ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள்

ஸ்ரீமத் பாம்பன் சுவாமிகள் இராமேஸ்வரத்திற்கு அருகிலுள்ள புனிதமான பாம்பன் தீவில், சாத்தப்ப பிள்ளை மற்றும் செங்கமலம் அம்மையார் தம்பதியருக்கு மகனாக அவதரித்தார். இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் "அப்பாவு". சிறுவயது முதலே உலகப் பற்றுகளில் மனம் செல்லாமல், முருகப் பெருமானின் திருவடிகளிலேயே ஆழ்ந்த பக்தியும் சிந்தனையும் கொண்டவராக விளங்கினார்.

Srimath Pamban Swamigal was born on the sacred island of Pamban near Rameswaram to a pious couple, Sri Sathappa Pillai and Smt. Sengamalam Ammaiyar. His parents named him Appavu. From early childhood, detached from worldly distractions, his heart was naturally anchored in constant contemplation of Lord Murugan.

அவருக்குப் பதின்மூன்று வயதானபோது, ஒரு வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலையில் நிகழ்ந்த திவ்வியக் கனவுக் காட்சிக்குப் பின், தானாகவே எழுத்தாணி கொண்டு ஓலைச்சுவடியில் "கங்கையைச் சடையில் வைத்த..." என்று தொடங்கும் குமாரகுரு பதிகத்தைப் பாடினார். அன்று முதல் நூறு நாட்களுக்குத் தினமும் ஒரு பாடல் வீதம் நூறு பாடல்களை ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதி முருகப் பெருமானுக்குச் சமர்ப்பித்தார்.

When he was thirteen years old, following a divine dream on a Friday morning, he spontaneously began inscribing verses on palm leaves with an iron stylus in praise of Lord Kumaraguru, starting with "Gangaiyai Chadaiyil Vaitha...". For the next hundred days, he composed and dedicated one sacred hymn each day to the Lord.

பெற்றோரின் விருப்பப்படி காளிமுத்து அம்மையாரை மணம் முடித்து இல்லறம் நடத்தினார். இல்லறத்தில் இருந்தபோதும் ஒரு தவசீலரைப் போல் ஒருவேளை மட்டுமே உணவருந்தி, தரையிலேயே துயில்கொண்டு, இடைவிடாது முருக நாம தியானத்திலும் யோக சாதனையிலும் திளைத்துத் தூய வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்.

Honouring his parents' wishes, he married Kalimuthu Ammaiyar and led a householder's life. Yet even in family life, he practiced supreme ascetic discipline: eating only once a day, sleeping on the bare floor, and remaining immersed in ceaseless Muruga mantra japa and yogic meditation.

1894ஆம் ஆண்டு உலக பந்தங்களை முழுமையாகத் துறந்து, இராமநாதபுரம் அருகிலுள்ள பிரப்பன்வலசை என்னும் சிற்றூரை அடைந்தார். அங்கே ஒரு தென்னந்தோப்பில் பூமிக்கு அடியில் அமைந்த சமாழிக் குழிக்குள் இறங்கி, உணவு, நீர், உறக்கம் இன்றி முப்பத்தைந்து நாட்கள் தொடர்ச்சியாகக் கடும் நிர்விகல்ப சமாதி தவத்தில் ஆழ்ந்தார்.

In 1894, renouncing all worldly ties, Swamigal reached the secluded village of Pirappanvalasai near Ramanathapuram. In a coconut grove, he entered an underground meditative pit (Samadhi Kuzhi) and engaged in unbroken Nirvikalpa Samadhi for 35 continuous days without food, water, or sleep.

முப்பத்தைந்தாம் நாள், முருகப் பெருமான் பேரொளிப் பிழம்பாகத் தோன்றி, சுவாமிகளுக்கு நேரடி திவ்விய தரிசனம் தந்து ஆட்கொண்டார். பெருமான் சுவாமிகளுக்கு பிரணவ உபதேசம் செய்து, "குமரகுருதாசன்" என்ற திருநாமத்தை அருளி, தனது திவ்விய புகழைப் பாடி உலகிற்கு வழிகாட்டும்படி திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அன்று முதல் சுவாமிகள் "பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள்" என்று போற்றப்பட்டார்.

On the 35th day, Lord Subrahmanya manifested in blazing cosmic light, granting direct divine darshan to Swamigal. Bestowing sacred initiation into the Pranava mantra and the spiritual title "Kumaragurudasa," the Lord commanded him to sing His eternal glories and illuminate the spiritual path for humanity. From that day forth, he was revered as Srimath Pamban Kumaraguruthasa Swamigal.

1891ஆம் ஆண்டு பிரப்பன்வலசையில் சுவாமிகள் "சண்முக கவசம்" என்னும் 30 பாடல்கள் கொண்ட சக்திவாய்ந்த மகா மந்திரக் காப்பு நூலை அருளினார். ஆறுமுகப் பெருமானின் பன்னிரு திருக்கரங்கள், ஆயுதங்கள், திருமுகங்கள் ஆகியவற்றை முறைப்படி போற்றிப் பாடும் இந்நூல், மனித உடலின் சகல நோய்கள், வாத பித்த கப கோளாறுகள், விஷப் பூச்சிகள், மற்றும் துஷ்ட சக்திகளிடமிருந்து காக்கும் மாபெரும் ஆன்மீகக் கவசமாகும்.

In 1891 at Pirappanvalasai, Swamigal composed the "Shanmuga Kavasam," a potent 30-verse protective mantra hymn. Systematically invoking the twelve divine hands, weapons, and six sacred faces of Lord Shanmuga, this scripture serves as an invincible shield against physical illnesses, physiological disorders, toxins, and negative forces.

முருகப் பெருமானையே பரப்பிரம்மமாகப் போற்றும் 44 பாடல்கள் கொண்ட "குமாரஸ்தவம்", மற்றும் தீய சக்திகள், எதிர்ப்புகள், கொள்ளை நோய்களை விரட்டியடிக்கும் "பகை கடிதல்" ஆகியவற்றை அருளினார். சுவாமிகள் அருளிய 6,666 திருப்பாடல்களும் அத்வைத வேதாந்தமும் சுத்த சைவ சித்தாந்தமும் ஒருங்கே இணைந்த ஞானக் கருவூலங்களாகும்.

He composed the "Kumaarasthavam," a profound 44-verse hymn extolling Kumara as the non-dual Parabrahman, and "Pagai Kadidhal," a dynamic spiritual shield dispelling adversity, epidemics, and malevolent energies. His total corpus of 6,666 sacred hymns harmonizes Advaita Vedanta and Suddha Saiva Siddhanta.

தமிழின் அதிநுட்பமான சித்திரக் கவி வடிவங்களான மயூர பந்தம், கமல பந்தம், ரத பந்தம், சதுரங்க பந்தம், தமருக பந்தம், சாஸ்திர பந்தம், துவிதநாக பந்தம், நான்காரை சக்கர பந்தம் ஆகியவற்றை அருளித் தமிழ்க் கவிதைக்கு சிகரம் வைத்தார். அத்துடன் 32 அரிய தத்துவ உரைநடை வியாசங்களையும் எழுதிச் சைவ சித்தாந்த நுட்பங்களை நிலைநாட்டினார்.

Swamigal attained the absolute pinnacle of classical Tamil poetic art by composing intricate visual and geometric chithira-kavis, including Mayura Bandham, Kamala Bandham, Ratha Bandham, Sathuranga Bandham, Damaru Bandham, Sasthra Bandham, Thuvithanaga Bandham, and Nankarai Chakra Bandham. He also authored 32 profound philosophical prose treatises (Viyasas) expounding Saiva Siddhanta.

1923ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் சென்னையில் தம்புச் செட்டித் தெருவை சுவாமிகள் கடந்தபோது, ஒரு குதிரை வண்டி அவர் மீது மோதியது. இதில் அவரது இடது கணுக்கால் எலும்புகள் பல துண்டுகளாக நொறுங்கிப் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. சென்னை பொது மருத்துவமனையில் (வார்டு எண் 7) சேர்க்கப்பட்ட சுவாமிகளைப் பரிசோதித்த ஆங்கிலேய தலைமை மருத்துவர்கள், 73 வயதான அவருக்கு எலும்புகள் கூட வாய்ப்பில்லை என்றும், உயிரைக் காப்பாற்ற காலைத் துண்டிக்க (amputation) வேண்டும் என்றும் கூறினர்.

In December 1923, while crossing Thambu Chetty Street in Madras (Chennai), Swamigal was struck by a speeding horse-drawn carriage (jatka). His left ankle suffered a severe compound fracture with crushed bones. Admitted to the Madras General Hospital (Ward No. 7), senior British surgeons determined that at his advanced age of 73, the crushed bones could never heal and recommended amputation to save his life.

சுவாமிகள் அறுவை சிகிச்சையை மறுத்து, "மருத்துவர்களுக்கெல்லாம் மருத்துவனான வைத்தீஸ்வரன் முருகன் இருக்கிறான்" என்று கூறிப் பெருமானையே சரணடைந்தார். சுவாமிகளும் அவரது சீடர்களும் இரவும் பகலும் சண்முக கவசத்தை இடைவிடாது பாராயணம் செய்தனர். பதினோராவது நாள் (1924 ஜனவரி 6), மருத்துவமனை அறையில் பேரொளி வீச, பாலமுருகன் மயில் மீது காட்சி தந்தார்; இரு மயில்கள் சுவாமிகளின் படுக்கை முன் நடனமாடின. பெருமான் தனது திருக்கரத்தால் உடைந்த காலைத் தொட்டு அருள் பாலித்தார். மறுநாள் காலையில் எக்ஸ்-ரே எடுத்துப் பார்த்த மருத்துவர்கள், உடைந்த எலும்புகள் யாவும் அறுவை சிகிச்சையின்றித் தாமே முழுமையாகக் கூடி குணமடைந்திருப்பதைக் கண்டு வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Swamigal serenely refused surgery, declaring that Lord Murugan is the Supreme Divine Physician (Vaidyanatha). Swamigal and his devotees engaged in continuous, unbroken chanting of the Shanmuga Kavasam. On the eleventh day (January 6, 1924), celestial light illuminated the hospital ward; Lord Murugan appeared in child form upon His peacock, while two resplendent peacocks danced before his bed. The Lord touched the fractured leg with His divine hand. When doctors took X-rays the following morning, they were astounded to find the shattered bones perfectly fused and completely healed without surgery.

இறைவனின் இந்த மகா கருணையை நினைவுகூரும் வகையில், ஆண்டுதோறும் மார்கழி வளர்பிறை பிரதமை தினத்தில் "மயூராசன சேவை" (மயூராசன தரிசன விழா) நடத்தும்படி சுவாமிகள் அருளினார். இந்நிகழ்வின் நினைவாக சென்னை அரசு பொது மருத்துவமனை வார்டில் இன்றும் சுவாமிகளின் திருவுருவப் படம் வைக்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்டு வருகிறது.

In eternal gratitude for this divine miracle, Swamigal ordained the annual celebration of the "Mayura Vahana Sevanam" festival on the Margazhi Shukla Prathama day. Commemorating this miracle, Swamigal's portrait is preserved and revered to this day in the hospital ward at Chennai General Hospital (RGGGH).

1929ஆம் ஆண்டு மே 30ஆம் நாள் (வைகாசி 17ஆம் நாள், வியாழக்கிழமை) காலை 7.15 மணிக்கு சுவாமிகள் யோக நிலையில் தம் பூத உடலை நீத்து மகா சமாதி அடைந்தார்.

On May 30, 1929 (Thursday, at 7:15 AM), Swamigal consciously attained Mahasamadhi in the state of supreme yogic absorption.

அவரது திருவுடல் சென்னை திருவான்மியூரில் உள்ள மயூரபுரத்தில் ஜீவ சமாதி செய்யப்பட்டது. அங்கே எழும்பியுள்ள திவ்விய சமாதி ஆலயம் இன்றும் எண்ணற்ற பக்தர்களின் பிணிகளைத் தீர்த்து, ஆன்மீக அமைதியையும் முக்தியையும் அருளும் மகா சக்தி பீடமாகத் திகழ்கிறது.

His sacred body was enshrined in Jeeva Samadhi at Mayurapuram in Thiruvanmiyur, Chennai. The consecrated samadhi temple stands today as a vibrant powerhouse of healing, spiritual solace, and divine grace for devotees from all over the world.