திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
6. தவ நிந்தை

மாயை நீங்கிய உண்மையை அறிந்து மனம் அமைதி அடைந்துவிட்டால், மந்திரங்களை அசபையாகவோ உரக்கவோ சொல்லிச் செபிக்க வேண்டியதில்லை.

If one knows the truth from which illusion has departed and the mind comes to rest, there is no need to recite mantras, whether silently or aloud.

சமாதி நிலையை அடைந்துவிட்டால், மனத்தில் எந்த விதமான எண்ணங்களும் இருக்காது.

If the state of samadhi is reached, there will be no thoughts of any kind in the mind.

உள்ளுக்குள் எந்த விதமான அழுக்குகளும் இல்லாமல் நிற்கின்ற நிலையை அடைந்துவிட்டால், வெளிப்புறச் சுத்தங்கள் எதுவும் தேவையில்லை.

If one reaches the state of standing without any impurity within, no outward cleansings are needed.

செயலே இல்லாமல் இருக்கின்ற நிலையை அடைந்துவிட்டால், சிந்தனை செய்வதற்கு எதுவுமே தேவையிராது.

And if one reaches the state of being wholly without action, nothing at all remains to be thought about.

தவத்தினால் கிடைக்கும் பயன் இது என்பதை அறிந்து உணர்ந்தவர்களே, ஆதிகாலத்திலிருந்து உண்மையான தவத்தைச் செய்கின்றார்கள்.

Those who have known and realized what the fruit of austerity is are the ones who, from the earliest times, have done true austerity.

அந்தப் பயனை மற்றவர்களும் பெறுவதற்காக, தாம் அறிந்துகொண்ட தவம் செய்யும் வழிமுறைகளைத் தகுதியானவர்களும் அறிந்துகொள்ளும்படி காட்டிக் கொடுக்கின்றார்கள்.

So that others may gain that same fruit, they show the ways of doing austerity that they came to know, in such a way that those who are fit may know them too.

இப்படி மற்றவர்களும் பயன் பெற வழி வகுத்துக் கொடுத்ததனால், உண்மையான தர்மத்தைச் செய்தவர்கள் ஆகின்றார்கள்.

By opening a way for others to gain the fruit in this manner, they become those who have done true dharma.

ஆகவே இவர்களே, விண்ணுலகில் இருக்கும் தேவர்களைவிடவும், மண்ணுலகில் இருக்கின்ற உயிர்களைவிடவும் உயர்ந்தவர்களாக இருக்கின்றார்கள்.

And so it is they who stand higher than the celestials in the world above and higher than the lives in the world of earth.

மனம் ஒன்று கூடித் தவம் செய்து, இறைவனின் பேரழகு வாய்ந்த திருவடிகளைத் தரிசித்தேன்.

With the mind gathered into one I did austerity, and I beheld the feet of God in all their great beauty.

அவரை அடைய வேண்டும் என்று எமக்குள்ளேயே தேடித் தவம் செய்து கண்டு, சிவனின் திருவடியையே சரணாகதியாக அடைந்தேன்.

Longing to reach him, I searched within myself and did austerity and found him, and I took the feet of Siva alone as my refuge.

மனம் ஒன்றுபடாமலும், இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லாமலும், உடலை வருத்திக்கொண்டும், வெறும் உலக ஆசைகளுக்காகவும் தவம் செய்வது குற்றமாகும்.

To do austerity without the mind gathered into one, without any thought of reaching God, wearing the body down, and only for worldly desires, is a fault.

இவைகளையெல்லாம் நீக்கித் தவம் செய்யாமல், தமக்குள்ளேயே மாறுபட்ட சிந்தனைகளால் குழம்பிக்கொண்டு பல உலகத்தவர்கள் செய்கின்றதெல்லாம் எந்தத் தவம் ஆகும்? ஆகாது.

And when people of the world do not clear all of these away and do austerity, but stay confused within themselves by contradictory thoughts, what austerity is any of what they do? It is none.

மனத்தில் வீற்றிருக்கின்ற மாபெரும் கடலாகிய ஏழு விதமான மாயைகளாகிய குற்றங்களும் நீங்கிப் போகும்படி,

So that the seven kinds of illusion which are the faults that dwell in the mind as a great sea might depart,

தாம் செய்கின்ற தவத்தில் தகுதி பெற்றவர்கள், தமது தவத்தில் முழுமை பெற்று வந்தார்கள்.

those who became fit in the austerity they were doing came to fullness in their austerity.

வாழ்க்கையின் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு தவம் செய்ய முயற்சி செய்கின்றவர்கள், அவ்வாறு வந்தவர்களிடம் அவர்கள் செய்த தொண்டு என்ன விதம் என்பதைக் கேட்டுத் தெளிந்து, அதைக் கடைப்பிடித்துத் தாமும் தவம் புரிந்தால்,

If those who are caught in the middle of life and are trying to do austerity go to such people, ask what the service was that they performed, gain clarity from it, keep to it and do austerity themselves,

தங்களின் முகத்தின் நடுவிலேயே குருநாதராகிய இறைவனைத் தரிசிக்கும் நிலையைப் பெறுவார்கள்.

they will reach the state of beholding God the guru at the very centre of their own face.

மனத்திற்கு நடுவில் நிற்கின்ற, அறிவு வடிவான இறைவனின் ஞானமாகிய வாளினைத் தமது தவத்தின் வழியாக உருவி எடுத்து,

Drawing out, through one's own austerity, the sword that is the wisdom of God who is the very form of knowing and who stands at the centre of the mind,

தம்மைச் சூழ்ந்திருக்கின்ற பந்த பாசங்களாகிய தளைகளையெல்லாம் அறுத்து நீக்கி, தாமும் இறைவனும் வேறு வேறு என்கின்ற இருமைத் தத்துவத்தையும் அறுத்து, இறைவனோடு ஒன்றாகச் சேர வேண்டும்.

one should cut away all the bonds of attachment that surround one, cut away as well the duality that holds oneself and God to be two different things, and join with God as one.

எவ்வளவு நீர் இருந்தாலும், ஒரு துளி நஞ்சை விட்டாலும் மொத்த நீரும் விஷமாகிவிடுவது போல, ஆசைகள் இல்லாத மனத்தில் இனி ஒரு சிறு ஆசையும் சேர்ந்துவிடாதபடி தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.

Just as a single drop of poison let fall into water, however much water there is, turns the whole of it to poison, one should hold back even the smallest desire from entering a mind that is free of desire.

அப்படித் தடுத்து நிறுத்தினால், தவத்தின் மேன்மை பெற்ற நிலையில், தமக்குள் இருக்கும் ஆறு ஆதாரங்களாகிய ஒளிகளின் மூலம் ஏறிச் சென்று, உச்சியில் வீற்றிருக்கும் பேரொளியாகிய இறைவனாகவே தமது ஒளியும் ஆகிவிடும்.

If one holds it back so, then in the high state of austerity one rises through the lights that are the six centres within, and one's own light becomes the very God who is the great light seated at the crown.

தம்முடைய பக்குவத்திற்கு இணையாகக் கூடவே இருந்தாலும், பேரான்மாவாக மிகுந்து தம்மோடு சேர்ந்தே நிற்கின்றவனாகிய இறைவனின் புகழ்களைத் தாம் போற்றி உரைப்பது,

God stands together with us, matching the ripeness we have reached, and yet stands beyond it as the great soul; and to praise and speak his glories

பக்தியைக் கொடுக்கும்; அதனுடன் பணிவும் சேர்ந்து அடியவர்கள் இறைவனைத் தொழும்போது,

gives devotion; and when humility joins with that and the devotees worship him,

முனிவன் என்கின்ற பக்குவத்தில் தாம் செய்கின்ற சாதகம், முக்தியைக் கொடுப்பதற்குக் காரணமாக அமைகின்றது.

the discipline one practises in the ripeness called that of the muni becomes the cause of the giving of release.

அந்தச் சாதகத்தை இறை சக்தியோடு சிறப்பாகச் செய்வது, அந்த முக்திக்குக் காரணமாகிய தவத்தைத் தானாகவே கொடுக்கும்.

To carry out that discipline well, together with the divine power, itself gives the austerity that is the cause of that release.

பூச்செடிகளில் உள்ள இலைகளைத் தொட்டு, அதில் மலர்ந்திருக்கின்ற பூக்களைப் பறித்தெடுத்து, எமது தந்தையாகிய இறைவனுக்குச் சாற்ற வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு,

Touching the leaves on the flowering plants, plucking the blossoms that had opened on them, thinking that they must be offered to God my father,

மலர்களைக் கோர்த்து மாலையாக்கிச் சாற்றி, அதனால் கிடைக்கின்ற பலனைப் பார்க்கலாம் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

I strung the flowers into a garland and offered it, and waited expecting to see the fruit that would come of it.

எந்தப் பலனும் கிடைக்காதபோது ஏன் என்று ஆராய்ந்தால், உண்மை இல்லாத தவறான கருத்துக்களைச் சொல்லுகின்ற நூல்களில் உள்ளதைக் கண்டு, அதன்படிச் செய்து இப்படித் தாழ்ந்துவிட்டேன் என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

When no fruit came and I looked into why, I understood that I had seen what stood in books that speak wrong opinions with no truth in them, had acted according to them, and had sunk low in this way.

அப்போது, எனது உள்ளத்திற்குள்ளே வீற்றிருக்கின்ற இறைவனின் அருளால், தலை உச்சியில் இருக்கின்ற பேரொளியாகிய இறை சக்தியைத் தொட்டு அடைந்து, தவத்தைக் காணுகின்ற வழிமுறை இதுவே என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

Then, by the grace of God seated within my own heart, I touched and reached the divine power that is the great light at the crown of the head, and I understood that this itself is the way in which austerity is seen.

படர்ந்து விரிந்த சடையைக் கொண்டு, மாபெரும் தவத்தைக் கொண்டவனாக இருக்கின்ற இறைவனை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்ட பக்தர்களுக்கு,

To the devotees who have taken firm hold of God, who wears the spreading matted hair and who holds the great austerity,

அவர்களது வாழ்வில் எந்த விதமான துன்பங்களும் வந்து சேராதபடி இறைவன் அருளுவான்.

God gives his grace so that no suffering of any kind comes into their lives.

அப்படி இல்லாமல், தாம் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைத் துறந்து, தவம் செய்கின்றோம் என்று காட்டிற்குள் வீற்றிருந்து முயற்சி செய்கின்றவர்களின் உண்மையான தவத் தன்மை என்னவென்று பார்த்தால்,

But if one looks at what the true nature of the austerity is of those who instead renounce the duties they ought to perform and sit in the forest saying they are doing austerity,

அவர்கள் தவத்திற்கான உடல் அடையாளங்களை மட்டுமே கடைப்பிடித்துக்கொண்டு செய்வதால், அது தவம் ஆகாது; அது ஒரு விதமான பித்துத் தன்மையே ஆகும்.

since they keep only to the bodily marks of austerity in what they do, it is not austerity at all. It is a kind of madness.

ஆற்றில் அசையாமல் கிடக்கும் முதலையைக் கண்டு பயந்து போய்,

Seeing a crocodile lying motionless in the river and fleeing from it in fear,

குட்டிகளை ஈன்ற கரடியின் எதிரில் சென்று அகப்பட்டுக்கொண்டதை ஒத்திருக்கின்றது.

it is like walking up in front of a bear that has given birth to cubs and being caught by it.

இறைவனை அடைய வேண்டும் என்று முறைப்படித் தவம் செய்யாமல் இருக்கின்றார்கள்; ஏனெனில், அதற்கென்று அருளப்பட்டிருக்கும் ஆகமங்களைப் படித்து அறியாதவர்களாக இருக்கின்றார்கள்.

They do not do austerity in the proper way with the aim of reaching God, because they have not read and learned the agamas that were granted for that very purpose.

காட்டிற்குச் சென்று தவம் செய்கின்றேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு, தினந்தோறும் பசிக்கு உணவு வேண்டி நின்று காட்டைச் சுற்றி வருகின்றார்கள்.

Saying that they are going to the forest to do austerity, they stand each day begging food for their hunger and go round and round the forest.

தவத்தில் மேன்மை நிலையை அடைகின்ற வழிமுறையும், அந்தத் தவத்தின் பலன்களை அனுபவிக்கின்ற வழிமுறையும் இதுவே.

This is the way of reaching the high state in austerity, and the way of enjoying the fruits of that austerity.

இளங்கன்று போல ஆசைகளின் வழியே துள்ளிக் குதிக்கின்ற மனத்தை, உடலாகிய கோணிப் பைக்குள்ளேயே புகுந்திருக்கும்படி வைத்து,

The mind leaps along the paths of desire like a young calf, and it is to be kept inside the sack that is the body,

ஆசைகள் இல்லாமல் இறைவனை மட்டுமே நினைக்கும்படிக் கட்டி வைக்க முடிந்தவர்களுக்கு, தமக்கு உள்ளே அடங்கியிருக்கின்ற அந்த மனது,

and for those who can tie it there so that it is free of desire and thinks of God alone, that mind subdued within them

மறுபடியும் ஆசைகள் பற்றுக்களின் வழியே இழுத்துக்கொண்டு போகாமல், தமது நெஞ்சத்திற்குள் இறைவன் இருக்கின்ற இடத்திலேயே அவனோடு சேர்ந்திருக்கும்.

will no longer drag them off along the paths of desire and attachment, but will stay joined with God in the very place within their heart where he dwells.

அறிவு சிவமாகவே ஆகுவதற்கு, உடலால் செய்கின்ற தவ வழிமுறைகள் எதுவும் வேண்டியதில்லை; ஆதலால், அறிவினால் இறைவனை எண்ணிக்கொண்டு இருந்தாலே போதும்.

For the knowing mind to become Siva itself, no way of austerity performed with the body is needed; it is enough to hold God in the knowing mind.

இவ்வாறு இறைவனை எண்ணிக்கொண்டு இருப்பதனால் அறிவு சிவமாகிப் பேரின்பத்தை அடைந்தவர்கள், அனைத்தையும் விட்டு விலகி இருந்ததனாலேயே அதை அடைந்தார்கள்.

Those whose knowing mind became Siva in this way and reached the great bliss reached it precisely because they stood apart from everything else.

அதன் விளைவாக அறிவு சிவமாகவே ஆகிவிடும்போது, அதனால் கிடைக்கின்ற இறை அருளே முக்தியாகவும் இருக்கின்றது.

And when the knowing mind so becomes Siva, the grace of God that comes of it is itself release.

இவ்வாறு அறிவு சிவமாகவே ஆகுவது, இறைவனைப் பற்றி மட்டுமே எண்ணிக்கொண்டே இருக்கின்ற தவத்தின் பலனால் ஆகும்.

That the knowing mind becomes Siva in this way is the fruit of the austerity of holding God alone in thought.