திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
8. சம்பிரதாயம்

உடல்பொரு ளாவி யுதகத்தாற் கொண்டுபடர்வினை பற்றறப் பார்த்துக் கைவைத்துநொடியிலடி வைத்து நுண்ணுணர் வாக்கிக்கடிய பிறப்பறக் காட்டின னந்தியே.

உயிராஞ் சரீரமு மொண் பொருளானவியவார் பரமும் பின்மேவு பிராணன்செயலார் சிவமுஞ் சிற்சத்தி யாதிக்கேயுயலார் குருபர னுய்யக்கொண் டானே.

பச்சிமத் திக்கிலே வைச்ச வாசாரியன்நிச்சலு மென்னை நினையென்ற வப்பொருளுச்சிக்குக் கீழது வுண்ணாவுக்கு மேலதுவைச்ச பதமிது வாய்திற வாதே.

பிட்டி யடித்துப் பிதற்றித் திரிவேனையொட்டடித் துள்ளமர் மாசெல்லாம் வாங்கிப்பின்தட்டொக்கா மாற்றின தன்னையு மென்னையும்வட்டம தொத்தது வாணிபம் வாய்த்ததே.

தரிக்கின்ற பல்லுயிர்க் கெல்லாந் தலைவனிருக்கின்ற தன்மையை யேது முணரார்பிரிக்கின்ற விந்துப் பிணக்கறுத் தெல்லாங்கருக்கொண்ட வீசனைக் கண்டுகொண் டேனே.

கூடு முடல்பொரு ளாவிகுறிக் கொண்டுநாடி யருள்வைத் தருண்ஞான சத்தியாற்பாட லுடலினிற் பற்றற நீக்கியேகூடிய தானவனாகக் குறிக் கொண்டே.

கொண்டா னடியென் னடிகைக் குறிதனைக்கொண்டா னுயிர்பொருள் காயக் குழாத்தினைக்கொண்டான் மலமுற்றுந் தந்தவன் கோடலால்கொண்டா னெனவொன்றுங் கூடிநி லானே.

குறிக்கின்ற தேகமுந் தேகியுங் கூடிநெறிக்கும் பிராண னிலைபெற்ற சீவன்பறிக்கின்ற காயத்தைப் பற்றியே நேர்மைபிறிக்க வறியாதார் பேயோ டொப்பரே.

உணர்வுடை யார்கட் குலகமுந் தோன்றுமுணர்வுடை யார்கட் குறுதுய ரில்லையுணர்வுடை யார்க ளுணர்ந்த வக்காலமுணர்வுடை யார்க ளுணர்ந்து கண்டாரே.

காய பரத்தி லலைந்து துரியத்துச்சாய விரிந்து குவிந்து சகலத்திலாய வவ்வாறே யடைந்து திரிந்தோர்குத்தூய வருள்தந்த நந்திக்கென் சொல்வதே.

நானென நீயென வேறில்லை நண்ணுதலூனென வுன்னுயி ரென்ன வுடல்நின்றுவானென வானவர் நின்று மனிதர்கள்தேனென வின்பந் திளைக்கின்ற வாறே.

அவனு மவனு மவனை யறியாரவனை யறியி லறிவாரு மில்லையவனு மவனு மவனை யறியிலவனு மவனு மவனிவ னாமே.

நானிது தானென நின்றில னாடோறுமூனிது தானுயிர் போலுணர் வானுளன்வானிரு மாமுகிற் போற்பொழி வானுளனானிது வம்பர நாதனு மாமே.

பெருந்தண்மை தானென யானென வேறாயிருந்தது மில்லை யதீச னறியும்பொருந்து முடலுயிர் போலுண்மை மெய்யேதிருந்துமுன் செய்கின்ற தேவர் பிரானே.