டிருக்கின்றாள்.

Bearing the two sacred feet, of the Lord and the Goddess, that seekers seek, she stands in the sushumna nadi that stretches, the very form of grace, from the muladhara to the sahasradalam, and performs the sacred dance as Rudra Nataraja.

சீரும் சிறப்பும் மிக்க அவளோடு சாதகர்கள் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டால், அவரது உள்ளமே இறைவனும் இறைவியும் சேர்ந்து நடராஜ உருவமாகத் திருநடனம் புரிகின்ற அம்பலமாக மாறிவிடும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

If seekers become united with her, glorious and exalted as she is, this verse declares, their own heart itself turns into the very sanctum where the Lord and the Goddess together perform the sacred dance in the form of Nataraja.

பாடல் #1207 இல் உள்ளபடி, அம்பலமாக ஆகிவிட்ட சாதகருக்குள் திருநடனம் புரிகின்ற நடராஜ உருவத் தத்துவத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்ற பிரம்மன், திருமால், உருத்திரன், மகேஸ்வரன், சதாசிவன் ஆகிய ஐந்து தேவர்களையும் தமக்குள் உணர்ந்து,

As in verse 1207, the seeker who realizes within himself the five deities, Brahma, Vishnu, Rudra, Maheshwara and Sadasiva, at work within the Nataraja-form principle performing the sacred dance within his heart now become the sanctum,

அவர்களின் திருவடிகளைத் தொழுதுநின்று, சாதகர் அவர்களின் திருவடிப் பேற்றை அடைந்தார்.

and bows at their feet, attains the state their feet bestow.

அவ்வாறு அடைந்தபின், சாதகருக்குள் தூமாயையாக இருக்கும் காமனாகிய ஆசையும் புதனாகிய பற்றுக்களும், சாதகர் சமாதி நிலையை அடைவதற்கு உதவுகின்ற சூரிய மண்டலம், மூலாதார அக்னி, சந்திர மண்டலம் ஆகிய மூன்று அங்கங்களும்,

Having attained it, the desire that is Kama, deluding him, the attachments that are Budhan, and the three parts, the sun mandala, the muladhara fire and the moon mandala, that help the seeker reach the state of samadhi,

சேர்ந்து இறைவியை நாடிவந்து, அவளின் திருவடியில் சரணாகதியாகத் தொழுதுநிற்கும்போது, இறைவி அவர்களை ஆட்கொண்டு வீற்றிருந்தாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

together seek the Goddess and stand in surrender bowing at her sacred feet, this verse declares, and the Goddess dwells there, having taken them under her rule.

பாடல் #1208 இல் உள்ளபடி, சாதகர்கள் நாடிவந்து திருவடியில் சரணாகதியாகத் தொழுதுநிற்கும்போது அவர்களை ஆட்கொண்டு நிற்கின்ற இறைவியானவள், தன் திருமுடியில் இரு பக்கமும் கூர்மையான முனைகளைக் கொண்ட பிறைச் சந்திரனைச் சூடிக்கொண்டும், தனது திருக்கரத்தில் திரிசூலத்தை ஏந்திக்கொண்டும், திருக்கழுத்தில் மண்டை ஓடுகளை மாலையாக அணிந்துகொண்டும் இருக்கின்றாள்.

As in verse 1208, the Goddess who takes seekers under her rule as they seek and come and stand in surrender bowing at her feet, wears the young crescent moon, its two edges sharp, upon her crown, holds the trident in her sacred hand, and wears skulls as a garland at her sacred throat.

நீண்டு வளர்ந்து என்றும் இளமையாக இருக்கும் பசுமையான கொடியைப் போலவும், எந்தவிதமான மலங்களும் இல்லாமல் தூய்மையானவளாகவும், அழகிய ஆடை ஆபரணங்களை அணிந்துகொண்டும் வீற்றிருக்கின்றாள்.

She dwells like an ever-growing, ever-young, green vine, stainless and pure of every impurity, and adorned with beautiful garments and ornaments.

நடுவில் இருக்கும் சுழுமுனை நாடியில் உண்மை ஞானத்தின் சொரூபமாய் நின்றுகொண்டு,

Standing at the centre, in the sushumna nadi, as the very form of true wisdom,

பாடல் #1207 இல் உள்ளபடி அவள் ஆடுகின்ற திருக்கூத்தின் அசைவுகளுக்கு ஏற்ப அண்ட சராசரங்களையும் ஆட்டிவைத்து, அனைத்திற்கும் முதல்வியாக இருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

and, as in verse 1207, moving all the moving and unmoving universe in accord with the movements of the sacred dance she performs, this verse declares that she is the primal one over all.

பாடல் #1209 இல் உள்ளபடி, அண்டத்தின் முதல்வியாய் இருக்கும் இறைவியே அண்ட சராசரங்கள் முதல் உலகங்கள் அனைத்திற்கும் ஆதியாகவும் அந்தமாகவும் இருந்து பரிபாலிக்கின்றாள்.

As in verse 1209, the Goddess, who is the primal one of the universe, is the origin and the end of the moving and unmoving universe and of all the worlds, and rules and sustains them.

இவளைத் தவிர வேறொரு சக்தியை யாம் கண்டதில்லை.

We have seen no other power besides her.

இருந்தாலும், இறைவி மட்டும் தனியாக நின்று உலகங்கள் அனைத்திற்கும் முதல்வியாக இல்லாமல், சிவப் பரம்பொருளோடு கூடி நின்றே அனைத்திற்கும் முதல்வியாக இருக்கின்றதன் காரணம்,

And yet, the reason the Goddess is not the primal one of all the worlds standing alone by herself, but is the primal one of all only joined together with the Supreme, Shiva, is this:

உலகங்களில் இருக்கும் அனைத்து உயிர்களும் படைப்புக்கான இயற்கையில் ஆண் பெண் எனும் இரு நிலைகளில் நிற்பதே ஆகும் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

all the lives in the worlds stand, by the very nature of creation, in the two states of male and female, this verse declares.

ஆலகால விஷத்தைத் தாம் ஏற்றுக்கொண்டு அமரத்துவம் தருகின்ற சிவ அமிழ்தத்தை விண்ணுலகத்தில் இருக்கும் தேவர்களுக்கு அருளிய இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணாகதியாகக் கொண்டு வீற்றிருக்கும் சாதகர்களுக்கு,

To seekers who take as their refuge the sacred feet of the Lord who himself took on the poison of the churned ocean and thereby granted the immortality-giving Shiva-nectar to the devas of the heavenly world,

இறைவன் தாம் தேவர்களுக்கு அருளிய சிவ அமிழ்தத்தைக் கொடுத்து இறப்பில்லாத நிலையை அருளுகின்றார். அதன்பிறகு அவர்கள் சிவ அமிழ்தம் அருந்தியதின் பயனாகச் சிவ இன்பமும் கிடைக்கப்பெற்று, அதிலேயே இறைவனோடு சேர்ந்து வீற்றிருப்பார்கள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares that the Lord gives that same Shiva-nectar he granted the devas, and grants them a state beyond death; thereafter, as the fruit of drinking that Shiva-nectar, they too obtain Shiva's own bliss, and dwell united with the Lord in that very bliss.

அப்போது, குண்டலினி சக்தி வந்து சேருகின்ற இடமாகிய சுழுமுனை நாடியின் உச்சித் துளையில் நின்று ஆடுகின்ற இறைவியும்,

At that time, the Goddess, who dances standing at the topmost aperture of the sushumna nadi, the place where the kundalini power comes and gathers,

முன்னதாகவே வந்து இறைவனோடு சேர்ந்து தலை உச்சியிலுள்ள சகஸ்ரதளத்தில் வீற்றிருப்பாள்.

will already have come before them and, joined with the Lord, dwell at the sahasradalam at the crown of the head.

பாடல் #1211 இல் உள்ளபடி, இறைவனோடு சேர்ந்து தலை உச்சியில் உள்ள சகஸ்ரதளத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவியோடு குண்டலினி சக்தியைச் சேர்க்கும் மேன்மையான அரிய தவங்களை மேலும் மேலும் விடாமல் மேற்கொள்பவர்கள் பலர்,

As in verse 1211, many take up, again and again without ceasing, the exalted and rare tapas of joining the kundalini power to the Goddess who dwells at the sahasradalam at the crown of the head together with the Lord,

அதனால் கிடைக்கும் பலனைப் பெறாமலும், தமது மூச்சுக்காற்றைக் கட்டுப்படுத்தாமலும், உலகப் பற்றுக்களில் சிக்கித் துன்பப்பட்டுத் தமது வாழ்நாளை வீணாகக் கழித்து, ஒரு கண நேரத்தில் உயிரை விட்டுவிடுவார்கள்.

yet, without receiving the fruit of it, without mastering their own breath, get caught up in the world's attachments and suffer, waste their life away, and give up their life in a single instant.

அப்படி இல்லாமல், நான்கு இதழ்கள் கொண்ட மூலாதாரத்தில் அசைந்து ஆடுகின்ற குண்டலினி சக்தியை முறையாகச் செய்யும் தியானத்தின் மூலம் விடாமல் செய்து, தமது உடலின் நடுவில் இருக்கும் சுழுமுனை நாடி வழியே மேலேற்றிச் சென்று, அதன் உச்சியில் இருக்கும் சகஸ்ரதளத்தில் சேர்த்துவிட்டால்,

It is not so for one who, instead, unfailingly practises proper meditation upon the kundalini power that stirs and dances at the four-petalled muladhara, and raises it up through the sushumna nadi at the centre of the body, joining it at the sahasradalam at its summit;

அங்கு அனைத்திற்கும் மேலானதாகிய ஓங்கார எழுத்தின் உருவமாக வீற்றிருக்கின்ற இறைவியானவள், சாதகருக்கு அமிழ்தத்தைக் கொடுத்து அதுவே உணவாக இருக்கும்படி செய்து அருளுவாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

there, this verse declares, the Goddess who dwells as the form of the syllable OM, exalted above all, gives the seeker nectar and graciously makes that very nectar his food.

பாடல் #1212 இல் உள்ளபடி, சாதகருக்கு அமிழ்தத்தைக் கொடுக்கின்ற இறைவியானவள் அதனால் கிடைக்கும் பேரின்பமாகவும், சாதகர் உண்ணும் உணவாகவும் இருக்கின்றாள்.

As in verse 1212, the Goddess who gives the seeker nectar is, at once, the supreme bliss that comes from it, and the food that the seeker eats.

அந்த உணவைச் செரிக்க வைக்கின்ற நெருப்பாகவும், குண்டலினி சக்தியின் அக்னியாகவும் சாதகரோடு எப்போதும் சேர்ந்திருக்கின்றாள்.

She is also the fire that digests that food, and the fire of the kundalini power, ever united with the seeker.

அவளது திருநாமமாகிய 'நமசிவய' எனும் மந்திரத்தை எண்ணித் தியானத்தில் இருப்பவர்களுக்கு,

For those who hold her sacred name, the mantra 'Namasivaya', in thought and meditation,

அவர்கள் தினந்தோறும் தவறாமல் கடைபிடிக்கும் நியமங்களுக்கு (பாடல் #556 இல் காண்க) துணையாகவும் இருந்து, அவர்களுக்குள் முழுவதும் பரவி வீற்றிருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares that she also stands as the companion aiding the disciplines they keep, without fail, day after day (see verse 556), and pervades and dwells entirely within them.

பாடல் #1213 இல் உள்ளபடி, சாதகருக்குள் முழுவதும் பரவி வீற்றிருக்கும் இறைவியானவள், நிலவைப் போன்ற குளிர்ந்த ஒளியை வீசும் நீண்ட படிகக் கல்லைப் போன்ற வெண்மையை உடையவள்.

As in verse 1213, the Goddess who pervades and dwells entirely within the seeker has a whiteness like the long crystal that casts moonlight's cool radiance.

கல்லால் செதுக்கப்பட்ட சிலையைப் போன்ற அழகிய வடிவத்துடன், சிறந்த முத்துப் போன்ற இயல்பிலேயே பிரகாசிக்கும் தன்மையை உடையவள்.

She has a beautiful form like a statue carved of stone, and by her very nature shines with the brilliance of a fine pearl.

சுருண்டிருக்கும் அழகிய கூந்தலில் வாசனை மிக்க மலர்களைச் சூடியிருப்பவள்.

Her beautiful, curling hair is adorned with fragrant flowers.

அவள் சாதகருக்குள்ளிருந்து, பாடல் #1189 இல் உள்ளபடி உடலின் இயக்கத்திற்கு உதவும் பதினாறு கலைகளாகக் கலந்துநிற்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

From within the seeker, as in verse 1189, this verse declares that she stands merged as the sixteen kalas that aid the working of the body.

பாடல் #1214 இல் உள்ளபடி, சாதகருக்குள் கலந்துநிற்கின்ற இறைவியானவள் தாமாகத் தனித்திராமல், என்றும் இளமையுடன் இறைவனுடன் சேர்ந்தே இருக்கின்றாள்.

As in verse 1214, the Goddess who stands merged within the seeker is never alone by herself, but is ever united with the Lord, ever young.

அவள் உயிர்கள் அனைத்தும் கற்கின்ற கல்விகளாக இருக்கின்றாள்.

She is all the learning that every soul studies.

அந்தக் கல்விகளைக் கொண்டு செய்கின்ற அனைத்து செயல்களுக்கான அறிவாகவும் இருக்கின்றாள்.

And she is the wisdom for every action performed by that learning.

அவளே என்றும் இளமையுடன் அனைத்து விதமான காலங்களாகவும் இருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

She herself, ever young, this verse declares, is also time in all its forms.

பாடல் #1215 இல் உள்ளபடி, அனைத்து விதமான காலங்களாகவும் இருக்கின்ற இறைவியே உயிர்களின் எண்ணத்தையும், அதிலிருந்து வரும் ஆசைகளையும், அவரவர்களின் கர்ம நிலைகளுக்கு ஏற்பக் கைகூட வைக்கின்றவள்.

As in verse 1215, the Goddess, who is time in all its forms, is the one who brings the thoughts of souls, and the desires that come from them, to fruit according to each soul's state of karma.

சாதகரோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்திருந்து என்றும் பிரியாமல் இருக்கும் தன்மையை அவருக்கு அருளியவள்.

She is the one who has granted the seeker the nature of remaining forever united with her, never parting.

அந்த இறைவியே திருமாலின் தங்கையாகிய பார்வதியாகவும், அனைத்திற்கும் மேலானவளாகவும், மந்திரங்களின் சக்தியாகவும், தீய சக்திகளைப் புயல்போல் அடித்து விரட்டுகின்ற சண்டிகையாகவும் இருக்கின்றாள்.

This same Goddess is Malini, sister of Vishnu, also known as Parvati; supreme above all; the power of mantras; and Chandika, who strikes down and drives away evil powers like a storm.

அருள் பாலிக்கின்றவளாகவும், அருள் பாலிக்கின்ற இறைவனோடு சரிசமமான பாகமாகவும் இருக்கின்றாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

This verse declares that she is also the one who bestows grace, and the equal half of the Lord who bestows grace.

பாடல் #1216 இல் உள்ளபடி, அருள் பாலிக்கின்ற இறைவனோடு சரிசமமான பாகமாக இருக்கின்ற பராசக்தியான இறைவியின் சரிபாதியாக இருக்கின்ற இறைவன், பசும்பொன்னால் பின்னப்பட்டதுபோல் பொன்நிறத்தில் மின்னும் சடையை அணிந்த முடியை உடையவர்.

As in verse 1216, the Lord, the equal half of the Goddess who is Parasakti, herself the equal half of the Lord who bestows grace, has a crown of matted hair gleaming golden as though plaited of pure gold.

இறைவியும் தாமும் ஒன்றாகவே இருக்கின்ற மனதைக் கொண்டு, பத்துத் திசைகளையும் தாங்கி நிற்கும் வலிமையான பத்துத் தோள்களைக் கொண்டவர்.

Sharing a single heart with the Goddess, wholly one with her, he has ten strong shoulders that bear up all ten directions.

அடியவர்களைத் தம்பால் ஈர்க்கின்ற ஐந்து திருமுகங்களைக் கொண்டு, அந்த ஐந்து முகத்திலும் மூன்று திருக்கண்களை உடையவர்.

With five sacred faces that draw devotees to him, and three sacred eyes on each of those five faces,

காட்டு யானையின் தோலை உரித்துத் தமக்கு ஆடையாக அணிந்து போர்த்திக்கொண்டு, முயலகனின் மேல் நின்று திருநடனம் ஆடுகின்ற நடராஜராக, இறைவியின் சரிபாகமாக இருக்கின்றார் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

he flays the wild elephant's hide and wears it wrapped as his garment, and, this verse declares, standing upon Muyalakan, performs the sacred dance as Nataraja, the equal half of the Goddess.

பாடல் #1217 இல் உள்ளபடி, இறைவியின் சரிபாகமாக இருக்கின்ற இறைவனின் அம்சமாக இருக்கும் சாதகரின் ஆன்மாவோடு முப்பத்தாறு தத்துவங்களும் இனிமையுடன் பெருகி ஒன்றாகக் கூடுகின்றன.

As in verse 1217, the thirty-six tattvas gather together in sweetness and abundance with the seeker's soul, which is an aspect of the Lord who is the Goddess's equal half.

சாதகருக்குள் வீற்றிருந்து இறைவனை வணங்குவதற்கு உதவுகின்ற ஐந்து புலன்களாகவும் உடலாகவும் அவை இருக்கின்றன.

and stand within the seeker as the five senses and the body that help him worship the Lord.

அதன்பிறகு, சாதகரின் உடலே பிரம்மனாகவும், பதினெட்டு விதமான தேவ கணங்களாகவும் இனிமையுடன் பெருகிப் பரவி வீற்றிருந்து இறைவியைத் துதிக்கின்றது.

Thereafter, the seeker's own body, having grown and spread in sweetness and abundance as Brahma and as the eighteen kinds of deva groups, praises the Goddess.

அப்போது அவள் சாதகருக்குள் முதலாகவும் முடிவாகவும் வீற்றிருந்து அருளுவாள் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

this verse declares that at that, she dwells within the seeker as both the origin and the end, and grants her grace.

பாடல் #1218 இல் உள்ளபடி, ஆதியும் அந்தமுமாகச் சாதகருக்குள் வீற்றிருக்கும் இறைவியாகவே மாறிவிடுகின்ற சாதகர்கள், காலமாகவும் கலைகளாக இருக்கின்ற ஐம்பத்தொரு தத்துவங்களாகவும் ஆகிநிற்கின்றனர்.

As in verse 1218, seekers who turn into the very Goddess who dwells within the seeker as both origin and end become the fifty-one tattvas that are both time and the kalas.

அப்படி ஆகிநிற்கின்றவர்களில், அவருடைய ஆருயிராக இறைவியே இருக்கின்றாள்.

Among those who so become it, the Goddess herself is their very life.

இவ்வாறு இறைவியாகவே ஆகிநிற்கின்ற சாதகருடன் இறைவியும் சேர்ந்துநின்று சக்திமயங்களாக வீற்றிருக்கும்போது,

And when the Goddess stands united in this way with the seeker who has so become herself, both dwelling wholly as Shakti,

இறைவனும் அழகிய ஆபரணங்களை அணிந்திருக்கும் இறைவியுடன் சரிபாகமாகச் சேர்ந்து வீற்றிருக்கின்றார் என இப்பாடல் கூறுகிறது.

the Lord too, this verse declares, dwells joined as the equal half with the Goddess, who is adorned with beautiful ornaments.

சக்தி வடிவமாக மாறிய சாதகரின் உடலுக்குள், அழகிய ஆபரணங்களை அணிந்த இறைவியோடு ஆதிப் பரம்பொருளாகிய இறைவனும் சேர்ந்து வீற்றிருக்கின்றார்.

Within the body of the seeker who has become one with Sakthi, the Lord who is the primal Supreme Being dwells joined together with the Goddess wearing her beautiful ornaments.

சாதகர் தமது எண்ணத்தால் அவர்களை நோக்கி நெருங்கிச் செல்லும் போது, அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்த அம்சமானது சாதகருக்குள் இருக்கும் ஆறு ஆதாரங்களிலும் வந்து வீற்றிருக்கும்.

When the seeker draws near them through his own thought, the joined portion of the two of them comes and dwells in the six root centers within him.

தலை உச்சியிலுள்ள சகஸ்ரதளத்திலும், தலை உச்சியைத் தாண்டி இருக்கும் இடத்திலும் ஆகிய எட்டு இடங்களிலும் அது வீற்றிருக்கும்.

It dwells too in the crown lotus at the top of his head and in the space beyond the crown, in eight places altogether.

அதன் விளைவால் புனிதமாக மாறிய சாதகரின் மனமும் ஆறு ஆதாரங்களும் இறைவியின் திருமுகமாக மாறி, அதில் நறுமணம் வீசும் நீண்ட கூந்தலையுடைய இறைவி இனிமையாக வீற்றிருக்கின்றாள்.

As a result, the seeker's mind, now made sacred, and the six root centers within him turn into the Goddess's own sacred face, and upon it the Goddess of long, fragrant hair dwells sweetly.

சாதகருக்குள் இனிமையாக வீற்றிருக்கும் இறைவி தமது மேலான நிலைக்கு ஏற்ற அழகிய அணிகலன்களை அணிந்து கொண்டு, சாதகரோடு சேர்ந்து அவருக்குள் நீண்டு பரவி இருக்கும் ஒரு பொழுதிலேயே,

The Goddess who dwells sweetly within the seeker wears ornaments fitting her exalted state, and even as she spreads through him, joined with the seeker,

சாதகருக்குள் இருக்கும் ஏழு சக்கரங்களும் மேன்மையான நிலையில் சக்தியூட்டம் பெறுகிறது.

the seven chakras within him receive an exalted charge of power.

அதன் பிறகு சாதகருக்குள் இருக்கும் பத்து வாயுக்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உயர்ந்த நிலையில் பிராணனாக மாறி, அதில் இறைவியின் நாமம் எப்போதும் இயல்பிலேயே இடைவிடாமல் ஓதிக் கொண்டே இருக்கும்.

After that, the ten vital airs within the seeker come together and rise into the state of prana, and within it the Goddess's own name keeps repeating of its own nature, without break, at all times.

இறைவனும் இறைவியும் சேர்ந்து இருக்கும் உண்மை நிலையை சாதகர் பரிபூரணமாக உணர்ந்து கொள்ளும்படி, இறைவி அவருக்குள் நின்று அருள்புரிகின்றாள்.

So that the seeker may perfectly realize the true state in which the Lord and the Goddess dwell joined together, the Goddess stands within him and grants her grace.

இறைவனும் இறைவியும் சேர்ந்து இருக்கும் உண்மை நிலையை சாதகர் பரிபூரணமாக உணர்ந்து கொள்ளும் பொழுது, அவருக்குள்ளிருந்து எழுகின்ற மந்திரமானது ஓம் எனும் பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளாகும்.

When the seeker perfectly realizes the true state in which the Lord and the Goddess dwell joined together, the mantra that rises within him is the inner meaning of the pranava mantra, Om.

சாதகர் அந்த உட்பொருளை உணர்ந்து கொள்ளும் பொழுது, அவருக்குள்ளிருந்து நறுமணத்துடன் எழுகின்ற அந்த உட்பொருளே அவர் சென்று சேருகின்ற இறுதியான இடமாகவும் ஆதிப் பரம்பொருளாகவும் இருக்கின்றது.

When the seeker realizes that inner meaning, that very inner meaning, rising within him together with fragrance, is both the final place he goes and reaches and the primal Supreme Being.

அந்த ஆதிப் பரம்பொருளின் இரண்டு தன்மைகளாக, இதுவரை ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் கள்வனாகிய இறைவனும் கள்வியாகிய இறைவியும் வெளிப்பட்டு ஒன்றாகச் சேர்வார்கள்.

As the two natures of that primal Supreme Being, the Lord as the thief and the Goddess as the thief's companion, who until now had stayed hidden, come out and join as one.

இறைவனின் மேல் பேரன்பு கொண்ட இறைவியின் திருவுருவமாக சாதகருக்குக் காட்சி கொடுப்பார்கள்.

They appear before the seeker in the sacred form of the Goddess carrying great love for the Lord.

சாதகர் தமக்குள் காணும் இறைவியின் திருவுருவம் அக்னியாகவும், ஆதிப் பரம்பொருளாகவும், இறைவனாகவும் இருக்கின்றது.

The sacred form of the Goddess that the seeker sees within himself is fire, the primal Supreme Being, and the Lord.

மிகப் பெரியதாக விரிந்து பரவி இருக்கும் அக்னி-சூரிய-சந்திரன் ஆகிய மூன்று மண்டலங்களாகவும், வாயு முதலாகிய ஐந்து பூதங்களாகவும் இருக்கின்றது.

It is the three vast, widely spread realms of fire, sun and moon, and the five elements beginning with air.

அதிலிருந்து உருவாகி உலகத்திற்கு இறங்கி வருகின்ற உயிராகவும், அந்த உயிரைத் தாங்கி இருக்கின்ற உடலாகவும், அதற்குள் உண்மையை மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் மாயையாகவும் இருக்கின்றது.

It is the life that takes shape from those and descends into the world, the body that bears that life, and within it, the illusion that keeps the truth concealed.

அந்த இறைவியே, மேன்மை மிகுந்த மலர்களைச் சூடிக்கொண்டிருக்கும் பேரழகு பொருந்திய கூந்தலுடன், சாதகரின் உடலைத் தாங்கிக் கொண்டு அதன் நடுவில் இருக்கும் சுழுமுனை நாடியாகவே இருக்கின்றாள்.

That very Goddess, wearing her greatly excellent flowers and her hair of great beauty, is the sushumna channel that bears the seeker's body and runs through its middle.

சாதகரின் உடலைத் தாங்கிக் கொண்டு இறைவியாகவே இருக்கும் சுழுமுனை நாடியில் வீற்றிருக்கின்ற சக்தியாக, இறைவனும் இறைவியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்த மனோன்மணி இருக்கின்றாள்.

In the sushumna channel that bears the seeker's body and is itself the Goddess, the power that dwells enthroned is Manonmani, in whom the Lord and the Goddess have joined as one.

ஓங்காரம் எழுகின்ற இந்தச் சுழுமுனை நாடிக்குள் இருந்து வெளிப்படும் ஐம்பது எழுத்துகளும் மனோன்மணிக்குள்ளேயே அடங்கி விடும்.

The fifty letters that come forth from within this sushumna channel, where the sound Om arises, are all gathered within Manonmani.

மனோன்மணி சக்தியாக சுழுமுனை நாடியில் வீற்றிருப்பதே, அசையாத சக்தியும் அசையும் சக்தியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்த பராபரையும், அதில் சரிபாதியாகிய அசையும் சக்தியாகிய பரை எனும் இறைவியும் ஆகும்.

Manonmani dwelling as power in the sushumna channel is itself Paraparai, the joining of the unmoving power and the moving power as one, and within that, the exact half that is the moving power is the Goddess called Parai.

இந்த இறைவியே ஐந்து விதமான தொழில்களைப் புரிந்து கொண்டு இருக்கின்றாள்.

That very Goddess carries out five kinds of work.

ஐந்து தொழில்களையும் புரியும் இறைவியை தமக்குள் அறிந்து கொண்ட சாதகர், அவருக்குள் எப்போதும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் குண்டலினி சக்தியையும் யோகத்தின் காரியமாக விளங்கும் சக்தியையும் தாண்டி மேல் நிலைக்குச் செல்வார்.

The seeker who has come to know within himself the Goddess who carries out the five kinds of work goes beyond the kundalini power that always moves within him and the power that arises as the fruit of the yoga resting on it, and rises to the state above.

அவ்வாறு சென்று பராசக்தியின் தன்மையை அடைந்து அவளின் திருவடியைப் போற்றி வணங்குவார்கள்.

Rising so, he attains the nature of Parasakti and worships and venerates her sacred feet.

அவ்வாறு இறைவியின் திருவடிகளைப் போற்றி வணங்கிக் கொண்டிருக்கும் சாதகர்களின் ஆன்மா, பரம்பொருளாகிய இறைவனின் அம்சமான சிவம் எனும் நிலையை அடையும்.

The soul of seekers who thus worship and venerate the Goddess's sacred feet attains the state called Sivam, the aspect of the Supreme Being who is the Lord.

அதையும் தாண்டி, அனைத்திற்கும் மேலான நிலையில் இருக்கும் அசையா சக்தியாகிய பரசிவத்தோடு ஒன்றாகக் கலந்துவிடும்.

Going beyond that too, it merges as one with Parasivam, the unmoving power that stands above all.

பரசிவமாகவே ஆகிவிட்ட சாதகருடைய தலை உச்சிக்கு மேல் இருக்கும் பரவெளியில் பேரொளியாக வீற்றிருக்கும் சிவத்தின் சடைமுடியாக வருகின்ற ஒளிக்கீற்றுகளே, பேரின்பத்தில் அசைந்து ஆடுகின்ற சக்தியாகவும் இருக்கின்றது.

Above the crown of the seeker who has become one with Parasivam, in the vast space that lies beyond, the streaks of light that come as the matted locks of Shiva, who dwells there as a great radiance, are themselves the power that sways and dances in supreme bliss.

அது அவளது தூய்மையான பொன் போன்ற திருஉருவமாகவும் இருக்கின்றது.

It is also her own pure, gold-like sacred form.

இவர்கள் இருவரையும் முதன்மையாக வைத்து ஓதுகின்ற அனைத்து மந்திரங்களுக்குள்ளும் சரிசமமான பாகமாக இருப்பது, அனைத்துமாகிய ஓம் எனும் பிரணவ மந்திரமாகும்.

Within all the mantras chanted with these two held as foremost, the equal, shared part that runs through them all is the pranava mantra, Om, which is everything.

இந்தப் பிரணவ மந்திரத்துக்குள் அடங்கி இருக்கும் அனைத்து உயிர்களுக்கும், இறைவனை நோக்கிச் சென்று அடைகின்ற வழியாக அதுவே இருக்கின்றது.

For all lives that lie gathered within this pranava mantra, it is itself the way by which they go toward the Lord and reach him.

பிரணவ மந்திரத்துக்குள் அடங்கி இருக்கும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் இறைவனை நோக்கிச் சென்று அடைகின்ற வழிகளைக் கொடுத்தருளிய இறைவியானவள், இறைவனும் இறைவியும் சேர்ந்த மனோன்மணியாக நன்மையின் வடிவமாகவே இருக்கின்றாள்.

The Goddess who has graciously given all lives gathered within the pranava mantra the ways by which they go toward the Lord and reach him is Manonmani, the form of Lord and Goddess joined as one, herself the very form of goodness.

எவராலும் அவ்வளவு எளிதில் அறிந்து கொள்வதற்கு மிகவும் அரிதானவளாக அவள் இருக்கின்றாள்.

She is exceedingly rare for anyone to know so easily.

சிற்றறிவின் சிந்தனைகளையும், அதன் மூலம் நிகழும் செயல்களையும் விட்டுவிட்டு, இறைவனோடு ஒன்றாகிவிட்ட பேரறிவை நோக்கிச் செல்லுகின்ற சிறப்பைப் பெற்ற சாதகர்களுக்கு,

To seekers who have won the special grace of leaving behind the thoughts of the small mind and the deeds those thoughts bring about, and who go toward the great knowledge that has become one with the Lord,

பேரறிவின் நுண்ணியமான அறிவாக இறைவியே இருக்கின்றாள்.

the Goddess herself is the fine, subtle knowledge within that great knowledge.

பேரறிவை நோக்கிச் செல்லுகின்ற சாதகர்களுக்கு பேரறிவின் நுண்ணியமான அறிவாக இருக்கின்ற இறைவியே அவர்களுக்குப் புத்தி நுட்பமான அறிவைக் கொடுக்கின்றாள்.

To seekers who go toward the great knowledge, the Goddess, who is the fine, subtle knowledge within that great knowledge, gives them a mind of refined understanding.

அவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்து ஆட்டுவிக்கின்ற அறிவாக இருப்பது இறைவனுடைய பேரறிவாகும்.

The knowledge that drives them from behind is the great knowledge of the Lord himself.

சிவத்தோடு ஒன்றாகக் கலக்க வேண்டும் என்று இறைவனது பேரறிவை அறிந்து கொண்டு அதன் வழியே செல்லுகின்ற சாதகர்களுக்கு,

To seekers who come to know the Lord's great knowledge, wishing to merge as one with Sivam, and who travel that way,

அவர்கள் செல்லுகின்ற செம்மையான வழிமுறையாக இருப்பதுவே சன்மார்க்கம் என்று அழைக்கப்படுகின்றது.

the true and upright course they travel by is what is called Sanmarga.

இறைவனை அடைவதற்குச் செல்லுகின்ற செம்மையான வழிமுறையாக இருக்கும் சன்மார்க்கமே, அனைத்துச் சமயங்களும் இறைவனை அடைவதற்குத் தருகின்ற பலவித வழிகளாக இருக்கின்றது.

Sanmarga, the true and upright course that travels toward reaching the Lord, is itself the many ways that all religions offer for reaching the Lord.

பொய்யான வழிகள் அனைத்தும், உண்மையான ஞான வழியில் நடப்பவர்களை விட்டுத் தானாகவே விலகி விடும்.

All the false paths fall away of their own accord from those who walk the true path of knowledge.

நன்மையான வழிகளை அருளிக் காப்பாற்றுகின்ற அனைத்து விதமான தேவர்களாகவும், நன்மையான வழிமுறையாகவும் இறைவியே இருக்கின்றாள்.

The Goddess herself is all the kinds of gods who graciously guard and grant good paths, and the good course itself.

உண்மையான ஞான வழியில் சென்று அடையும் அருட் சக்தியாகவும், "சக்தி" என்று எந்த அடைமொழியும் இல்லாமல் அழைக்கப்படுகின்ற இறைவியே இருக்கின்றாள்.

She is the gracious power that is reached by going along the true path of knowledge, called, with no epithet added, simply "Sakthi".

உண்மையான ஞான வழியில் சென்று அடையும் அசையும் சக்தியாகிய இறைவியும், ஆன்மாவும், தானாகவே இருக்கும் அசையாத சக்தியாகிய இறைவனும் இல்லாமல்,

Other than the moving power that is the Goddess reached by walking the true path of knowledge, the soul, and the unmoving power that is the Lord who exists of himself,

முக்திக்கான ஆரம்பம் எது என்பதை அறிந்தவர்கள் வேறு யாரும் இல்லை.

no one else has known what the beginning of liberation is.

அத்திப் பழத்தின் தன்மையில் அது பூப்பதையோ காய்ப்பதையோ யாரும் பார்க்க முடியாது, அது பழுத்த பிறகே தெரிய வரும்.

Just as with a fig, no one can see it flower or set fruit, and it becomes known only after it has ripened.

அதுபோலவே, முக்திக்கான ஆரம்பத்தையும் அது நிகழும் பொழுது யாரும் அறிந்து கொள்ள முடியாது; அது இறுதி நிலையை அடைந்த பிறகே அங்கிருக்கும் இறை சக்தியை உணர்ந்து கொள்ள முடியும், அதுவே முக்திக்கான ஆரம்பத்தை அறிந்து கொள்ளும் வழியாகும்.

So too no one can know the beginning of liberation as it is happening; only after it reaches its final state can the divine power seated there be realized, and that is the way of coming to know the beginning of liberation.

முக்திக்கான ஆரம்பத்தை அறிந்து கொள்ளும் சரியான வழியைத் தெரிந்து கொள்ளாமல், அது என்றும் இது என்றும் பலவிதமான வழிகளில் சென்று வாழ்நாட்களை வீணாகக் கழிக்காமல்,

Without knowing the true way of knowing the beginning of liberation, not wasting their lives going here and there among many paths,

அடியவர்களை மயக்கும் தேன் கொண்டு மலர்ந்திருக்கும் நறுமணம் மிக்க பூக்களைச் சூடியிருக்கும் அழகிய கூந்தலுடன், என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் நன்மையின் வடிவான இறைவியை,

the ever-young Goddess who is the very form of goodness, wearing her flowering, fragrant hair with the honey that enchants devotees,

அவளோடு சேர்ந்திருக்கும் இறைவனையும் தமக்குள் வீற்றிருக்கும் இடத்தில் அணுகி உணர்ந்து பணிந்து வணங்க முடிந்தவர்களுக்கு,

together with the Lord joined with her, in the place where they dwell within themselves, those who can approach, realize, and worship and venerate them,

அவர்களின் விதி எனப்படும் அனைத்துக் கர்மங்களையும், ஆணவத்தையும், மாயையையும் வெல்ல முடியும்.

are able to conquer all the deeds called fate, the ego, and the illusion.

இறைவனையும் இறைவியையும் உண்மையாக உணர்ந்து அவர்களைப் பணிந்து வணங்க முடிந்தவர்களால், விதி எனப்படும் அனைத்துக் கர்ம வழிகளையும் வெல்ல முடியும்.

Those who can truly realize the Lord and the Goddess and worship and venerate them are able to conquer all the ways of karma called fate.

அதனால் இருக்கும் ஆணவத்தையும் மாயையையும், வினையினால் உருவாகும் பெரும் பந்தபாசத்தையும் வெல்ல முடியும்.

They are able to conquer the ego and illusion that come with it, and the great bond of attachment that deeds create.

ஆசையை உருவாக்கி மயக்குகின்ற ஐந்து புலன்களையும் வெல்ல முடியும்.

They are able to conquer the five senses that stir up desire and enchant.

அதனால் வருகின்ற ஆசைகளையும் வெல்ல முடியும், மெய்யுணர்வு பெற்றவர்களுக்கே.

They are able to conquer the desires that follow from them, and this belongs only to those who have won true realization.

உண்மையான ஞானத்தை உணர்ந்து தெளிந்தவர்கள் அறிந்து கொண்ட மெய்யுணர்வாக இருக்கும் ஐம்பத்தொரு எழுத்துகளும் பரம்பொருளாகும்.

The fifty-one letters that are the true realization known to those who have gained clarity through true knowledge are the Supreme Being.

அந்த எழுத்துகளுக்குத் தேவதைகளாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாரம்பரியமாக வந்து கொண்டிருக்கும் அனைத்துத் தேவர்களுக்குள்ளும் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்பதுவும் அந்தப் பரம்பொருளாகும்.

The Supreme Being is also the presence that stands merged as one within all the gods who come, generation after generation in tradition, as the deities of those letters.

நறுமணமும் மருத்துவக் குணமும் கொண்ட கோடக மலர்களைச் சூடியிருக்கும் கூந்தலைக் கொண்ட இறைவியையும் முதன்மையாகக் கொண்டு,

Together with the Goddess wearing her hair adorned with fragrant, medicinal kodaka flowers, held as foremost,

அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் மெய்யுணர்வு பெற்றவர்களுக்கு அருளுகின்ற திருவடிகளாகவும் சத்தியத்தின் உருவமாகவும் இருக்கின்றது சிவசக்தியே ஆகும்.

that Supreme Being is Sivasakthi, who is the sacred feet that grant grace to those who hold to them and have won true realization, and who is the very form of truth.

இறைவனையும் இறைவியையும் முதன்மையாகக் கொண்டு அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் சாதகர்கள், அவர்களோடு தாமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கும் உண்மையான ஞானத்தை உணர்ந்துவிடின்,

If seekers who hold the Lord and the Goddess as foremost and depend on them come to realize the true knowledge of being joined as one with them,

விதை போடாமலே அனைத்துப் பயிர்களும் விளைந்துவிடும் அதிசயம் போல, அனைத்து ஞானங்களும் அவர் முயற்சி செய்யாமலேயே இறையருளால் அவருக்குக் கிடைக்கப் பெறும்.

then just as it would be a wonder for all crops to spring up without seed being sown at all, so too all knowledge comes to such a one by divine grace, without any effort of his own.

அவருக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட ஐம்பத்தொரு எழுத்துகளும் அவற்றுக்கு அதிபதியான தேவர்களும் அவரின் சித்தத்தில் இருக்கும் சிவத்தோடு கலப்பார்கள்.

The fifty-one letters that come forth from within him, and the gods who rule over them, merge with the Sivam present in his consciousness.

அவரின் சிந்தனைக்குள் இருக்கும் மும்மலங்களால் ஆன அனைத்து எண்ணங்களும் நீங்கி, மொத்தமும் நன்மையாகவே அவர் மாறிவிடுவார்.

All the thoughts made of the three malas within his mind depart, and he turns wholly into goodness.

தமது சிந்தனைக்குள் இருக்கும் மும்மலங்களால் ஆன அனைத்து எண்ணங்களும் நீங்கி மொத்தமும் நன்மையாகவே மாறிவிட்ட சாதகருக்குள் சிவனும், வில் போன்ற வளைந்த நெற்றியைக் கொண்ட இறைவியும் வீற்றிருக்கின்றனர்.

Within the seeker whose every thought made of the three malas has departed, leaving him wholly turned to goodness, dwell Shiva and the Goddess whose forehead is curved like a bow.

அவர்களோடு சேர்ந்து வந்து வீற்றிருக்கும் விண்ணுலகத்துத் தேவர்களும் சாதகருக்குள் இருக்கும் ஒன்றான அம்சத்தைப் புகழ்ந்து போற்றி வணங்கி வழிபடுவார்கள்.

The heavenly gods who come and dwell there together with them all praise and worship and venerate the single, united presence within the seeker.

அவர்கள் அருந்துவதற்கு அந்த இடத்திலேயே எப்போதும் தெவிட்டாத அமிழ்தமாக இறைவியே இருக்கின்றாள்.

For them to drink, in that very place, the Goddess herself is the ever-fresh nectar, never turning stale.

அவளே வளர் பிறைச் சந்திரனாகவும் அங்கு இருக்கின்றாள்.

She is there too as the waxing crescent moon.

எப்போதும் தெவிட்டாத அமிழ்தமாக எழுச்சியோடு இருந்துகொண்டே இருக்கும் பேரழகு வாய்ந்த இறைவியை தமக்குள் உணர்ந்து அடைந்தவர்கள், அடைந்த அந்தப் பொழுதிலேயே இறைவியாகவே ஆகிவிடுவார்கள்.

Those who realize and attain within themselves the Goddess of great beauty who exists forever rising, as nectar that never turns stale, become the Goddess herself at the very moment of attaining her.

அவர்களோடு நீண்ட கூந்தலை உடைய இறைவியும் தீயவற்றை நீக்கித் தூய்மையைத் தருகின்ற கங்கையாக நிற்கின்றாள்.

Together with them, the long-haired Goddess also stands as the Ganga that removes evil and grants purity.

அவளே குளிர்ந்த ஒளியைத் தருகின்ற நிலவாகவும் நிற்கின்றாள்.

She also stands as the moon that gives cool light.

மாபெரும் தவத்தைப் புரிந்த சாதகர்களோடு எப்போதும் பொருந்தியிருக்கும் நட்சத்திரம் போன்ற பேரொளிப் பிழம்பாகவும் அவளே நிற்கின்றாள்.

She also stands as a star-like mass of great radiance that abides forever with the seekers who have performed great austerity.

சாதகருக்குள் எப்போதும் பொருந்தி நட்சத்திரம் போன்ற பேரொளிப் பிழம்பாக நிற்கும் இறைவியானவள், தனது சக்திக்குத் தகுதியான ஆபரணங்களைச் சூடிக்கொண்டு இருக்கின்றாள்.

The Goddess who abides forever within the seeker as a star-like mass of great radiance wears ornaments fitting her power.

அவளோடு உண்மையான ஞானத்தில் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கும் சாதகர்கள், தங்களுக்குள் இருக்கும் இறை ஒளியின் மூலம் அவளை முழுவதுமாக உணர்ந்து கொண்டு வீற்றிருப்பார்கள்.

Seekers joined as one with her in true knowledge come to fully realize her through the divine light within themselves, and dwell so.

இதுவரை உலகத்தைக் கடந்து சென்ற ஆன்மாக்களின் எண்ணத்தில் அவர்கள் வேண்டிக்கொண்ட வேண்டுகோள்கள் அனைத்தும் வந்து சேரும்.

All the petitions that souls who have already passed beyond this world once made in their thoughts come and gather there.

அவர்களின் வேண்டுகோள்களுக்குப் பொருத்தமான அருளை வழங்குவதற்குத் தேவையான ஞானங்கள் அனைத்தும் சாதகருக்குள் தானாகவே தோன்றிவிடும்.

All the knowledge needed to grant grace fitting those petitions arises of its own accord within the seeker.

அப்படி வேண்டிக்கொண்ட ஆன்மாக்களின் விருப்பமான தெய்வத்தின் உருவமாகவே சாதகரும் மாறுகின்றார்.

The seeker himself turns into the form of the deity that those petitioning souls desired.

அவர்கள் வேண்டிக்கொண்டதை அடைவதற்கான தூய்மையான வழியைக் கொடுத்தருளும் இறைவியாகவே வீற்றிருந்து பலவிதமான செயல்களைச் செய்து அருளுகின்றார்.

He dwells as the Goddess who graciously grants the pure way to reach what they petitioned for, and grants grace acting in many forms.

அழகிய மானைப் போன்ற கண்களைக் கொண்ட இறைவியும் பேரழகனாகிய இறைவனும் ஒன்றாக அவருக்கு எதிரில் வந்து வேண்டிக்கொண்ட ஆன்மாக்களுக்கு அருள் புரிவார்கள்.

The Goddess with eyes lovely as a deer's and the Lord of great beauty come together before him and grant grace to the souls who petitioned.

இறைவியாகவே ஆகிவிட்ட சாதகரும் அதற்குச் சாட்சியாக வீற்றிருக்கின்றார்.

The seeker who has himself become the Goddess dwells there as witness to it.

இறைவியாகவே ஆகிவிட்ட சாதகர்கள் நுண்ணியதாக அறியும் அறிவையும் தாண்டிய நிலையில், அணுவுக்குள் அணுவாகவும் மாயையாகவும் ஆகி நிற்கின்றாள்.

In the state beyond even the subtle knowing knowledge, seekers who have themselves become the Goddess find her as the atom within the atom, and as illusion.

அவளே அனைத்திற்கும் மேன்மையான பெருமையை உடையவளாகவும் இருக்கின்றாள்.

She holds a greatness exalted above all.

சிவந்த நிறத்தோடு, என்றும் இளமையுடன், பேரானந்தத்திற்கும் மேலான சிவானந்தமாகவே அவளே இருக்கின்றாள்.

With a reddish hue, forever youthful, she is Sivananda itself, higher even than supreme bliss.

பேரழகுடன் பேரன்பின் வடிவமாகவே ஆகி, சாதகர் செல்கின்ற மேன்மையான வழியாகவும் அவளே ஆகி நிற்கின்றாள்.

Becoming the very form of great love with great beauty, she also stands as the exalted way by which the seeker travels.

சாதகர்கள் செல்கின்ற மேன்மையான வழியாகவே ஆகி, அவரது வழிகளுக்குத் தகுதியான அணிகலன்களை அணிந்து கொண்டு நிற்கின்ற இறைவியை எப்போதும் இறைவனை விட்டுத் தனியாகப் பிரித்து வைத்து நினைக்காமல்,

Never thinking of the Goddess, who has herself become the exalted way they travel and wears ornaments fitting that way, as separate and apart from the Lord,

பிண்ணிய சடைமுடியில் கங்கையையும் பிறை நிலவையும் சூடியிருக்கும் இறைவனுடனே இறைவியை ஒன்றாகச் சேர்த்து வைத்து,

but instead holding the Goddess joined always as one with the Lord who wears the Ganga and the crescent moon in his matted locks,

எப்போதும் அதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, தமது எண்ணங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கும் அவர்களின் மேல் வைத்துத் தியானிக்கும் சாதகர்கள்,

and keeping that union as their constant aim, meditating with all their thoughts fixed upon the two of them joined together,

அம்மை அப்பராகிய அவர்கள் இருவரோடும் தாமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, அவர்களுக்குள்ளேயே அடங்கி, பேரின்பத்தில் இருப்பார்கள்.

come themselves to join as one with Amma and Appa, the Goddess and the Lord, and, absorbed within them, dwell in supreme bliss.

அம்மை அப்பராகிய இறைவனும் இறைவியும் தாமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவர்களுக்குள்ளேயே அடங்கி பேரின்பத்தில் இருக்கும் சாதகர்கள்,

Seekers who have themselves joined as one with Amma and Appa, the Goddess and the Lord, and are absorbed within them in supreme bliss,

தமக்குள் இருக்கும் ஒன்பது மண்டலங்களிலும் ஓங்கார மந்திரத்தின் நாதமாகவே ஆகிவிட்ட ஒன்பது தெய்வங்களோடும் தாமும் சேர்ந்து, ஓங்காரத்தின் நாதத் தன்மை பெற்றுவிடுவார்.

join with the nine deities that have themselves become the sound of the pranava mantra Om within the nine realms present within them, and so themselves take on the very nature of that sound of Om.

தனக்குப் பிடித்த வகையான தேன் இருக்கும் பூவைத் தேடி மொய்த்து, அதிலிருக்கும் தேனை உறிஞ்சிக் குடித்து இன்பத்தில் திளைத்திருக்கும் தேனீக்களைப் போல,

Just as bees swarm in search of the flower with the honey they favor, drink deep the honey within it, and revel in delight,

சாதகரும் தமக்குக் கிடைக்கப் பெற்ற ஓங்காரத்தின் நாதத் தன்மையில் கிடைக்கும் பேரின்பத்திலேயே திளைத்திருப்பார்.

so too the seeker revels in the supreme bliss found within the nature of the sound of Om that has come to him.

ஓங்காரத்தின் நாதமாகவே ஆகிவிட்ட சாதகரைத் தேடி வந்து அவரது திருவடியைப் போற்றி வணங்கி, தேவர்களும் அசுரர்களும் நிற்பார்கள்.

The gods and the asuras come seeking the seeker who has himself become the sound of Om, and worship and venerate his sacred feet.

இந்திரன் முதலாக எட்டுத் திசைக்கும் தலைவர்களாக இருக்கின்றவர்களும் அப்படியே வணங்குவார்கள்.

Those who stand as the lords of the eight directions starting with Indra worship him in the same way.

சாதகர் தமக்குள்ளேயே நறுமணம் மிக்க மலர்களைச் சூடிக்கொண்டிருக்கும் அழகிய கூந்தலைக் உடைய இறைவியையும், அவளோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்து அனைத்திற்கும் அரசனாக இருக்கும் இறைவனையும்,

The beautiful, flower-haired Goddess within the seeker himself, and the Lord who is king over all, joined together with her,

தமது வழிபாட்டின் மூலமே சாதகர் அடைந்ததைப் போலவே தாங்களும் சென்று அடைவதற்கான வழியைச் சொல்லி அருளுமாறு அவர்கள் வேண்டிக் கொள்வார்கள்.

they beg him to graciously tell them the way by which they too may go and reach, just as the seeker himself reached them through his own worship.

இறைவனையும் இறைவியையும் சாதகர் அடைந்ததைப் போலவே தாங்களும் சென்று அடைவதற்கான வழியைச் சொல்லி அருளுமாறு வேண்டிக்கொண்டவர்களுக்கு, அவர் கூறிய வழியாவது,

To those who begged him to graciously tell them the way by which they too may go and reach the Lord and the Goddess as he himself did, the way he graciously gave is this:

மனதையும் ஐந்து புலன்களையும் அடக்கி வைத்து, எண்ணங்கள் முழுவதையும் தூய்மைப்படுத்துங்கள்.

Restrain the mind and the five senses, and purify every thought completely.

வேத ஆகமங்கள் அருளிய முறைப்படி, இந்த உலக வாழ்க்கையிலேயே அனைத்து உலகங்களுக்கும் தலைவனாகிய இறைவனுக்குப் பூசை செய்யுங்கள்.

Following the manner graciously given by the Vedas and Agamas, worship the Lord who is master of all the worlds, in this very worldly life.

அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் சோதியாக வீற்றிருக்கும் அந்த இறைவனுக்கு அர்ச்சனை செய்யுங்கள். இதுவே இறைவனையும் இறைவியையும் சென்று அடையும் வழி என்று அருளுகின்றார்.

Offer archana to that Lord who dwells as light within every life. This, he graciously declares, is the way to go and reach the Lord and the Goddess.

உயிர்களுக்குள்ளும் சோதியாக வீற்றிருக்கும் பரம்பொருளான இறைவன், அண்ட சராசரங்களையும் தாங்கி நின்று, அதிலிருக்கும் அனைத்து உலகங்களாகவும் அனைத்துப் பொருட்களாகவும் இருக்கின்றான்.

The Lord who is the Supreme Being, dwelling as light within every life, sustains the moving and unmoving universe, and is himself all the worlds and all things within it.

அனைத்தும் அழிந்துபோகின்ற பேரூழிக் காலத்திலும் கூடத் தான் ஒருவன் மட்டும் எப்போதும் அழியாமல் இருக்கின்றான்.

Even in the time of the great cosmic dissolution when all things perish, he alone stands forever unperishing.

பசுமையான கிளியைத் தனது திருக்கையில் ஏந்திக்கொண்டு, சுருண்ட அழகிய கூந்தலை உடைய இறைவியானவள், அப்போதும் இறைவனின் மேன்மையான நிலைக்கு ஏற்பவே தாமும் அவனுடன் சரிசமமான பாகமாகக் கலந்து நிற்பாள்.

The Goddess, bearing a green parrot in her sacred hand, with her curling hair of great beauty, joins with him even then as the exact, equal half fitting his exalted state.

இருவரும் சேர்ந்திருக்கும் தன்மையில் அவள் பராசக்தியாக இருக்கின்றாள். ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கும் இவர்கள் இருவரையும் போற்றி வழிபடுங்கள்.

In that state of being joined together, she is Parasakti. Worship and venerate these two, who are joined together as one.

இறைவியாகவே ஆகிவிட்ட சாதகரின் பேரழகுடைய திருவடிகளை, தூய்மையின் உருவமாக, தங்க நிறத்தில் கொடி போல மென்மையாக இருக்கும் உப சக்திகள் அனைவரும் நாடி வந்து போற்றி வணங்குவார்கள்.

The tender-limbed lesser powers, gold in color and soft as a creeper, the very form of purity, come seeking and worship and venerate the sacred feet of great beauty of the seeker who has himself become the Goddess.

அந்த உப சக்திகளின் நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தோடு இருக்கும் அனைத்து உயிர்களும், மாயையின் உருவத்தில் கருமை நிறத்தில் கொடி போன்ற மென்மையுடன் இருக்கும் அவரை நாடி வரும்.

All lives that hold the eagerness to attain the state of those lesser powers come seeking him in the form of illusion, dark-hued and soft as a creeper.

அப்படி நாடி வருகின்ற உயிர்களுக்கு அவரே தலைவியாக இருக்கின்றார்; உயிர்களுக்கு நன்மை தரும் உருவமாக, கொடி போன்ற மென்மையுடன், மூன்று கண்களைக் கொண்டு இருக்கின்றார்.

For the lives that come seeking so, he himself is their leader, the very form that grants good to all lives, soft as a creeper, bearing three eyes.

அவர் மாயையை நீக்கி உண்மையை உணர்த்தும்போது, இறைவியின் பேரொளியின் உருவத்தில் இருக்கும் அவரை விரும்பிப் போற்றி வணங்கி, நீங்களும் உண்மையை விளங்கிக் கொள்ளுங்கள்.

When he removes illusion and awakens the truth, venerate and worship him with longing, dwelling in the form of the Goddess's own great radiance, and come to understand the truth yourselves.

சாதகர்கள் தமக்குள் விளங்கிக்கொண்ட பேரொளியாக இருக்கும் இறைவியானவள், தனது கழுத்தில் எப்போதும் பிரகாசமாக ஒளி வீசுகின்ற மணி மாலையை அணிந்திருக்கின்றாள்.

The Goddess, who is the great radiance that seekers come to know shining within themselves, wears at her throat a jewelled garland that always gleams with light.

உயிர்களுக்குள் மிகுதியாக இருக்கும் ஆணவ மலம் நீங்கி, அவர்கள் தாம் யார் என்பதை உண்மையாக உணர வேண்டும் என்பதற்காக,

So that lives may be freed of the abundant impurity of ego within them and truly realize who they themselves are,

நீல நிறக் கழுத்துடன் இருக்கும் இறைவனோடு மிகுந்த அன்பு கொண்டு அவருடன் சேர்ந்திருந்து, ஆணவ மலங்களை நீக்கி அருளுகின்றாள்.

she, filled with great love, stays joined together with the blue-throated Lord, and graciously removes that impurity of ego.

கிடைப்பதற்கு அரிய அந்தப் பெரும் பேற்றை நீங்களும் அடைய வேண்டுமானால், இறைவியோடு தியானத்தில் எப்போதும் ஒன்றி இருந்து அவளைத் தொடர்ந்து கொண்டே இருங்கள்.

If you too wish to attain that great and rare good, stay always united with the Goddess in meditation, and keep following her without ceasing.

ஆரம்பத்திலிருந்தே உலகத்தில் எப்போதும் ஒளி வடிவான இறைவியுடன் துணையாகவே சேர்ந்திருக்கும் இறைவனே, எமது உள்ளத்திற்குள்ளும் பேரன்பின் உச்ச நிலையாக எப்போதும் வீற்றிருக்கின்றான்.

From the very beginning, the Lord, who always stays joined in this world as companion to the Goddess who is ever a form of light, dwells always within our hearts too as the highest state of great love.

இந்த இறைவனே, பாடல் #1245 இல் உள்ளபடி சாதகர்கள் எப்போதும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் இறைவிக்குள்ளும் எப்போதும் அடங்கி இருக்கின்றான்.

This same Lord, as in verse 1245, stays always absorbed within the Goddess whom seekers keep following without ceasing.

ஒரே உருவமாக, தனது கழுத்தில் விஷம் கொண்ட பாம்பையும் கொண்டு அவன் வீற்றிருக்கின்றான்.

In a single, united form, he dwells bearing at his throat the serpent that holds poison.

பின்னிய நீண்ட சடையின் உச்சியில் எப்போதும் பொங்கி வழிகின்ற கங்கையையும் கொண்டு அவன் வீற்றிருக்கின்றான்.

He also dwells bearing at the crown of his long, braided matted locks the Ganga that always flows and overflows.

பல்வேறு விதமான உயிர்களில் அந்தந்த உருவமாகவே இருக்கும் வல்லமையை உடையவனும், பாடல் #1247 இல் உள்ளபடி இறைவியைத் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்ற சாதகருக்குள் பாம்பும் கங்கையையும் அணிந்து இருக்கின்றவனும் ஆகிய இறைவனை,

The Lord has the power to take on that very form amid the many different kinds of living beings, and, within the seeker who continues to follow the Goddess as told in verse #1247, wears both the serpent and the Ganges.

தமக்குள் ஆராய்ந்து தேடிப் பார்த்து உணர்ந்து கொண்டால்,

If one searches for him, examines him and realizes him within oneself,

அவனே குருநாதகராக வீற்றிருந்து பலவிதமான செயல்களைப் புரிந்து அருளும் அழகிய வளையல்களை அணிந்த திருக்கைகளையும் தங்க அணிகலன்களை முழுவதும் அணிந்திருக்கும் திருமேனியையும் உடைய இறைவியாகவே தான் மாறி இருக்கும் திருக்கோலத்தைக் காட்டி அருளுவதை,

he himself takes his seat as the guru, and performs manifold deeds of grace, and shows the sacred form into which he himself has changed, as the Goddess, with beautiful bangled sacred hands and a body wholly adorned in golden ornaments,

பேரின்பத்தோடு பார்த்தால் ஒரு மாபெரும் அதிசயமாகவே இருக்கின்றது.

and if one sees that with supreme bliss, it is itself a very great wonder.

அசையா சக்தியாகிய இறைவனுக்குள் அண்ட சராசரங்களையும் அதிலிருக்கும் அனைத்து உலகங்களையும் அதற்குள் அனைத்து உயிர்களையும் படைக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் வரும் போது, அவரிடமிருந்து அசையும் சக்தியாகப் பிரிந்து வருகின்ற இறைவியின் மாயா அம்சத்தோடு உலகங்களும் உயிர்களும் உருவாக வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக நீண்ட சடையை உடைய மாசற்ற இறைவன் சேருகின்றான்.

Within the Lord, who is the unmoving Shakti, when the thought arises that he must create the universe with its moving and unmoving things, all the worlds within it, and all the living beings within them, the pure Lord who bears the long, growing matted locks unites so that, together with the maya aspect of the Goddess who comes forth from him, parting as the moving Shakti, the worlds and the living beings may come into being.

தம்மை அறிந்து அடைய வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்ற உயிர்களுக்கு அருள வேண்டும் என்கிற பெருங்கருணையில், உயிர்களின் உடலை பஞ்ச பூதங்களிலுள்ள நீரையும் நெருப்பையும் கலந்து உருவாக்கும் போது தமது திருவடியையும் சேர்த்தே வைத்து உருவாக்கி அருளுகின்றான்.

Out of the great compassion of wishing to grant grace to the souls who desire to know and attain him, when he forms the bodies of souls by mixing the water and the fire among the five elements, he places his own sacred feet together with them and creates and grants that grace.

உயிர்கள் பிறவி எடுப்பதற்கு தேவையான உடலை உருவாக்க வேண்டி இறைவனுடன் சேர்ந்து கலக்கின்ற பராசக்தியாகிய இறைவியும்,

And the Goddess, who is Parasakthi and who unites with the Lord to form the body that souls need in order to take birth,

தங்களின் கலப்புக்குள்ளிருந்து பலவித உருவங்களோடு உயிர்கள் அனைத்தையும் ஒரு மாபெரும் கூட்டமாக உலகங்கள் அனைத்திலும் சேர்ந்து பிறப்பதற்கு மாபெரும் காரணமாக இருக்கின்றாள்.

is herself, out of that union, the great cause for all the souls, in their many kinds of forms, to be born together as one vast assembly in all the worlds.

பாடல் #1249 இல் உள்ளபடி எமக்குள் ஆதாரமாக இருக்கின்ற இறைவனின் திருவடிகளை உணர்ந்து மாயையை ஒழித்து, பலவிதமான பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்ற பரம்பொருள் ஒருவனே என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்.

As in verse #1249, having realized the sacred feet of the Lord who is our support within, and having destroyed maya, I came to realize that the Supreme, called by many different names, is one alone.

அவனோடு ஒன்றாகக் கலந்து நின்று நான் எனும் அகங்காரத்தை ஒழித்தேன்.

Uniting and standing merged as one with him, I destroyed the ego called I.

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிபதியாக இருக்கின்ற அவனோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்து நின்று அவனது திருவடிகளைத் தவிர வேறு பற்றுக்கள் அனைத்தையும் ஒழித்தேன்.

Standing joined as one with him, who is sovereign over all the worlds, I destroyed every attachment besides his sacred feet.

அவனோடு பின்னிப் பிணைந்து என்னையே நான் ஒழித்துவிட்டேன். ஆதலால் யானும் இறைவனும் ஒன்றே எனும் திருவருளை யாம் பெற்ற வழி இதுவே.

Interwoven and bound with him, I destroyed my very self. This, then, is the way by which we received the grace that I and the Lord are one.

பாடல் #1250 இல் உள்ளபடி சாதகர் பெற்ற திருவடிகளின் பெருமையை உடையவள், அனைத்திற்கும் மேலான இறைவனோடு எப்போதும் சரிசமமாக சேர்ந்தே இருக்கும் மனோன்மணி எனும் இறைவியாவாள்.

As in verse #1250, she who holds the greatness of the sacred feet the seeker has attained is the Goddess called Manonmani, who always stands equally united with the Lord who is above all things.

நன்மையைத் தருகின்ற திருவடிகளைக் கொண்ட பரம்பொருளான இறைவனை சென்று அடைவதே இந்த உலகத்தில் கிடப்பதற்கு மிகவும் அரிய பயனாகும் என்பதை அவனது திருவடிகளை அடைந்தவர்கள் கூறுவார்கள்.

Those who have reached his sacred feet declare that to go and reach the Supreme Lord, whose sacred feet grant every good, is itself the rarest fruit there is to gain in this world.

அப்படி அடைந்த திருவடிகளால் பெற்ற ஞானத்தின் மூலம் இறைவனை அறிந்து கொண்டு தமது எண்ணத்திலும் அவனை வைத்து முழுவதும் அறிந்து கொள்ள முடிந்தவர்களுக்கு,

Through the wisdom gained by those sacred feet so reached, for those who come to know the Lord and, holding him fixed even in their own thought, come to know him fully,

பொன் போன்ற இறைவனின் திருவடிகளை இந்த உலகத்திலேயே அடைய முடியும். அதற்காக இந்த உலகத்தில் பிறவி எடுத்து வந்து அவனோடு ஏகாந்தத்தில் தனித்திருப்பதும் கிடைப்பதற்கு அரிய மிகப்பெரும் பேறாகும்.

his golden sacred feet can be attained in this very world; and so, to be born in this world for that purpose and to dwell alone with him in solitude is itself a very great and rare fortune to obtain.

பாடல் #1251 இல் உள்ளபடி இறைவனோடு ஏகாந்தத்தில் தனித்து வீற்றிருக்கும் கிடைப்பதற்கு அரிய பேறைப் பெற்று, எமது தலைவனாகிய அவனோடு எப்போதும் ஏகாந்தத்தில் இருப்பதையே எமது நெஞ்சம் விரும்புகின்றது.

As in verse #1251, having attained the rare fortune of dwelling alone with the Lord in solitude, our heart desires nothing but to remain in solitude with him, our chief, forever.

இந்தப் பேறைப் பெற்று பேரின்பத்தை அனுபவித்தவர்களும் இறைவனோடு தாங்கள் ஏகாந்தத்தில் சேர்ந்து இருக்கின்ற இடம் ஏழு உலகங்களும் என்று கூறுவார்கள்.

Those too who have attained this fortune and experienced supreme bliss declare that the place where they dwell united with the Lord in solitude is the seven worlds themselves.

இந்தப் பேற்றை யாம் பெறுவதற்குக் காரணம், பனிபடர்ந்து புத்தம் புதிதாகப் பூத்து மலர்ந்திருக்கும் வாசனை மிக்க மலர்களை கையில் ஏந்திச் சென்று,

The reason we obtain this fortune is that, carrying in hand fragrant, freshly-blossomed flowers still wet with dew,

எமது அம்மையாகிய இறைவியின் மீதுள்ள பேரன்பினால் கசிந்து உருகிய உள்ளத்தோடு அவளை நினைத்து எப்போதும் வணங்கியதை அவள் ஏற்றுக் கொண்டு அருளியதால் ஆகும்.

and with a heart melted by great love for our Mother the Goddess, we thought of her and worshipped her always, and she accepted that and granted her grace.

பாடல் #1252 இல் உள்ளபடி எமது வேண்டுதலை ஏற்றுக் கொண்டு இறைவனோடு சேர்ந்து இருக்கும் ஏகாந்தத்தை அருளியவளும், இறைவனுக்குத் துணைவியாக இருக்கின்றவளும், எமக்கும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தாயாக இருக்கின்றவளும், என்றும் இளமையுடன் இருக்கின்றவளும், இறைவனுடன் சரிசமமாக சேர்ந்து இருக்கின்ற மனோன்மணியானவளும் ஆகிய இறைவியை,

As in verse #1252, the Goddess, who accepted our prayer and granted the solitude of union with the Lord, who is his consort, who is mother to us and to all living beings, who is ever young, and who is Manonmani, standing equally united with the Lord,

எமது உடலுக்குள் வந்து வீற்றிருப்பதற்கு ஏற்றபடி செழுமையான இடமாக எமது நிலைக்கு ஏற்ப எமது உடலை மாற்றி அருளியவளும்,

transformed our own body, according to our own state, into a rich and fitting dwelling place for herself to come and abide within.

அது போலவே மேலுலகம் கீழுலகம் ஆகிய இரண்டு விதமான உலகங்களையெல்லாம் அவளுக்கு ஏற்றபடி மாற்றி அவற்றுக்குத் தலைவியாகவும் இருக்கின்றவளும் ஆகிய இறைவியே,

And, just so, having transformed both kinds of worlds, the upper world and the lower world, to suit herself, and being their chief as well, this same Goddess,

தான் வீற்றிருக்கும் எமது உடலாகவே மாறி அதற்குள் அமர்ந்து நிற்கின்றாள்.

has become the very body in which she dwells, and stands seated within it.

பாடல் #1253 இல் உள்ளபடி எமது உடலாகவே மாறி எமக்குள் அமர்ந்திருக்கும் இறைவியும், பாடல் #1252 இல் உள்ளபடி எம்மோடு ஏகாந்தத்தில் தனித்து இருக்கும் இறைவனும் எம்மீது பேரன்பு கொண்டதைத் தவிர,

As in verse #1253, other than the Goddess, who has become our very body and dwells seated within us, and the Lord, who as in verse #1252 abides alone with us in solitude, having come to hold great love for us,

வேறு எவருமே எம்மை முழுவதுமாக அறிந்து கொண்டது இல்லை.

no one else has come to know us fully.

எமக்குள் இருக்கும் இறைவியோடு இறைவனும் சேர்ந்து இருக்க, அவர்களோடு யானும் சேர்ந்து இருந்து,

With the Goddess and the Lord dwelling together within me, I too dwelt joined with them,

இறைவியோடு இறைவனையும் முழுவதுமாக யான் புரிந்து கொண்டேன்.

and came to fully understand both the Goddess and the Lord.