திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
9. திருவருள் வைப்பு

கண்களால் பார்த்து அறிந்துகொள்ளுவதற்கு மிகவும் கடினமானவன், எண்ணங்களால் யோசித்துப் பார்த்து அறிந்துகொள்ள முடியாதவன், உள்ளுக்குள் குருநாதனாக இருந்து வழிகாட்டுகின்ற இறைவன்.

He is very hard to know by seeing with the eyes and cannot be known by thinking with the mind: he is the Lord who stands within as the Gurunathan and shows the way.

வெளியில் தீண்டிப் பார்ப்பதற்கும் பற்றிக்கொண்டிருப்பதற்கும் முடியாதபடி தொலைவில் இருக்கின்றவன், உள்ளுக்குள்ளே நாதமாகத் தோன்றுபவன்.

He is so far off that he cannot be touched from outside or held on to, and he is the one who appears within as nada.

அவன் மட்டுமே வேண்டும் என்று வேண்டிக் கிடக்கின்ற அடியவர்களுக்கு, உள்ளுக்குள் விளக்கில் இருக்கின்ற ஜோதியாகிய அன்பின் வடிவமாக வருகின்றவன்.

To the devotees who lie in longing, wanting him and nothing else, he comes as the form of love that is the flame within the lamp inside them.

இப்படிப்பட்ட இறைவனின் திருவருளைப் பெற்றுக்கொண்டு அதிலேயே கிடக்கும்போது, அடியவரின் உள்ளுக்குள் இருக்கின்ற அனைத்து விதமான மலங்களும் நீங்கிப் போய்விடும்; அந்தத் திருவருளே அதற்கான வழியாகவும் இருக்கும்.

When one receives the divine grace of such a Lord and lies in it, every kind of impurity within the devotee departs, and that grace is itself the way by which it goes.

உள்ளுக்குள் தோன்றும் ஜோதியாகிய இறைவனையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு தியானிக்கின்ற அடியவர்களின் உள்ளே, அண்ட சராசரங்களும் அவற்றில் உள்ள அனைத்தும் உண்மைப் பொருளாகத் தோன்றும்.

Within the devotees who meditate holding as their one aim the Lord who is the light appearing inside them, all the worlds and everything in them appear as the true reality.

அந்தத் திருவருள் ஜோதியால் ஆணவமாகிய மலத்தை நீக்கிவிட்டால், அனைத்திலும் மாறுபட்டவனாகிய இறைவன் அடியவருக்குள் வந்து நிற்பான்.

If by that light of divine grace the impurity of anavam is removed, the Lord, who is other than everything, will come and stand within the devotee.

அந்த இறைவனுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதில் உறுதியாக நிற்கின்ற சிந்தனையை விடாது பற்றிக்கொண்டு இறைவனைத் தேட வேண்டும்.

One must hold without letting go to the thought that stands firm in staying close to that Lord, and seek him so.

அப்படித் தேடும்போது உள்ளுக்குள் உணரக்கூடிய முழுமையான திருவருள் காட்சி தோன்றும்; அதைத் தரிசித்து, இறப்பு இல்லாத நிலையைத் தாமும் அடையலாம்.

When they seek so, the full vision of divine grace, which can be realized within, appears; and beholding it, they too may reach the state that has no death.

தமக்குள்ளே இருக்கின்ற இறைவனின் திருவருளால் பிறவி இல்லாத நிலையை அடைய முடியும் என்பதை அறிந்துகொள்ளாத தன்மையினால், உயிர்களின் ஒரு பிறவியின் காலங்கள் வீணாகக் கழிந்து போகின்றன.

Because souls do not come to know that the state beyond birth can be reached by the divine grace of the Lord who is within them, the seasons of a whole birth pass away for nothing.

இப்படி வீணாக வாழ்நாளைக் கழிக்காமல் இறைவனைத் தேடுகின்ற உயிர்கள் எவை என்பதைப் பிரித்து அறிகின்றவன், பிறை நிலாவையும் கங்கையையும் தலையில் சடையாகச் சூடிக்கொண்டு பிறவி இல்லாத நிலையை அருளும் எமது தலைவனாகிய இறைவன் ஆவான்.

The one who tells apart which souls do not waste their days so but seek the Lord is our head, the Lord who wears the crescent moon and the Ganga in the matted hair on his head and who grants the state beyond birth.

அவனைத் தமக்குள்ளே ஆராய்ந்து அறிகின்றவர்களுக்கு அவன் உண்மை அறிவாக எப்போதும் துணையாக இருப்பான்.

To those who search him out within themselves and know him, he will always be their companion as true knowledge.

அந்த இறைவன் உள்ளுக்குள் இருந்து உணர்த்துகின்ற அறிவுத் துணையை எப்போதும் சார்ந்திருந்து அனைத்தையும் அறிந்துகொள்ளுகின்ற அடியவர்கள், மிகப் பெரிய தன்மைகளை அடையும் வல்லமை பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள்.

The devotees who always keep close to that companion knowledge which the Lord makes known from within, and who come to know everything by it, will have the power to reach the greatest of states.

இறைவன் உள்ளுக்குள் இருந்து உணர்த்துகின்ற அறிவின் துணையால், அடியவர்கள் தாமே அறிந்துகொள்ளக் கூடிய தங்களின் வினைகளையும், அவற்றை நீக்குகின்ற வழிகளையும் அறிந்துகொள்கின்றார்கள்.

By the help of the knowledge the Lord makes known from within, devotees come to know for themselves both their own deeds and the ways by which those deeds are removed.

அதன் பிறகு, அவர்களின் அறிவுக்கு அவர்களே வகுத்துக்கொண்ட வரை முறைப்படி இருப்பதை, அவர்களுக்குள் இருக்கின்ற குருநாதராகிய இறைவன் அறிவான்.

After that, the Lord who is the Gurunathan within them knows that they abide by the bounds their own understanding has set for itself.

இப்படி வரை முறைப்படி வாழ்வதினால் தங்களின் வினைகள் அழிந்து போகும்போது, அவர்களுக்குள் இருந்து பேரன்பானது வெளிப்படுகின்றது; அந்தப் பேரன்பினால் தமது உடலையும் உருக்கிக்கொள்ளுகின்ற அளவிற்கு மனம் உருகுகின்றது.

As their deeds perish through living within those bounds, a great love comes forth from within them, and by that love the mind melts to the point of melting the body itself.

அந்த உணர்ச்சி நிலையை உண்மையாக உணர்ந்த பிறகு, எவ்வளவு அருந்தினாலும் தெவிட்டாத தேனைப் போன்று அவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பான், குருநாதனாகவும் தேவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாகவும் இருக்கின்ற இறைவன்.

Once that feeling is truly realized, the Lord who is the Gurunathan and the head of all the celestial beings will be their companion, like honey that never cloys however much of it is drunk.

தமக்குள்ளே ஆராய்ந்து யான் அறிந்து கொண்ட அந்த இறைவனே, உயிர்கள் பிறவி எடுக்கின்ற அன்றே அவற்றிற்குள் மறைந்து நிற்கின்றான்.

The God whom I searched out and came to know within myself stands hidden inside the souls from the very day they take birth.

வானுலகத்து தேவர்களும் அவன் இருப்பதை அறிந்து கொண்டாலும், அவனுடைய உண்மையான தன்மை எது என்று அறியாமல், நான் என்கின்ற ஆணவத்தில் மயங்கி நிற்கின்றார்கள்.

Even the gods of the heavenly world, though they know that he exists, do not know what his true nature is, and stand bewildered in the pride of "I".

நான் என்கின்ற உடம்பு எது என்று அறிந்து கொண்டால், அதற்கு உள்ளே உயிராக ஒன்றி இருக்கின்றவன் ஒளி வடிவான இறைவனே.

If one knows what this body called "I" is, the one who abides inside it as the very life is the God of the form of light.

அவனைத் தமக்குள்ளே ஆராய்ந்து தனது வாழ்நாள் காலத்திலேயே அறிந்து கொள்ளாதவன், உயிர் போன பின்பு எப்படி அறிந்து கொள்ளப் போகின்றான்?

One who does not search within himself and come to know him in his own lifetime, how is he going to know him after the life has departed?

இறையருளே அண்டசராசரங்கள் எங்கும், உலக வாழ்க்கையின் அனைத்துச் செயல்களிலும் வியாபித்து இருக்கின்ற அளவை யாரும் அறிவதில்லை.

No one knows the measure to which the grace of God pervades all the moving and unmoving worlds and every act of worldly life.

இறையருளை அனுபவிக்காதவர்கள், அதன் மூலமே கிடைக்கக் கூடிய அமிழ்தத்தை மட்டும் அருந்த விரும்புகின்றார்கள்.

Those who do not taste that grace want to drink only the nectar that can be had through it alone.

படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்து தொழில்களுக்கும் மிக நுண்ணியமான மூல சக்தியாகவும் இயக்க சக்தியாகவும் இருப்பது இறையருளே என்பதை அவர்கள் நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை.

They never consider that it is grace itself that stands as the most subtle root power and the moving power of the five acts, creating, preserving, destroying, concealing and granting grace.

அனைத்தையும் பார்க்கின்ற கண்களாகவும் இருப்பது இறையருளே என்பதை யாரும் அறியாமல் இருக்கின்றார்கள்.

No one knows that it is grace itself that stands as the eyes which see everything.

ஞானத்தின் மூலம் இறைவனை அடைவதற்குத் தேவையான அறிவை, உள்ளுக்குள்ளே குருநாதராக இருக்கின்ற இறைவனே கொடுக்கின்றான்.

The God who abides within as the guru is himself the one who gives the knowledge needed to reach him through wisdom.

உடலில் உள்ள ஐந்து விதமான புலன்களின் வழியே பல விதமான ஆசைகளை உடலுக்குள் புகுத்தி, அந்த உடலோடு தானும் கலந்து நின்று அந்த ஆசைகளை அனுபவிக்கச் செய்கின்றான்.

He introduces many kinds of desire into the body by way of its five senses, and, mingling with that body himself, makes it experience those desires.

ஆசைகள் தீர்ந்த நிலையில், அவற்றிற்கு மேலான ஞானத்தை உயிர்கள் பெற்றுவிட்டால், அதன் பலனாகத் திருவருளை உள்ளுக்குள் இருக்கின்ற இறைவனே கொடுப்பான்.

When the desires are spent and souls gain the wisdom that stands above them, then, as the fruit of it, the God within is the one who grants his grace.

அப்படிக் கிடைத்த அருளில் உச்ச நிலையை அடைந்து நிற்கின்ற அடியவர்கள் சிவமாகவே ஆகிவிடுவார்கள்.

The devotees who reach the highest state in the grace so given become Sivam itself.

இறைவன் தமது திருவருளாலே உயிர்களை அவற்றின் ஆசைகளுக்கு ஏற்ற பிறவி எடுக்கும்படி செய்து, இறையருளாலே அந்த ஆசைகளை அனுபவித்து அவை வளரும்படி செய்தான்.

By his own grace God makes souls take the birth that suits their desires, and by that grace makes them grow experiencing those desires.

இறையருளாலே ஆசைகள் தீர்கின்ற நிலையில் அவை குறையும்படி செய்து, ஆசைகள் நீங்கிய சோர்வு நிலையை நீக்கி, உள்ளுக்குள் மறைந்து இருக்கின்ற இறை சக்தியை வெளிப்படும்படி செய்தான்.

By that grace, when the desires come to an end, he makes them dwindle, removes the weariness that follows the going of desire, and makes the divine power hidden within come forth.

இறையருளால் கிடைக்கின்ற பேரானந்தத்தை அனுபவிக்க வைத்து, தெவிட்டாத அமிழ்தத்தை ஊட்டிக் கொடுத்தான்.

He makes them taste the great bliss that comes of grace, and feeds them the nectar that never cloys.

இறையருள் ஆகவே எமது குருநாதராகிய இறைவன் எமக்குள் புகுந்தார்.

As grace itself, my God who is my guru entered within me.

இறைவன் எம்மீது கொண்ட மாபெரும் கருணையாகிய திருவருளால், அமுதத்தால் நிறைந்த மிகப் பெரிய கடலில் எம்மை மூழ்க வைத்து நீராட்டினான்.

By his grace, which is the great compassion he holds towards me, God bathed me and sank me in the vast sea filled with nectar.

அந்தத் திருவருளால் அவனுடைய திருவடிகளை எமது தலைமேல் இருக்கும்படி வைத்து, அவன் கழுத்தில் அணிகின்ற மாலையையும் எமக்குக் கொடுத்து யாம் அணியும்படி செய்தான்.

By that same grace he set his sacred feet upon my head, and gave me the garland he wears at his own neck for me to wear.

அந்தத் திருவருளாகிய பேரானந்தத்தால் நிறைந்து இருக்கும் அமிழ்தத்தை எமக்கு ஊட்டிக் கொடுத்தான்.

By that grace he fed me the nectar that is full of the great bliss which is his grace.

அந்தத் திருவருளால் எமது குருநாதனாகிய இறைவனே எமக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

And by that grace my God who is my guru entered within me.

குடும்பப் பாசத்தில் இருக்கும்படி உயிர்களை வைத்தது, இறையருள் கொடுத்த பாசத்தினால் ஆனது.

That souls are set in family attachment comes of the attachment which grace itself gave.

அந்தப் பாசத்தை அனுபவித்து முடித்த பின்பு ஆசையை விடும்படி செய்தது, இறையருள் கொடுத்த பேரன்பினால் ஆனது.

That desire is let go after that attachment has been lived through to its end comes of the great love which grace itself gave.

அந்தப் பேரன்பில் குறைவு இல்லாத முக்தி நிலை, இறையருள் எம்மோடு சேர்ந்த சேர்க்கையினால் ஆனது.

The state of release that lacks nothing in that great love comes of the joining in which grace itself came together with me.

அந்தத் திருவருள் சேர்க்கையினால் பாசமும் ஆசையும் இல்லாத, எண்ணங்கள் தோன்றாத அமைதியான நிலையே பேரருள் ஆகும்.

By that joining of grace, the still state in which there is no attachment and no desire, and in which no thoughts arise, is itself the great grace.

இனி எப்போதும் பிறக்காத வழிமுறையை எமக்குக் கொடுத்தவன் பேரருளாளன்.

He who gave me the way by which I shall never be born again is the lord of great grace.

என்றும் மாறாத அருளை எமக்குக் கொடுத்தவன் மாபெரும் குருநாதனாகிய இறைவன்.

He who gave me the grace that never changes is the great God who is my guru.

வேதங்கள் சொல்லுகின்ற தர்மங்களைக் கற்றுக் கொடுத்து, அதன் வழியில் வாழுகின்ற அனைவரும் சென்று அடைகின்ற வேதத்தின் எல்லையாக இருக்கின்றவனும், ஆதியிலிருந்தே இருக்கின்ற அனைத்திற்கும் மேலான அசையா சக்தியாகிய பரம்பொருளும் அவனே.

He is the one who teaches the dharmas the Vedas declare and who stands as the limit of that Veda, the place all who live by its way come and reach, and he is the supreme being existing from the beginning, the unmoving power above all.

அந்தப் பரம்பொருளே எம்மோடு உறவு கொண்டாடி, எமது உள்ளத்திற்குள் புகுந்து கொண்டான்.

That supreme being took me into his kinship and entered within my heart.

அடியேனின் மேல் வைத்த அருளாலேயே இறைவன் எமக்குள் புகுந்தான்.

It was by the grace he set upon me, his servant, that God entered within me.

அவ்வாறு தமக்குள் புகுந்த திருவருளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் அருள் இல்லாதவர்களுக்கு, அவன் உள்ளே புகுந்து இருந்தாலும் தெரிவதில்லை.

To those who lack the grace to keep safe the grace that has so entered them, he does not become visible, though he has entered and is within.

எமக்குள் புகுந்த அந்த இறைவன் எம்மைப் பேரின்பமாக மாற்றி, சிவமாகவே ஆக்கிவிட்டான்.

The God who entered within me turned me into great bliss and made me Sivam itself.

எமக்குள் புகுந்தவனாகிய குருநாதனே பேரின்பத்தின் வடிவமாக இருந்து அருளுகின்றான்.

The guru who so entered within me abides as the very form of great bliss and gives his grace.

புலன்களால் ஆராய்ந்து அறியக்கூடிய உலக அறிவின் துணையால் அறிந்து கொள்ள முடியாத மாபெரும் மாயையாக இருப்பவன் இறைவனே.

The one who is the great maya, not to be known by the aid of the worldly knowledge the senses investigate, is God himself.

உடலுக்குள் அந்தக் கரணங்களாக இருக்கின்ற நான்கு விதமான உள் உணர்வுகளையும், அவற்றோடு சேர்ந்து உடலை ஆக்குகின்ற ஐந்து பூதங்களையும் அவனே படைக்கின்றான்.

He himself creates the four inner faculties that stand within the body as the antahkaranam, and the five elements that go with them to form the body.

அந்த ஐம்பூதங்களால் ஆகிய உடலோடு சேர்ந்து இருக்கின்ற, உயிருக்கு உரிய பல விதமான தத்துவங்களையும் இந்திரியங்களையும் அவனே ஆக்குகின்றான்.

He himself makes the many principles belonging to the soul, and the indriyas, which go together with the body formed of those five elements.

அனைத்தையும் உருவாக்குகின்ற இந்தச் செயல்கள் யாவும் இறைவனுடைய ஐந்து விதமான மாபெரும் அருட் செயல்களாலேயே நிகழ்கின்றன.

All these makings come about only through the five great acts of God's grace.

ஐந்து தொழில்களைச் செய்கின்ற இறையருளே உலகமாகவும், அதிலுள்ள இயற்கையாகவும் இருக்கின்றது.

The grace of God which performs the five acts is itself the world and the nature within it.

இறையருளே உலகத்தில் உள்ள அசையாத பொருள்களாகவும், அசைகின்ற பொருள்களாகவும், உயிர்களைக் கட்டி இருக்கின்ற மூன்று மலங்களாகவும் இருக்கின்றது.

That grace is itself the unmoving things of the world and the moving things of it, and the three impurities that bind the souls.

மலத்தினால் உயிர்களுக்கு வருகின்ற அறியாமையாகிய இருளாகவும், அருள் பெற்ற உயிர்களுக்கு உள்ளிருந்து இறைவன் உணர்த்துகின்ற ஞானமாகிய வெளிச்சமாகவும், எங்கும் இருப்பவன் இறைவனே.

The one present everywhere as the darkness of unknowing that the impurities bring upon souls, and as the light of wisdom he makes known from within to the souls who have received his grace, is God himself.

அண்டங்களாகவும் அவற்றில் உள்ள அனைத்துப் பொருள்களின் வடிவமாகவும் இருப்பது இறைவனுடைய திருவருளே; அவன் இல்லாமல் இவை எதுவுமே இல்லை.

It is his grace that stands as the worlds and as the form of everything in them, and without him none of these exists at all.

ஆதி பராபரனாகிய சிவமும், ஆதி பராபரையாகிய சக்தியும், அவர்களுக்கு உள்ளிருந்து தோன்றுகின்ற ஒலியாகிய சத்தமும், ஒளியாகிய வெளிச்சமும்,

Sivam who is the primal supreme, Sakti who is the primal supreme power, the sound that arises from within them, and the light that arises from within them,

பெரும் தவங்கள் புரிந்து தகுதி பெற்று இறை நிலையை அடைந்து, ஐந்து முகங்களைக் கொண்டு அருளுகின்ற சதாசிவனும், அழிக்கின்ற உருத்திரனும்,

Sadasivan, who through great austerity gained the fitness to reach the divine state and gives grace bearing five faces, and Rudran who destroys,

உலகத்தைக் காப்பதில் மிகுதியாக நிற்கின்ற திருமாலும், தாமரை மலரின் மேல் தவம் புரிந்து படைக்கின்ற பிரம்மனும் ஆவர்.

Thirumal who stands foremost in guarding the world, and Brahman who creates, having performed austerity upon the lotus flower.

இந்த ஒன்பது விதமான இறை சக்திகளாகவும் உருமாறி நடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றவன் ஆதிப் பரம்பொருளாகிய இறைவன் ஒருவனே.

The one who takes on these nine kinds of divine power and plays them all is the one God who is the primal supreme being.

இறைவனுடைய அருள் பெற்ற ஞானக் கண் இல்லாதவர்களுக்கு, எளிதில் பார்க்க இயலாதபடி அனைத்திலும் மறைந்து நிற்கின்ற பரம்பொருள் தோன்றுவது இல்லை.

To those who lack the eye of wisdom that comes of God's grace, the supreme being, hidden in everything so that it cannot easily be seen, does not appear.

இறைவனுடைய அருள் பெற்ற ஞானக் கண் உள்ளவர்களின் கண்ணுக்கு எதிரில் அவன் தோன்றுகின்றான்.

Before the eyes of those who have the eye of wisdom that comes of his grace, he appears.

மாயையினால் இருண்ட கண்களை உடையவர்களுக்கு, சூரியனுடைய வெளிச்சம் எங்கும் தெரிந்தாலும், அந்த வெளிச்சம் காட்டுகின்ற பொருள்களுக்குள் மறைந்து இருக்கின்ற இறைவனுடைய பேரருள் தோன்றுவதில்லை.

To those whose eyes are darkened by maya, though the light of the sun is seen everywhere, the great grace of God hidden inside the very things that light reveals does not appear.

மாயை நீங்கி உண்மை அறிவில் தெளிவு பெற்ற கண்களை உடையவர்களுக்கு, எங்கும் செம்மையாகத் தெரிகின்ற பேரொளியாக இறைவன் இருக்கின்றான்.

To those whose eyes have been freed of maya and have gained clarity in true knowledge, God stands as the great light that is seen everywhere in its fullness.

ஆதியிலிருந்து தானாகவே இருக்கின்ற பரம்பொருளான இறை சக்தியின் அருளே அனைத்தையும் உருவாக்குகின்றது; அதுவே ஆசைகளை அனுபவித்து முடிக்கும் வரை உயிர்களைக் காத்து, அவரவர் ஆசைகளுக்கு ஏற்ப அனுபவிக்கும்படி அளிக்கின்றது.

The grace of the divine power, the supreme being that has been of itself from the beginning, creates everything; and it is the same that guards souls until they have lived their desires through, and grants them experience according to the desires of each.

அதுவே வினை முடிந்த உயிர்களை அழித்து உலகத்தில் இருந்து நீக்குகின்றது; அதுவே தாம் அனைத்திற்கும் உள்ளே இருப்பதை மறக்கருணையினால் மறைக்கின்றது.

That same grace destroys the souls whose deeds are finished and removes them from the world, and by a concealing mercy hides its own presence inside everything.

இறையருளாகிய ஒன்றே இவை அனைத்தையும் செய்து, அவற்றை முழுவதும் அனுபவித்து முடித்த உயிர்களுக்கு முக்தி நிலையையும் தந்து அருளுகின்றது.

The one thing that is grace does all of this, and to the souls that have lived it all through it grants also the state of release.

இவ்வாறு தாமாகவே அனைத்திலும் கலந்து பரவியிருக்கின்ற இறையருளே அனைத்திற்கும் தலைவனாகவும் இருக்கின்றது.

The grace that has thus of itself mingled and spread through everything is the lord of all as well.

ஆதி முதல்வனாக இருக்கின்ற, அனைத்திற்கும் மேலான அசையா சக்தியாகிய பரம்பொருளே, முதன்மையான உயர் தத்துவங்களாகிய சிவம், சக்தி, நாதம், விந்து ஆகிய நான்கிற்கும் குருநாதராக இருந்து வழி காட்டுகின்றது.

The supreme being who is the primal first one, the unmoving power above all, stands as the guru to the four foremost among the higher principles, Sivam, Sakti, natham and vindhu, and shows them the way.

அந்த அசையா சக்தியாகிய பரம்பொருளே அருவுருவமாக நடுவில் நிற்கின்றது.

That same supreme being, the unmoving power, stands in the middle as the formless form.

அந்தப் பரம்பொருளே ஆதாரமாக நின்று, உயிர்களுக்காக உருவாகுகின்ற உலகமாகிய கீழ் தத்துவத்தில், பிரம்மன், திருமால், உருத்திரன், மகேஸ்வரன் ஆகிய நால்வருடைய தொழில்களைச் செய்து, அனைத்து உயிர்களுடைய உருவங்களாக நீண்டு பரவி இருக்கின்றது.

That same supreme being stands as the ground, and in the lower principle which is the world that takes shape for the souls it performs the works of the four, Brahman, Thirumal, Rudran and Mahesvaran, and spreads out at length as the forms of every soul.

அழியாத இந்த இறை சக்திகள், உயிர்களுடைய வினை முற்றுப் பெற்று அவை இறைவனை அடையும் வரை, உருவம் உள்ளதாகவும் உருவம் இல்லாததாகவும் இருக்கின்றன; இவை அனைத்துமாக இருப்பது அசையா சக்தியாகிய பரம்பொருள் ஒன்றே.

These divine powers, which never perish, are with form and without form until the deeds of the souls are complete and they reach God, and the one that is all of them is the single supreme being, the unmoving power.

அனைத்தும் ஒன்றாக இருக்கின்ற அழிவில்லாத பரம்பொருள் தாமே அனைத்தும் ஆகி நிற்கின்றது.

The imperishable supreme being, in which everything is one, itself stands as everything.

அந்த இறை சக்தியே, தன்னைப் போலவே படைக்கின்ற அனைத்து உயிர்களுக்கும் உள்ளிருக்கின்ற உயிர் சக்தியாய் நிலை பெற்றுப் பொருந்தி நிற்கின்றது.

That divine power abides fitted within all the souls it creates in its own likeness, as the power of life inside them.

அந்த உயிர்கள் இல்லாத உடல்கள் அனைத்துமாகவும் தாமே இருக்கின்றது; பிறவி எடுத்ததில் இருந்து உடலை விட்டுவிட்டு இன்னொரு உடலை எடுக்கும் வரை உயிருக்கும், உயிர் நீங்கிய பின்பு மண்ணோடு மண்ணாகும் வரை உடலுக்கும், விலகாத துணையாகவும் தாமே இருக்கின்றது.

It is itself also all the bodies in which those souls are not, and it is the companion that never parts, of the soul from the taking of birth until it leaves the body and takes another, and of the body after the life has gone until it becomes earth in the earth.

இதுவே பேரன்பு என்று அழைக்கப்படும் இறைவனுடைய மாபெரும் திரு விளையாட்டு ஆகும்.

This is the great sacred play of God, the play that is called great love.

எந்த விதமான அழுக்கும் இல்லாத, பேரன்பில் நின்று இருக்கின்ற இறை சக்தியே பரம்பொருள் ஆகும்.

The divine power that stands in great love and carries no stain of any kind is the supreme being itself.

தன்னோடு ஒன்றாகக் கூடி இருக்கின்ற சுத்த மாயையின் உள்ளுக்குள் இருந்து இயங்குகின்ற சத்தமாக அது வீற்றிருக்கின்றது.

It is seated as the sound that works from within the pure maya which is joined as one with it.

அந்தச் சுத்த மாயையை விட்டுப் பிரிந்து உடல் பெற்று வந்த ஆன்மாக்களோடு பல விதமாகப் பொருந்தி அது வீற்றிருக்கின்றது.

It is seated fitted in many ways to the souls that parted from that pure maya and came into bodies.

என்றும் அழியாத பேரறிவாகிய வெளிச்சமாகவும் வீற்றிருந்து, அண்ட சராசரங்களில் உள்ள உலகங்கள் அனைத்திலும் வாழுகின்ற உயிர்களாகவும் விளைந்து இருக்கின்றது.

Seated also as the light of great knowing which never perishes, it has grown out as the souls that live in all the worlds of the moving and unmoving creation.

உயிர்களாக விளைந்து இருக்கின்ற பரம்பொருளாகிய பேரறிவு வெளிச்சமே அண்ட சராசரங்கள் அனைத்திலும் நிறைந்து நிற்கின்றது.

The light of great knowing which is the supreme being, grown out as the souls, fills all the moving and unmoving creation.

அதுவே தனிப் பொருளாகிய மாயையிலும், அதனை விட மேன்மையான மாமாயையிலும் படர்ந்து இருக்கின்றது.

It has spread through maya, which stands apart as a thing of its own, and through the great maya that is higher than it.

வானவர் இனத்தில் ஒன்றாக இருக்கின்ற தேவர்கள், உயிர்களுடைய உலகச் செயல்களுக்காகத் தமக்குள் இருந்து இறையருளால் கிளர்ந்து எழுகின்ற மந்திரங்களாகிய வேதத்திலும் அது படர்ந்து இருக்கின்றது.

It has spread also through the Veda of mantras, which rises up by divine grace from within the gods, who are one kind among the beings of the heavens, for the sake of the worldly acts of souls.

அளவில்லாத மிகப் பெரியதாகிய அண்டங்களிலும் அது படர்ந்து விரிந்து இருக்கின்றது.

And it has spread and stretched itself through the immeasurably vast worlds as well.