திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
8. சம்பிரதாயம்

உடல், அதற்குள் பொருளாக மறைந்திருக்கின்ற இறைவன், ஆன்மா ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்து, தாயின் கர்ப்பப் பைக்குள் இருக்கின்ற தண்ணீரில் பிறவி எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி இறைவன் செய்கின்றான்.

The body, the Lord hidden within it as its substance, and the soul: the Lord brings these three together and has them take birth in the water within the mother's womb.

அந்தப் பிறவியில் தமது ஆசைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ளும்போது சேர்ந்துகொள்ளுகின்ற பல விதமான வினைகளால் உருவாகுகின்ற பற்றுக்கள் நீங்கும்படி, தமது திருக்கண்ணால் பார்த்து நயன தீட்சையையும், தமது திருக்கரங்களை வைத்து அபயம் கொடுத்து ஸ்பரிச தீட்சையையும் அருளுகின்றான்.

To remove the attachments that form from the many kinds of deeds gathered while the soul works out its desires in that birth, he looks with his sacred eye and grants the initiation of the eye, nayana deeksha, and lays his sacred hands upon the soul in refuge and grants the initiation of touch, sparisa deeksha.

ஒரு கண நேரத்தில் தமது திருவடிகளை வைத்துத் திருவடி தீட்சையை அருளி, அதன் மூலம் ஞானமாகிய நுண்ணியமான உணர்வுகளை ஆக்கிக் கொடுத்து ஞான தீட்சையையும் அருளுகின்றான்.

In the space of a moment he sets down his sacred feet and grants the initiation of the feet, thiruvadi deeksha, and through it he makes for the soul the subtle awareness that is wisdom and grants the initiation of wisdom, gnana deeksha.

துன்பங்களால் நீண்டுகொண்டே இருக்கின்ற பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து நீங்குவதற்கான வழியைக் காட்டி அருளினான், உள்ளுக்குள் குருநாதனாக இருக்கின்ற இறைவன்.

And so he showed in his grace the way out of the cycle of birth that stretches on and on through suffering, this Lord who stands within as the Gurunathan.

உயிரோடு இருக்கின்ற உடலும், அதனோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கின்ற பொருளாகிய ஆன்மாவும் ஒன்றாக இருக்கின்றன.

The body that is alive and the soul that is its substance and is joined with it as one stand together.

அனைத்திலும் உயர்ந்து முழுவதுமாக இருக்கின்ற பரம்பொருளும், உடல் எடுத்த பிறகு வந்து சேர்ந்துகொள்ளுகின்ற மூச்சுக்காற்றும் அவற்றோடு சேர்கின்றன.

With them are the supreme reality that is higher than all and is present in full, and the breath that comes and joins the body after it is taken.

இவை அனைத்தின் செயல்களிலும் முழுவதுமாக இருக்கின்ற இறைவனும், ஞானமாக இருக்கின்ற இறைவியுமே ஆதியிலிருந்தே அவற்றைச் செயல்பட வைக்கின்றார்கள்.

In all the workings of all of these the Lord is present in full, and it is he and the Goddess who is wisdom who have set them working from the very beginning.

இதை முழுவதுமாக உணர்ந்த அடியவர்களிடம் முழுமையாக இருக்கின்ற குருவாகிய பரம்பொருள், அவர்களை முக்தி நிலைக்கு ஏற்றிச் செல்வதற்காக ஆட்கொண்டு அருளுவார்.

To the devotees who have realized this fully, the supreme reality, who is the guru present in them in full, gives his grace and takes them as his own, so as to raise them to the state of liberation.

மேல் திசையிலே இறையருளால் வைக்கப்பட்ட, குருவாக வழிகாட்டுகின்ற ஜோதி ஒன்று இருக்கின்றது.

There is a light, set in the upper direction by the grace of God, which guides as a guru.

தினமும் தன்னை நினைத்துக்கொண்டே இரு என்று அருளியது அந்தப் பரம்பொருளின் வடிவம்.

It is the form of that supreme reality which gave the word: think of me every day without ceasing.

அந்த வடிவம், உச்சந் தலைக்குக் கீழே உள்ள இடத்திலும், வாய்க்கு உள்ளே இருக்கின்ற அண்ணாக்குக்கு மேலே உள்ள இடத்திலும் உள்ள சகஸ்ரதளத்தில் இருக்கின்றது.

That form stands in the sahasradalam, at the place below the crown of the head and above the palate that is inside the mouth.

இறையருளால் வைக்கப்பட்ட திருவடிகளாக அது இருக்கின்றது; வாய் திறந்து பேசாமல் மனதை அடக்கி, அந்தத் திருவடிகளின் மேலேயே எண்ணத்தை வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே இப்பாடல் சொல்வது.

It stands there as the sacred feet placed by the grace of God, and what this verse says is that one should not open the mouth and speak, but hold the mind still and keep the thought upon those sacred feet alone.

அனைத்தையும் இறைவனே செய்கின்றான் என்று நினைக்காமல், நான் செய்கின்றேன் என்கிற தாழ்வான எண்ணத்தில் பல விதமான செயல்களைச் செய்துகொண்டு, தேவை இல்லாதவற்றைப் பேசிக்கொண்டு, வீணாக அலைந்து திரிந்தேன்.

Instead of holding that the Lord does everything, I did many kinds of deeds in the low thought that I am the doer, I talked of things that needed no talking, and I wandered about to no purpose.

அப்படி இருந்தாலும், இறைவன் விதித்த தர்மப்படி வாழ்க்கையைக் கடத்துகின்ற எம்மிடமுள்ள தூசுகளை நீக்கி, எமக்குள்ளே வீற்றிருக்கின்ற அழுக்குகளை அனைத்தையும் தாமே வாங்கிக்கொண்டு அருளினான் இறைவன்.

Even so, because I passed my life according to the dharma the Lord laid down, he removed the dust that was on me, took upon himself every stain that sat within me, and gave me his grace.

பிறகு, குற்றம் சேராத தூய்மையாக எம்மை மாற்றி அருளினான்.

Then he changed me into a purity that gathers no fault.

அப்படி மாற்றிய இறைவனையும் எம்மையும் ஒரே வட்டமாகிய தன்மைக்குள் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்கின்ற நிலைக்குக் கொண்டுவந்து, தம்மை நோக்கிப் பிற உயிர்களும் வருவதற்கான வழிகளை எம்மைச் செய்ய வைத்து, அதன் பயனால் முக்தியைக் கொடுத்து எமக்கு அருளுகின்றான்.

He brought me and himself into one and the same circle, into the state of being joined together; he made me do the things by which other souls too may come towards him; and as the fruit of that he grants me liberation.

உடல் கொண்டு பிறவி எடுக்கின்ற பல விதமான உயிர்கள் அனைத்திற்கும் தலைவனாக இருக்கின்றான் இறைவன்.

The Lord is head of all the many kinds of souls that take birth with a body.

அவனுடைய தன்மைகள் எதையும் உணராதவர்களும், இறையருளால் உணர்த்தப்பட்ட தர்மத்தை முறையாகக் கடைபிடித்து வாழலாம்.

Even those who realize nothing of his nature may still live by keeping in the proper manner the dharma made known to them by the grace of God.

அப்படி வாழும்போது, இறைவனிடமிருந்து அவர்களைப் பிரித்து வைத்திருக்கின்ற மாயையாகிய ஆசைகள் பந்தங்களாகிய கட்டுக்களை இறைவன் அறுத்து, அவர்களது உடல் பொருள் ஆவி ஆகிய அனைத்தையும் தமக்குள்ளேயே சேர்த்துக்கொள்கின்றான்.

When they live so, the Lord cuts away the bonds of attachment and the desires of maya that had kept them apart from him, and gathers into himself their body, their substance and their life, all of it.

அப்படி அருளுகின்ற இறைவனை யாம் கண்டுகொண்டோம்.

We have seen for ourselves the Lord who gives that grace.

உயிர்களின் உடல், அதற்குள் மறைந்திருக்கின்ற பொருளாகிய இறைவன், அந்த இறைவனின் சிறு பகுதியாகிய ஆன்மா ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருப்பதை உணர்ந்துகொள்வதையே குறிக்கோளாகக் கொள்ள வேண்டும்.

The aim to be held is the realizing that these three stand together as one: the body of the soul, the Lord hidden within it as its substance, and the soul that is a small portion of that same Lord.

உயிர்கள் தம்மைத் தேடி வர வேண்டும் என்கின்ற மாபெரும் கருணையினால் தமது அருளை அவர்களுக்குள் வைத்து அருளுகின்றான் அறிவு வடிவாகிய இறைவன்.

Out of the great compassion that wishes souls to come seeking him, the Lord who is the form of knowing sets his grace within them.

அந்த இறைவனின் ஞான சக்தியானது, இறைவனை அடைய வேண்டும் என்கிற விருப்பத்தால் எப்போதும் இறைவன் மேல் எண்ணத்தை வைத்துக்கொண்டு தமக்கான செயல்களைச் செய்கின்ற உயிர்களின் உடலில் சேர்ந்திருக்கின்ற ஆசைகள் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் முழுவதுமாக நீக்கிவிடுகின்றது.

His power of wisdom removes entirely the desires and attachments gathered in the bodies of the souls who, out of the wish to reach him, keep their thought always upon him while doing the work that falls to them.

பிறகு அந்த உயிர்களோடு ஒன்றாகச் சேர்ந்திருந்து, அவர்கள் தாமே இறைவனாக இருக்கின்ற நிலையையே குறிக்கோளாகக் கொண்டிருக்க வைக்கின்றது.

Then it joins with those souls as one, and holds them to a single aim, the state in which they themselves are the Lord.

எம்மை ஆட்கொண்ட இறைவன், தமது திருவடிக் கருணையால், உலக வாழ்க்கையை வினைகளுக்கு ஏற்ப அனுபவிக்கின்ற எம்மை, அவனது அருளால் உணர்த்தப்பட்ட தர்மத்தைக் கடைபிடிக்கும் வழியில் செல்ல வைத்து, தமது திருக்கையினால் அபயம் என்கிற அருள் குறியைக் காட்டி எம்மை ஆட்கொண்டு அருளினான்.

The Lord who took us as his own, by the compassion of his sacred feet, set us who were undergoing worldly life according to our deeds upon the path of keeping the dharma made known by his grace, showed with his sacred hand the sign of grace that is refuge, and took us as his own.

அதன் பிறகு, எமது உயிர், எமக்குள் பொருளாக மறைந்திருக்கின்ற அறிவு வடிவாகிய இறை சக்தி, எமது உடல் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்திருக்கின்ற கூட்டத்தைத் தனதாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

After that he accepted as his own the gathering in which these three stand together: our life, the divine power in the form of knowing that is hidden within us as our substance, and our body.

எமக்குள் இருக்கின்ற ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மூன்று விதமான மலங்களையும் முழுவதுமாக நீக்கிவிட்டு, அவற்றைத் தந்த அவனே மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வதின் மூலம் எம்மை ஆட்கொண்டு எம்மோடு இருக்கின்றான்.

He removed entirely the three impurities within us, anavam, kanmam and mayai, and by himself taking back what he had himself given, he took us as his own and stands with us.

அப்படி இருந்தாலும், எதனுடனும் கூடி இருக்காமல் அனைத்தையும் தாண்டியும் நிற்கின்றான்.

Even so, he joins with nothing at all, and stands beyond everything.

ஆசைகளையும் வினைகளையும் அனுபவிப்பதற்கு ஈடாகக் குறிக்கப்பட்ட உடலும், உடலுக்குள் வீற்றிருக்கின்ற ஆன்மாவும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இருக்கின்றன.

The body marked out as the measure for undergoing desires and deeds, and the soul seated within that body, stand joined as one.

அவற்றோடு, வாழ்நாளுக்கு ஏற்றபடி இறைவனால் வழிவகுத்துக் கொடுக்கப்பட்ட மூச்சுக்காற்றும், அந்த மூச்சுக்காற்றை நிலையாகக் கொண்டு வாழ்கின்ற உயிரும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

With them stand the breath, which the Lord has laid out and given according to the span of life, and the life that lives holding that breath as its ground.

இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, சிறிது சிறிதாக அழிந்துகொண்டிருக்கின்ற உடலைச் சார்ந்தே வாழ்கின்றன; ஆயினும் இவை அனைத்திற்குள்ளும் உண்மை நெறியாக ஒரு தர்மம் இருக்கின்றது.

All of these live in dependence on a body that is wearing away little by little; and yet within all of them there is a dharma that is the true way.

அந்தத் தர்மத்தை உடலோடு சார்ந்த உலகப் பொருள்களிலிருந்து பிரித்து அறிந்து உணர்ந்துகொள்ள முடியாதவர்கள், ஆசைகளை அனுபவிக்க வழியில்லாமல் அலைந்து திரிகின்ற பேய்களைப் போலவே, இறைவனை உணர்வதே தங்கள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்பதை உணராமல் வீணாக அலைந்து கழிக்கின்றார்கள்.

Those who cannot tell that dharma apart from the worldly things that belong to the body, and so cannot know or realize it, are like the ghosts that wander with no way of undergoing their desires: they do not realize that realizing the Lord is the aim of their life, and they wander it away for nothing.

பாடல் #1785 இல் சொல்லப்பட்டபடி, உடல், ஆன்மா, உயிர் ஆகிய மூன்றுக்குள்ளும் இருக்கின்ற தர்மத்தை உணருகின்ற அனுபவத்தைப் பெற்றவர்களுக்கு, அனைத்து உலகங்களிலும் இருக்கின்ற தர்மங்களும் தெரிய வரும்.

As in verse 1785, to those who have gained the experience of realizing the dharma that lies within these three, the body, the soul and the life, the dharmas of all the worlds become known as well.

அப்படி உணருகின்ற அனுபவத்தைப் பெற்றவர்களுக்கு, இந்த உலகத்தில் அனுபவிக்க வேண்டிய துன்பங்கள் என்று எதுவும் இல்லை.

For those who have gained that experience of realizing there is nothing at all in this world that they must undergo as suffering.

அப்படி உணருகின்ற அனுபவத்தைப் பெற்றவர்கள், அதை உணர்ந்த அந்த நொடிப் பொழுதிலேயே தரிசிக்கின்றார்கள்.

Those who have gained that experience behold in the very instant in which they realize it.

தமக்குள் இருக்கின்ற தர்மத்தின் வடிவமாகிய இறைவனையும் முழுவதுமாக உணர்ந்து அவர்கள் தரிசிப்பார்கள்.

They realize in full and behold the Lord within them, who is the form of that dharma.

உடலாக இருக்கின்ற பரம்பொருளின் அடையாளத்தில் வெளிப்புறமாகப் பல விதமாக அலைந்து திரிந்து அனுபவித்தலும், கனவு நிலையைச் சார்ந்து வாழ்தலும் ஒரு வழி.

One way is to wander outwardly in many ways and undergo experience under the mark of the supreme reality that is the body, and to live in dependence on the dream state.

மனதில் பல வித ஆசைகள் தோன்றி விரிந்து அனுபவித்தலும், மாயையே உண்மை என்ற ஒரு எண்ணத்திலேயே மனதைக் குவித்து வைத்து அதுவே எல்லாம் என்று நம்புதலும் மற்ற வழிகள்.

The other ways are to have many kinds of desires arise and spread in the mind and be undergone there, and to gather the mind upon the single thought that maya alone is real and believe that it is everything.

இப்படிப் பல விதமான வழிகளால் தமது பிறவிக்கான ஆசைகளையும் வினைகளையும் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தாலும், அந்த ஆசைகளின் வழியிலேயே இறைவனால் உணர்த்தப்பட்ட தர்மத்தைக் கடைபிடித்துத் திரிகின்ற அடியவர்கள் உண்டு.

Though souls undergo by these many ways the desires and the deeds that belong to their birth, there are devotees who, even along the way of those desires, wander while keeping the dharma made known to them by the Lord.

அவர்களுக்கு மாயை இல்லாத தூய்மையான அருளைத் தந்து, அனைத்தும் மாயை தாமே உண்மை என்பதை உணர்த்தினான் குருநாதனாகிய இறைவன்; அவனுடைய மாபெரும் கருணையை என்னவென்று யான் எடுத்துச் சொல்வது?

To them the Gurunathan gave pure grace in which there is no maya, and made known that all of it is maya and that he alone is real; how am I to tell of his great compassion?

நான் என்றும் நீ என்றும் வேறு வேறாக இல்லாமல், உலகத்தில் கிடைக்கின்ற அனைத்துமாகவும் இறைவனே இருக்கின்றான்.

There is no I and no you standing apart from each other; the Lord himself is everything that is to be had in the world.

தசைகளாகவும், உள்ளே இருக்கின்ற உயிராகவும், இந்த இரண்டும் சேர்ந்த உடலாகவும் அவனே நின்று இருக்கின்றான்.

He stands as the flesh, as the life within it, and as the body in which those two come together.

ஆகாயமாகவும், அதில் இருக்கின்ற தேவர்களாகவும் நின்று, மண்ணுலகில் இருக்கின்ற மனிதர்களாகவும் அவனே இருக்கின்றான்.

He stands as the sky and as the celestial beings who are in it, and he is the human beings on this earth as well.

இதை அறியாமல், மாயையில் மயங்கி, அந்த மயக்கமே உண்மை என்று நினைத்து, சிற்றின்ப ஆசைகளை அனுபவிக்கின்ற இன்பத்திலேயே திளைத்திருக்கின்ற வழியிலேயே மனிதர்கள் வாழ்க்கையைக் கழிக்கின்றார்கள்.

Not knowing this, bewildered by maya, taking that bewilderment itself for the truth, people pass their lives steeped in the pleasure of undergoing their small desires and go no further than that way.

இறைவனும், அந்த இறைவனைத் தமக்குள் வைத்திருக்கின்ற உயிரும், உண்மையான பரம்பொருளை அறிந்துகொள்வதில்லை.

Neither the Lord nor the life that holds that Lord within itself comes to know the true supreme reality.

இறைவனை மனித அறிவினால் அறிந்துகொண்டவர்களும், அவனை முழுவதுமாக அறிந்துகொள்வது இல்லை.

Those who have come to know the Lord by human understanding do not come to know him in full either.

இறைவன் உள்ளுக்குள் இருந்து உணர்த்தி அருளிய தர்மத்தை முறையாகக் கடைபிடிப்பதன் மூலம், உயிராக இருப்பவன் இறைவனாகத் தனக்குள் இருப்பவனை முழுவதுமாக அறிந்து உணர்ந்துகொள்கின்றான்.

But by keeping in the proper manner the dharma the Lord has made known from within, the one who is the life comes to know and realize in full the one who is within him as the Lord.

அதன் பிறகு, இறைவனும் உயிராக இருப்பவனும் இறைவனே தான் என்பதை உணர்ந்து, தானே இறைவனாக வீற்றிருப்பான்.

After that, realizing that the Lord and the one who is the life are alike the Lord himself, he will abide as the Lord.

பாடல் #1789 இல் சொல்லப்பட்டபடி, நான் இறைவன் என்று எண்ணுகின்ற எண்ணத்திலேயே இருக்காமல், தினந்தோறும் தனது உடலாக இருப்பதே இறைவன்தான் என்று அவன் எண்ணுகின்றான்.

As in verse 1789, he does not stay in the thought that I am the Lord; day after day he thinks instead that what stands as his own body is the Lord himself.

இறைவன் அருளால் தனக்குள் உணர்த்தப்பட்ட இறை தர்மத்தை முறைப்படிக் கடைபிடிக்கும்போது, தனது உயிர் போல் இருக்கின்றவன் இறைவனே என்பதை உணர்ந்துகொள்கின்றான்.

As he keeps in the proper manner the divine dharma made known within him by the Lord's grace, he realizes that the one who is like his own life is the Lord.

வானத்தில் இருக்கின்ற மாபெரும் மேகக் கூட்டம் மழையாகப் பொழிவதைப் போலத் தமது பேரருளை மழையாகப் பொழிபவன் தனக்குள்ளேயே இருக்கின்றான் என்பதையும் அப்போது உணர்ந்துகொள்கின்றான்.

Then he realizes as well that the one who pours down his great grace as rain, as the vast mass of cloud in the sky pours down rain, is within him.

அதன் பிறகு, தாமாக இருக்கின்ற இறைவனே ஆகாயத்தில் அனைத்திற்கும் தலைவனாகவும் இருக்கின்றான் என்கின்ற நிலையை அடைந்துவிடுகின்றான்.

And after that he reaches the state in which the Lord who is himself is also the head of all things in the sky.

மிகப் பெரிய சாந்த நிலையில், இறைவன் என்றும் அடியவர் என்றும் வேறு வேறாகப் பிரிந்திருக்கின்ற நிலை இல்லை.

In the great state of stillness there is no standing apart of the Lord on one side and the devotee on the other.

எப்போதும் ஒன்றாகவே சேர்ந்திருக்கின்ற அந்த நிலையை இறைவனே அறிவான்.

They are always joined as one, and the Lord alone knows that state.

அடியவரின் உடல் அழிந்து போவதற்கு முன், உடலும் உயிரும் ஒன்றாகப் பொருந்தியிருப்பதைப் போலவே, பேருண்மையாகிய தர்மத்தை எப்போதும் பொருந்தியிருக்கின்ற உடலாக அது மாறுகின்றது.

Before the devotee's body perishes, and just as body and life are joined together as one, that body becomes a body always joined with the great truth that is dharma.

இறையருளால் உணர்த்தப்பட்ட தர்மத்தை முறைப்படிக் கடைபிடிக்கின்ற அடியவரின் உடலை அப்படி மாற்றி அருளுகின்றான், தேவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாகிய இறைவன்.

It is the Lord, head of all the celestial beings, who so changes in his grace the body of the devotee who keeps in the proper manner the dharma made known by divine grace.