ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள் அருளிய
தமருக பந்தம்

வேலன் என்பதன் விளி: வேல் ஏந்தியவனே, முருகனே. பேரகராதி வேலன் என்பதற்கு வேற்காரன், முருகன் என்று பொருள் தருகிறது. இத்தளத்தின் கந்த சஷ்டி கவசத்திலும் "அழகிய வேலா" என்று இதே விளி வருகிறது.

Vocative of vēlaṉ: O bearer of the vel, Murugan. The Lexicon gives vēlaṉ as spearman and as Skanda. The Kandha Sashti Kavasam hosted on this site uses the same address, azhagiya vēlā.

வீதல் என்னும் வினையின் எதிர்மறைப் பெயரெச்சம்; வீதல் என்றால் அழிதல், சாதல். எனவே வீயா என்றால் அழியாத. அடுத்த சொல்லோடு சேர்த்து, அழியாத வீரனே. இவ்வினைக்குப் பேரகராதி காட்டும் சான்றே புறநானூற்றின் "வீயாச் சிறப்பின்" என்ற தொடர்.

Negative participle of the verb vī, to perish, to die: that which does not perish, undying. Taken with the next word, undying hero. The Lexicon's own citation for this verb is the Puranaanooru phrase vīyāch chiṟappiṉ, unperishing glory.

வீரன் என்பதன் விளி: வீரனே.

Vocative of vīraṉ: O hero, O warrior.

அரசன், தலைவன்: விளியில் தனித்து நின்று தலைவனே என்று பொருள்படும் சொல். படத்தில் இதே எழுத்தே இரண்டாம் அடியின் முதல் எழுத்தாகவும் அமைவதால், இச்சொல் இரு அடிகளுக்கும் பொதுவாக ஒலிக்கிறது.

King, chief: standing alone as an address, O lord, the chief, the master. On the plate this same letter also opens the second line, so the word sounds at the join of both.

கோலம் என்பதன் அடியில் அமைந்த விளி: அழகிய திருக்கோலம் உடையவனே. கோலம் என்பதற்குப் பேரகராதி அழகு, உருவம், வேடம், அலங்காரம் என்று பொருள் தருகிறது.

A vocative built on kōlam: O one of beautiful sacred form. The Lexicon gives kōlam as beauty, form, guise and adornment.

றா என்ற எழுத்தில் தமிழ்ச் சொல் தொடங்காது; எனவே இங்கு சொல் எல்லை மேலே உள்ள வரியின் இடைவெளியைக் கடக்கிறது. கோது + ஏறா: குற்றம் ஏறாதவனே, குற்றம் சிறிதும் அணுகாதவனே; கோது என்றால் குற்றம், பதர். இப்பகுதி அடுத்த சொல்லாகிய ராமா-வுடன் சேர்ந்து, குற்றம் அணுகாத வகையில் எல்லா இலக்கணங்களும் பொருந்திய திருமேனி உடையவனே என்ற தொடராகவும் படிக்கப்படுகிறது; அதில் குற்றம் அணுகாத என்பதே இச்சொல்லின் பங்கு.

No Tamil word begins with the letter ṟā, so the word boundary here runs across the spacing shown in the line above. kōtu plus ēṟā: one on whom no fault ever settles, the faultless one; kōtu is fault, chaff. Taken together with the next word, rāmā, this stretch of the line reads as addressing the one whose holy form no fault approaches, and this word carries that no-fault part.

விளி: எல்லா இலக்கணங்களும் பொருந்தியுள்ள திருமேனி உடையவனே; அழகும் நல்லிலக்கணமும் நிறைந்த திருமேனியனே என்பது பொருள். ராமன் என்ற தலைச்சொல் பேரகராதியிலும் உண்டு; இங்கு அது அவ்வழகுப் பொருளிலேயே நிற்கிறது.

A vocative: the one whose sacred body bears every mark of perfection, one full of beauty and every auspicious feature. The Lexicon carries the headword rāmaṉ; here the word stands in that sense of beauty.

வேனை என்று ஒரு சொல் பேரகராதியில் இல்லை; னை என்ற எழுத்திலும் தமிழ்ச் சொல் தொடங்காது. எனவே இது மால் + ஆவேனை என்றே படிக்கப்பட வேண்டியது: மயக்கத்திற்கு ஆளாகிவிடக்கூடிய என்னை, உலக ஆசைகளில் மயங்கி இருக்கும் என்னை. மால் என்பதற்கு மயக்கம், ஆசை என்ற பொருள்கள் பேரகராதியில் உண்டு. காப்பாற்றப்பட வேண்டிய என்னை என்ற இச்சொல்லே பின்வரும் வேண்டுதல்களுக்குச் செயப்படுபொருளும் ஆகிறது.

The Lexicon has no word vēṉai, and no Tamil word begins with ṉai, so this must be read as māl plus āvēṉai: me, who could fall into māl, worldly delusion. The Lexicon gives māl as delusion and desire. This word, the me in need of protection, also supplies the object of the pleas that follow.

இவ்விரட்டிப்பு இரவிலும் பகலிலும் எந்நேரத்திலும் என்று பொருள்படுகிறது: அடுத்து வரும் காத்தல் வேண்டுதலை எப்போதைக்குமாக விரிக்கும் அடுக்கு. எனவே மாமா கா என்பது எந்நேரமும் காத்தருள்க என்னும் வேண்டுதல்.

This doubled mā reads as at night, by day, at every time: a doubling that stretches the plea for protection that follows over all time. māmā kā thus asks, protect me always.

காத்தல் என்னும் வினையின் ஏவல்: கா, காப்பாற்று, காத்தருள்க. பேரகராதி காத்தல் என்பதற்குப் பாதுகாத்தல், தீமை வரவொட்டாமல் தடுத்தல் என்று பொருள் தருகிறது.

Root imperative of the verb kā, to protect: protect, save, protect me in grace. The Lexicon gives kā as to preserve, to shelter, to ward off harm.

ளா என்ற எழுத்தில் தமிழ்ச் சொல் தொடங்காது; எனவே இங்கும் சொல் எல்லை வரியின் இடைவெளியைக் கடக்கிறது. காலாள் + ஆதே: காலனுக்கு ஆளாகாமல் என்பது பொருள். காலன் என்பதற்குப் பேரகராதி இயமன் என்றே பொருள் தருகிறது; ஆள் என்றால் ஏவலன், அடிமை; ஆதே என்பது ஆதல் வினையின் எதிர்மறை, ஆகாமல். பாடல் முழுவதும் முருகனையே விளித்து, இயமனின் ஆளாகிவிடாதபடி என்னைக் காத்தருள் என்று வேண்டுகிறது. இத்தளத்தின் கந்தர் அநுபூதி பத்தாம் பாடல் உரையிலும் காலன் என்பதற்கு மரணத்தை நிர்வகிக்கும் தேவனான யமன் என்றே பொருள் தரப்பட்டுள்ளது; அந்தப் பாடலும் காலன் வரும் வேளையில் முருகன் எதிர்நின்று அருள வேண்டும் என்று வேண்டுவதே.

No Tamil word begins with ḷā, so here too the word boundary crosses the spacing: kālāḷ plus ātē. kālāḷ is one who is Death's subject, kālaṉ being Yama in the Lexicon and āḷ a servant, a subject; ātē is the negative of the verb ā, without becoming. The poem stays addressed to Murugan throughout, pleading protect me so that I do not become Yama's subject. This site's own commentary on Kandhar Anubhuti verse 10 glosses the same kālaṉ as Yama, the god who governs death, in a verse that likewise pleads for Murugan to stand against him when he comes.

கா என்பது மீண்டும் அதே ஏவல்: காப்பாற்று. காவே என்பது அதனுடன் தேற்றப்பொருள் தரும் ஏகாரம் சேர்ந்த வடிவம்: காவாயே என வலியுறுத்தும் வேண்டுதல், காத்தருள், காத்தருள் என இருமுறை வைத்து நிறைவு செய்யப்படுகிறது. காத்தல் வேண்டுதலை இப்படி அடுக்கிச் சொல்வது இம்மரபில் உண்டு: பாம்பன் சுவாமிகளின் சண்முக கவசமே "காக்க காக்க" என்று அடுக்குகிறது; கந்த சஷ்டி கவசத்திலும் "காக்க காக்க கனகவேல் காக்க" என்று வருகிறது. பாடலின் இந்த இறுதி எழுத்தாகிய வே படத்தில் முதல் அடியின் முதல் எழுத்தாகவும் அமைவதால், படத்தில் பாடல் முடிவின்றி வேலா என்று மீண்டும் தொடங்குகிறது.

kā again, the same imperative: protect. kāvē is that imperative with the emphatic ē attached: do protect, an urgent plea, closing with the plea said twice, protect me, protect me. Stacking the plea like this belongs to this tradition: Pamban Swamigal's own Shanmuga Kavasam repeats kākka kākka, and the Kandha Sashti Kavasam has kākka kākka kaṉaka vēl kākka. And because this final letter vē also stands on the plate as the first letter of the first line, on the plate the poem never ends: it begins again at vēlā.