திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
4. இளமை நிலையாமை

தினமும் காலையில் கிழக்கில் உதிக்கும் சூரியன் மாலையில் மேற்கில் மறைந்துவிடுவதைக் கண்டும்,

Living beings who see the sun rise every morning in the east and set and vanish in the west every evening,

அதன் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத உயிர்கள், கண்கள் இருந்தும் உண்மையைக் காணாத குருடரே.

yet do not understand its cause, are blind despite having eyes to see the truth.

பசுமாடு ஈன்ற கன்றுக்குட்டி சில நாட்களில் எருதாக வளர்ந்து, பின்பு முதுமையடைந்து இறந்து விழுவதைக் கண்டுகொண்ட பிறகும்,

Even after seeing the calf a cow bore grow into a bull within a few days, and later grow old and fall down dead,

தமக்கும் அதுபோல ஒருநாள் இளமை நீங்கி முதுமை வந்துவிடும் என்கிற உண்மையை உணராமல் இருப்பது உலகத்து உயிர்களின் மூடத்தனமே, மிகவும் வியப்புக்கு உரியது.

that these beings still do not realize the truth that one day their own youth too will pass and old age will come to them, is the foolishness of the living beings of this world, and truly a wonder.

உயிர்கள் பிறந்து பல ஆண்டுகள் உலகத்தில் கழித்தாலும்,

Even after living beings are born and spend many years in this world,

இறைவனைப் பற்றிக்கொண்டு தம் ஆன்மாவிற்குள் அவனைப் புகுந்து உணர்ந்து அறிபவர் யாருமில்லை.

no one takes hold of God and enters and realizes him within their own soul.

எரிகின்ற தீபச்சுடரை எத்தனை காலம் தூண்டுகோலால் திரிநூலை நீட்டி நீட்டி எரியவைத்தாலும், திரிநூல் தீர்ந்தபின் விளக்கு அணைந்துபோகும் என்கிற உண்மையை யாரும் அறியாமல் இருக்கின்றனர்.

However long one keeps a burning lamp's flame alive by drawing out the wick with a rod, no one realizes the truth that once the wick is spent the lamp will go out.

திரி போன்ற உடலின் உள்ளே தீபம் போல் இருக்கும் உயிர் பிறந்து வளர வளர, எரியும் தீபத்தின் திரிநூல் தீர்ந்துவிடுவதுபோல, உடலும் இளமை மாறி முதுமை கூடி ஒருநாள் அழிந்துபோய்விடும்.

The soul, which sits within the wick-like body as a flame sits within a lamp, grows as the body grows, and just as a burning lamp's wick eventually runs out, the body too passes from youth into old age and one day perishes.

உயிர்கள் பிறந்து வளர வளர உடலும் தேய்ந்து, இளமை மாறி முதுமை வந்து, ஒரு நாள் இறந்தும் போகின்ற இயற்கையின் விதியை ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Living beings, from the moment of birth, grow, wear down, pass from youth to old age, and one day die; examine and come to know this law of nature.

அவ்வாறு அறிந்துகொண்டபின், பாய்ந்துவரும் கங்கையைத் தன் திருமுடியில் சூடிக்கொண்டிருக்கும் இறைவனே என்றும் நிரந்தரமானவன் என்பதை உணர்ந்து,

Having known this, realize that God, who wears the surging Ganga upon his crown of matted hair, alone remains eternal,

அவனைச் சென்றடையத் தேவையான பல அரிய தவங்களையும் தியானங்களையும் குருநாதர் வழியாகக் கற்றுக்கொண்டு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி,

learn through a guru the many rare penances and meditations needed to reach him, and focus your mind on them,

அந்த அரிய செயல்களை உயிர் உடலில் இருக்கும்போதே செய்து இறைவனைச் சென்றடையுங்கள்.

and while the soul still dwells in the body, perform those rare acts and reach God.

ஆண்களின் உடல் இளமையாக இருந்த காலத்தில், மென்மையான இயல்புடைய பெண்கள் அதை விரும்பினார்கள்,

In the days when a man's body was young, women of tender nature desired it,

கரும்பை உடைத்து அடிக்கரும்பிலிருந்து பெறும் சாறு போன்ற இனிமையாக நினைத்து.

thinking it as sweet as the juice pressed from the base of a broken sugarcane stalk.

பூவின் அரும்பு போன்ற மென்மையான மார்புகளும் ஆலிலை போன்ற இடையும் உடைய அந்தப் பெண்களுக்கு,

To those same women, whose breasts were soft as flower buds and whose waists were slender as a fig-tree leaf,

இன்று வயதாகி வலுவிழந்து சுருங்கிப்போன அதே ஆண்களின் உடல் எட்டிக்காய் போல் கசக்கிறது; முன்பு கரும்புச் சாறு போல இனித்ததும் இன்று எட்டிக்காய் போல கசப்பதும் ஒரே உடல்தான் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளுங்கள்.

that man's body, now aged, weakened and shrunken, tastes as bitter as a nux-vomica fruit; understand that the body which once was sweet as sugarcane juice and the body which is now bitter as the nux-vomica fruit are one and the same body.

குழந்தையாக, இளைஞனாக, வயோதிகனாக என்று,

From infant to youth to old age,

காலம் கழியக் கழிய உடல் மாறிக்கொண்டே இருப்பதைக் கண்டும், அதன் உண்மையை உணராதவர்களே இந்த உலகத்தவர்.

the people of this world see the body change endlessly as time passes, yet do not realize the truth in it.

உலகத்தையும் தாண்டி எல்லா அண்டங்களிலும் கலந்திருப்பவனும், அதில் தோன்றும் அனைத்தையும் ஒருநாள் அழித்து ஆட்கொள்பவனுமான இறைவனின் திருவடிகளின் கீழே,

As for me, beneath the holy feet of God, who pervades the world and every universe beyond it, and who one day destroys and takes unto himself everything born within them,

எத்தனை காலமானாலும் கிடந்திருப்பதையே நான் விரும்புகின்றேன்.

I desire only to lie forever, however long it may take.

தினந்தோறும் காலையில் எழுகின்ற உயிர்கள்,

Living beings who rise every morning,

மாலையில் உறங்கச் செல்லும் வரை பலவித செயல்கள் செய்து தங்கள் வாழ்நாட்களை வீணாகக் கழிக்கின்றனர்.

spend their days performing all kinds of deeds, right up until evening when they go to sleep, thereby wasting away their lifespan.

அவ்வாறு வீணாக வாழ்க்கை கழிந்தபின் உயிர்களை அழிக்கும் ஈசுவரன் கோபம் கொண்ட உருத்திரனைப் போலத் தெரிந்தாலும்,

Even though Isvaran, who destroys living beings once their life has been wasted away like this, appears as an angry Rudra,

தம் அறிவு முதிர்ச்சிக்கு ஏற்ப அவனை அன்போடு நினைத்து வாழும் உயிர்களுக்கோ அவனே பேரின்பத்தை வழங்கி அருளுவான்.

to those living beings who, according to the maturity of their own understanding, think of him with love and live by it, he himself grants supreme bliss.

உடலாகிய இந்தப் பையினுள் புலன்களாகிய ஐந்து பெரிய ஊசிகள் இருக்கின்றன - பார்த்தல் என்னும் கண், கேட்டல் என்னும் காது, பேசுதல் என்னும் வாய், நுகர்தல் என்னும் மூக்கு, தொடுதல் என்னும் தோல்.

Within this bag that is the body live five great needles, the senses: sight, the eye; hearing, the ear; speech, the mouth; smell, the nose; and touch, the skin.

இந்த ஐந்து பெரிய ஊசிகளும் தம் விருப்பம்போலப் பறக்கும் பறவைகளைப் போன்றவை. வெயில் காலத்தில் அங்கும் இங்கும் பறந்து விருப்பம்போல் திரியும் பறவைகள், பனிக்காலத்தில் பறக்கச் செல்ல வழியின்றிக் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு கூட்டிற்குள்ளேயே இருக்கும்.

These five great needles are like birds that fly wherever they please. In summer, birds fly here and there roaming as they wish, but in winter, having no way to fly out, they shiver in the cold and stay confined within the nest.

அதுபோலவே, இளமைக் காலங்களில் ஆசைகளுக்கு வயப்பட்டு ஐந்து புலன்களையும் அவற்றின் விருப்பம்போலப் பறக்கவிட்டால், பின்பு வயதாகி முதுமை வந்தபின் இறைவனை அடையும் எண்ணம் இருந்தாலும்,

In the same way, if in the days of youth one lets the five senses fly wherever their desires please, then later, when old age comes and one wishes to reach God,

பறவை நீண்ட குளிர்காலத்தில் கூட்டிற்குள்ளேயே இருந்து இறந்துபோவதைப்போல, ஐந்து புலன்களும் உடலுக்குள்ளேயே அடங்கிக் கிடந்து, உடலுக்குள் இருந்த உயிர் பறந்துபோய், அவற்றுள் இருந்த ஐந்து புலன்களும் முற்றும் செயலிழந்துவிடும்.

just as a bird trapped through a long winter within its nest eventually dies there, the five senses too remain shut up within the body, the soul that was within the body flies away, and the five senses that were in it lose all power to act.

உயிரின் கண்களில் பார்வையாய் இருப்பவனும், பார்க்கப்படும் பொருளாய் இருப்பவனும் இறைவனே.

God alone is both the sight within the soul's eyes and the very object that is seen.

ஆனால் உயிர்கள் பார்க்கப்படும் பொருளின்மேல் மாயையால் ஆசைப்பட்டு உலக இன்பங்களில் ஈடுபட்டு வினைகளைச் சேர்ப்பதை, அந்த உயிரின் உள்ளிருந்தே இறைவன் அளந்துகொண்டிருப்பதை யாரும் உணரவில்லை.

But no one realizes that God himself, from within the soul, keeps count of how living beings, deluded by maya, desire the object seen, engage in worldly pleasures, and thereby accumulate karma.

இறைவனை அடையும் வழிகளைத் தேடி, அதன் பயனாக விண்ணுலகில் இறைவனை அடைவதும், ஆசைகளுக்கு வயப்பட்டு அவற்றை அனுபவித்து அதன் பயனாகப் பல வினைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டு அவற்றைத் தீர்க்க மீண்டும் மீண்டும் மண்ணுலகில் பிறப்பதும்,

Whether one seeks the ways to reach God and, as a result, reaches him in the heavenly world, or falls under the sway of desires, indulges them, and as a result gathers many karmas that must then be resolved through birth again and again in this earthly world,

உயிர்களின் எண்ணத்தின்படி, உடலின் இளமை நிலைத்திருக்கும் முப்பது ஆண்டுகளில் உயிர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிகளிலேயே இருக்கிறது.

both lie within the paths that living beings themselves choose, according to their own intent, during the thirty years in which the body's youth lasts.

பௌர்ணமி அன்று முழுவதாகத் தோன்றும் நிலா, பிறகு பதினாறு கலைகளில் சிறிது சிறிதாகத் தேய்ந்து, அமாவாசை அன்று முற்றிலும் மறைந்துவிடும் வழக்கத்தை ஒவ்வொரு மாதமும் காண்பினும்,

Though every month they see the moon appear full on the day of the full moon and then wane little by little through its sixteen digits until it vanishes entirely on the new moon,

அதன் பொருளை உணராமல் இருக்கின்றனர் மூடர்கள்.

fools do not grasp what it means.

உயிர்களின் இந்த மூடத்தனத்தால் அவர்கள் செய்யும் பல வினைகளைக் கண்டு கோபம் கொள்ளும் எமதர்மன், அவர்களை மீண்டும் பிறக்கவைக்கும் குழிகளை, அதாவது ஆசைகளை, வைத்தவுடன், அந்தக் குழிகளில் ஆசையால் சென்று விழுகின்றன உயிர்கள்.

Because of this foolishness of theirs, Yama, the god of death, grows angry at the many deeds they perform, and the moment he sets down the pits, that is, the desires, that will make them be born again, these souls go and fall into those pits out of desire.

அப்படி ஆசையில் விழுந்தபின், இளமை அழிந்து முதுமை பெற்று இறக்கும் தறுவாயில் எமனைக் கண்டு, ஏன் இப்படி நமக்கு நேர்கிறது என்று திகைப்பு மாறாமல் இருக்கின்றனர் இந்த மூடர்கள்.

Having fallen into desire in this way, when their youth perishes and old age comes and, at the point of death, they see Yama, these fools still do not lose their bewilderment at why this is happening to them.

உயிர்கள் தம் வினைப்பயனாக இவ்வுலகில் பிறக்கும்போதே, ஒரு நாளில் எத்தனை முறை மூச்சு விடுகின்றன என்கிற கணக்கின்படி எத்தனை நாள் வாழவேண்டும் என்று வரையறுக்கப்பட்டே பிறக்கின்றன.

Living beings, at the very moment they are born into this world as the fruit of their karma, are born already bound by a fixed span of days, reckoned by how many breaths they are to draw in a day.

இந்த வரையறுக்கப்பட்ட நாட்களில் இளமையாக இருக்கும் நாட்களோ மிகச் சிறிதே. இளமை இருக்கும்போதே எப்போதும் நிரந்தரமான இறைவனைப் பாடித் தொழுது வாழ்வதே சிறந்தது.

Of these fixed days, the days that remain youthful are only a very few. It is best to spend those youthful days always singing and worshipping the eternal God.

ஆனால் இளமை இருக்கும் நாட்களிலேயே இறைவனைப்பற்றிய எண்ணங்கள் வரவிடாமல் தடுக்கும் பலவித ஆசைகளை எடுத்து வெளியே எறிந்துவிடத் தெரியாமல்,

But not knowing how to seize and cast away the many kinds of desire that block thoughts of God from arising even during those youthful days,

உயிர்கள் ஆசைக்கு அடிமையாகித் தங்கள் வாழ்க்கையை இழந்து, பின்பு வயதாகி இறந்துபோகின்றன. ஆசைக்கு அடிமையாகாமல், உயிரோடு இருக்கும் காலங்களிலேயே இறைவனைப்பற்றிய சிந்தனையில் வாழ்ந்த உயிர்கள் இறைவனை அடைவதை நானும் இருந்து கண்டேன்.

living beings become slaves to desire, lose their lives to it, and then grow old and die. I myself have lived to see that living beings who, without becoming slaves to desire, lived in thought of God during the time they had life, do reach God.