திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
திரு மும்மூர்த்திகளின் முறைமை

தன் இளமை அளவற்றது என்று கருதுவது இளமையின் தன்மை; அதன் முடிவாகத் தோன்றுவது முதுமை; அதற்குப்பின் வரும் வாழ்க்கையின் முடிவே இறப்பு.

Believing one's youth is without limit is the nature of youth; what arises at its end is old age; what comes after, as the end of life, is death.

பிறப்புக்கு முன்பே வரையறுக்கப்பட்டு, பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் இயங்குவது காலத்தின் தன்மை; இந்த நான்கும் மாயையால் உருவாக்கப்பட்டவை என்று உணர்ந்துகொள்ளவேண்டும்.

What runs its fixed course between birth and death, set even before birth, is the nature of time; one must realise that all four of these are created by maya.

அப்போது, அம்மாயையை என்றும் தளராமல் அறுக்கும் சங்கரனின் தன்மையை உணரலாம். அப்படி உணர்ந்த சிவனடியார்கள் அதை எடுத்துச் சொன்னால்,

Then one comes to realise the nature of Sankaran, who unfailingly cuts through that very maya; and if the devotees of Shiva who have realised this speak of it,

அச்சொல் ஹரிக்கும் (திருமால்) அயனுக்கும் (பிரம்மன்) எட்டாத அளவு பெருமை உடையதாக இருக்கும்.

that speech carries a greatness beyond even what Hari, Thirumal, or Ayan, Brahma, can reach.

ஆதியிலிருந்து அனைத்திற்கும் ஆரம்பமாக இருக்கின்ற உருத்திரனும், அணிகின்ற மணிகளைப் போன்ற நீல நிறம் படைத்த திருமாலும்,

Rudra, the origin of all things from the beginning, and Thirumal, whose colour is blue like a fine gem,

படைப்புத் தந்தையாக தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மனும் ஆகிய இவர்கள் மூவரும் யார் என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால்,

and Brahma, the father of creation seated upon the lotus flower, if one examines who these three truly are,

அவர்கள் தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தொழில்களில் தனிப்பட்டு நின்றாலும், அவர்களுக்குள் இருந்து இயக்கும் சிவத்தின் தொடர்ச்சியில் ஒன்றுபட்டு இருக்கிறார்கள் என்பதை உணரலாம்.

one may realise that although each stands separately in the work assigned to him, they remain one within the unbroken continuity of the Shiva who acts within all of them.

இதை அறியாமல் அவர்களின் தொழில்களை வைத்து வேறு வேறாகப் பிரித்து, யார் பெரியவர் யார் சிறியவர் என்று தேவையில்லாத குழப்பத்தில் உலகத்தவர்கள் தமக்குள் சண்டையிட்டு துன்பப்படுகின்றார்கள்.

Not knowing this, and dividing them apart by their separate works, the people of this world suffer, quarrelling among themselves in the needless confusion of who is greater and who is lesser.

இறைவன் நல்வினை தீவினை ஆகிய இரண்டுமாகவே இருக்கிறான்.

God is present as both good deeds and bad deeds together.

அதையும் தாண்டி அவனை உணர வழிசெய்யும் ஓம் எனும் பிரணவ மந்திரமே இந்த உலகின் மிகப்பெரும் தெய்வமாக இருக்கின்றது.

Beyond even that, the pranava mantra, Om, which opens the way to knowing him, is itself the greatest deity in this world.

இது எதுவும் தெரியாமல் இறைவன் அதுதான் இதுதான் என்று பல்வேறாக நினைத்துக்கொண்டு அலைபவர்கள்,

Those who, not knowing any of this, wander about imagining that God is this or that in various forms,

மும்மலங்களின் மாசு படிந்திருப்பதால், அதை அகற்றி உண்மைப் பொருளான இறைவனை உணராமலேயே இருக்கின்றார்கள்.

remain, because the impurity of the three malams still clings to them, without ever removing it and coming to know God, the true reality.

சிவபெருமானே அனைத்தின் முதல்வனாய், படைத்தலில் பிரம்மன், காத்தலில் திருமால், அழித்தலில் உருத்திரன் என மூவராகவும்,

Sivaperuman himself, as the origin of all things, stands as the three, Brahma in creation, Thirumal in preservation, and Rudra in destruction,

அருளலில் மகேசுவரன், மறைத்தலில் சதாசிவன் என்று சேர்ந்து ஐந்து பேராகவும் நின்று, சக்திமயங்கள் அனைத்திலும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கிறார்.

and, together with them, as Mahesvara in bestowing grace and Sadasivan in concealment, making five, remaining mingled, one within another, in all the power-filled centres.

இவர்கள் அனைவருக்கும் மூலமாகிய பரம்பொருள் சதாசிவமூர்த்தியே, ஒளியும் ஒலியுமாய் (விந்துவும் நாதமும்) ஓங்கி நிற்கிறார்.

That very Sadasivamurthy, the supreme reality who is the root of all of these, rises as light and as sound, bindu and nada.

பரவெளியில் அனைத்திற்கும் முதலாகிய சங்கரன் எனும் பெயரில் அவரே ஒருவராக இருக்கிறார்.

And within that vast expanse, he stands as the one, under the name Sankaran, the origin of everything.

இறைவனை அடையவேண்டும் என்பதையே பிறவிப்பயனாக அறிந்துகொண்டு, அதற்கான வழிகள் என்னவென்று யோசிக்கும் அளவில்,

For those who know that the very purpose of birth is to reach God, and who, on that basis, think about what the ways of reaching him might be,

எந்தத் தெய்வத்தை வணங்கினாலும் ஒன்றே; இவர்களுக்குத் திருமாலும் பிரம்மனும் அன்னியர்கள் இல்லை.

it makes no difference which deity they worship, it is all the same; to them, Thirumal and Brahma are not strangers.

முக்கண் முதல்வனாகிய குருநாதன் சிவபெருமானுக்குச் சொந்தமே அவர்கள்.

They belong to the three-eyed first Lord, Sivaperuman himself, our own guru.

ஆகையால் உண்மையான பயனை அடையவேண்டும் என்று எண்ணி எந்த வானவர்களை வணங்கினாலும், அதற்கான பயனைச் சதாசிவமூர்த்தியே அந்த வானவர்களாக இருந்து அருளுவார்.

And so, whichever of the celestial beings one worships with the wish to gain the true fruit, it is Sadasivamurthy himself who, in the very form of that celestial being, grants that fruit in his grace.

இறைவனின் திருக்கோலத்தை அடியவர்களும் இறப்பில்லாத தேவர்களும் சூழ்ந்து நிற்க,

While countless devotees and the undying gods stood surrounding God's own sacred form,

பால் போன்ற வெண்ணீறு அணிந்த அவனின் திருவுடலைப் பணிந்து அடியவனாகிய யான் தொழுது நின்றேன்.

I, his servant, stood bowing and worshipping his sacred body adorned with ash white as milk.

காக்கும் தொழிலைச் செய்யும் திருமாலுக்கும், படைக்கும் தொழிலைச் செய்யும் பிரம்மனுக்கும் நீ சரிசமமானவன் என்று இறைவன் எமக்குக் கூறினான்.

God told me, "You are the equal of Thirumal, who performs the work of preservation, and of Brahma, who performs the work of creation."

ஆகையால் உலகத்திற்குச் சென்று எமது திருவடியின் திருவருளை அனைவருக்கும் வழங்கிடுக என்று அருளினான்.

"Go therefore into the world," he said in grace, "and grant everyone the grace of our own holy feet."

தேவர்கள் என்றும் மனிதர்கள் என்றும் ஆன்மாக்கள் இருப்பது,

That souls exist as gods on one hand and as humans on the other,

தேன் நிறைந்த கொன்றை மலர் மாலையைச் சூடியிருக்கும் சிவபெருமானின் திருவருளினால் அன்றி வேறில்லை.

is due to nothing but the grace of Sivaperuman, who wears the garland of honey-filled konrai flowers.

அச்சிவபெருமானின் அருள் இல்லாமல் தானாகவே இருந்தவர்கள் என்றும், தனியொரு தெய்வம் என்றும் வேறு எதுவும் இல்லை.

Apart from that grace of Sivaperuman, there is no such thing as a being who exists entirely on their own, and no such thing as a separate deity either.

அப்படிப்பட்ட இறைவனே உயிர்களின் உடலுக்குள்ளும் இருக்கின்றான் என்பதை உணர்வதுதான் பிறவியின் உண்மையான பயனாகும்.

Realising that this very God is present within the bodies of living beings themselves is the true fruit of being born at all.

ஒளி விடுகின்ற பேரொளிப் பிழம்பான சிவமே, படைத்தலில் பிரம்மன், காத்தலில் திருமால், அழித்தலில் உருத்திரன் என மூவராகவும் நிற்கிறது.

It is Shivam, the very mass of great light that shines, that stands as the three, Brahma in creation, Thirumal in preservation, and Rudra in destruction.

அருளலில் மகேசுவரன், மறைத்தலில் சதாசிவன் என்று ஐந்து பேராகவும் நின்று செய்யும் இத்தொழில்கள் அனைத்தும், ஆதியிலிருந்தே இருக்கும் பரம்பொருளான அச்சிவமே செய்வது என்பதை மூடர்கள் அறியாதிருக்கிறார்கள்.

Together with them, as the five, Mahesvara in bestowing grace and Sadasivan in concealment, this same Shivam, the supreme reality existing from the very beginning, carries out all these works, though fools do not know this.

அவர்கள் செய்யும் தொழிலை வைத்து ஈசன், நெடுமால், அயன் என்று அவர்களை வேறு வேறு தெய்வங்களாகக் கருதிக்கொள்கிறார்கள்.

They take these figures, on the basis of the work each performs, calling them Isan, tall Mal, Ayan, to be separate deities.

அவர்களில் யார் பெரியவர் யார் சிறியவர் என்று வீணாகச் சண்டையிட்டுக்கொண்டு புலம்புகின்றார்கள்.

and quarrel uselessly among themselves, and lament, over who among them is greater and who is lesser.

பரம்பொருள் என்பதில் ஒன்றானவனாகவும், உயிர்களுக்குள்ளும் வெளியிலும் இருப்பவனாகவும் இருப்பவன் அவனே.

He is one as the supreme reality, present both within beings and outside them.

ஆன்மா மாதவம் செய்து பெற்ற வரத்தினால் திருமாலாகவும் பிரம்மனாகவும் ஆகிறான்.

By the boon a soul earns through great penance, he becomes Thirumal or Brahma.

தவம் செய்த தகுதிக்கேற்ப வெவ்வேறு விதமான தரங்களில் பலவித தன்மைகள் கொண்ட தெய்வங்களாகவும் ஆகிறான்.

According to the merit of that penance, he becomes deities of various different orders and natures.

செய்கின்ற தொழில்களில் பலவிதமாக நின்று அருளுகின்றவன் சதாசிவமூர்த்தியாகிய ஒருவனே.

He, standing in grace in many forms across the works he performs, is Sadasivamurthy, one alone.

எமது இறைவனாகிய சிவமே ஞானசக்தியை ஒரு பகுதியாகச் சேர்த்து சதாசிவமாக இருக்கின்றான்.

Shivam, our own God, is Sadasivam, having joined wisdom-power to himself as one part.

அவனே வானத்தில் இருக்கும் அனைத்துத் தெய்வங்களின் உருவங்களாகவும் மருவி அங்கு இருக்கின்றான்.

He himself dwells in the heavens, mingled there in the very forms of all the deities.

உலகங்கள் அனைத்திற்கும் தலைவனான அவனே, அவ்வுலகங்களில் இருக்கும் அனைத்து உயிர்களின் உடலுக்குள்ளும் ஒரு பாகமாக இருந்துகொண்டு, உள்ளிருந்து அந்த உடலை இயக்கும் உயிர்சக்தியாகவும் இருக்கின்றான்.

He, lord of all the worlds, is present as one part within the bodies of every living being in those worlds, and is also the very life-force that, from within, drives that body.

இப்படி அனைத்திலும் ஒரு பாகமாக இருக்கும் சிவமே அனைத்தின் தன்மைகளிலும் கலந்து நின்று அனைத்துமாகவும் இருக்கின்றான்.

Shivam, present in this way as one part in everything, remains mingled within the nature of all things, and so is himself everything.