ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள் அருளிய
சதுரங்க பந்தம்

ஒளி நிறைந்த: மயிலைச் சார்ந்த அடைமொழி. பேரகராதியில் வாள் என்ற ஒரே தலைச்சொல்லின் கீழ் ஒளி, சுடர் என்ற பொருளும் வாள் என்ற படைக்கருவிப் பொருளும் உண்டு; ஆர்தல் என்பது நிறைதல், பொருந்துதல் என்னும் வினை. எந்தப் பொருள், எதைச் சார்ந்தது என்ற இரு வினாக்களும் இங்கு தீர்க்கப்படுகின்றன: ஒளிப் பொருளே பொருந்தும், அது மயிலையே சார்கிறது. வாளார் மயில் என்பது ஒளி நிறைந்த மயில்.

Full of light, qualifying the peacock. In the Lexicon the single headword vāḷ carries both lustre, light and the weapon, the sword; ār is the verb to be full, to abound. Both questions this phrase could otherwise leave open are settled here: the sense is light, and it qualifies the peacock, so vāḷār mayil is the light-filled peacock.

தொடக்கம் இல்லாதது, ஆதி இல்லாதது. பேரகராதி இப்பொருளை அனாதி என்ற தலைச்சொல்லின் கீழ்த் தருகிறது (தொடக்கம் இல்லாதது; இறை); அநாதி என்ற ந-கர வடிவம் அங்கு வேறொரு பேச்சுவழக்குச் சொல்லாக (திக்கற்றவன்) மட்டுமே உள்ளது. இத்தளத்தின் திருப்புகழ் 245 பத உரையிலும் அநாதி என்பதற்கு ஆதியில்லாதது என்றே பொருள் தரப்பட்டுள்ளது. இவ்வடைமொழி மயிலையே சார்ந்து, ஆதியும் முடிவும் இல்லாத மயில் என்று பொருள் விரிகிறது.

That which has no beginning. The Lexicon carries this sense under the headword aṉāti, that which has no beginning, also used of God; the spelling with ந carries only a separate colloquial word meaning helpless person there. The Thiruppugazh 245 word gloss hosted on this site likewise renders anāti as that which has no beginning. This attribute attaches to the peacock, extending it to the peacock that has neither beginning nor end.

மயில் மீது ஏறும். மயில் என்பது தோகைப் பறவை; ஏறுதல் என்பதற்குப் பேரகராதி மீது ஏறுதல், அமர்தல் என்ற பொருள்களைத் தருகிறது. வரியில் ஏறுஞ் என நிற்பது அடுத்து வரும் சு வுக்கு முன் ஏற்படும் புணர்ச்சி மாற்றமே. இத்தளத்தின் கந்தர் அநுபூதி 41 உரையிலும் முருகன் மயில் மீது வீற்றிருப்பவனாகவே விளிக்கப்படுகிறான்.

Who mounts the peacock. mayil is the peacock; the Lexicon gives ēṟu as to rise, to mount, to climb. The form ēṟuñ in the line is only the sandhi change before the following cu. This site's own commentary on Kandhar Anubhuti 41 likewise addresses Murugan as the one seated on the peacock.

அழகு பொருந்திய. சுந்தரம் என்றால் அழகு; ஏய்தல் என்னும் வினைக்குப் பேரகராதி பொருந்துதல் என்றே பொருள் தருகிறது, ஏய என்பது அதன் பெயரெச்ச வடிவம். அச்சில் சுந்தர மேய என இடைவெளி சொல்லின் நடுவில் விழுகிறது; மே என்ற எழுத்து சுந்தரம் என்பதன் ஈற்று ம்-ஐயும் ஏய என்பதன் முதல் ஏ-யையும் சேர்த்துச் சுமக்கிறது.

Joined with beauty. cuntaram is beauty; the Lexicon gives the verb ēy as to be suited, to fit, and ēya is its participial form. In print the space falls inside the word, cuntara mēya; the letter mē carries both the final m of cuntaram and the opening ē of ēya.

பெரிய, மாபெரும். இவ்வடியின் இந்த இறுதிச் சொல் அடுத்த அடியின் முதல் சொல்லோடு சேர்ந்தே பொருள் தருகிறது: மகா + வேளாம், மாபெரும் வேளாகிய.

Great, exalted. This final word of the line completes its sense only with the next line's first word: makā plus vēḷām, who is the great Vēḷ.

வேளாகிய, வேள் ஆவான். வேள் என்பதற்குப் பேரகராதி முருகக்கடவுள் என்ற பொருளைத் தேவாரச் சான்றுடன் தருகிறது; அரசன், தலைவன் என்ற பொருள்களும் அதே தலைச்சொல்லில் உண்டு. ஆம் என்பது ஆகும் என்பதன் தொகுத்தல், ஆகிய என்று பொருந்தும் இடைச்சொல். முந்தைய அடியின் மகா உடன் சேர்ந்து மாபெரும் வேளாகிய.

Who is Vēḷ. The Lexicon gives vēḷ as Skanda, the god Murugan, with a Thevaram citation, alongside king and chief under the same headword. ām is the contracted ākum, which is, who is. Joined with the previous line's makā it reads who is the great Vēḷ.

கூரிய வேலோய், வேல் ஏந்தியவனே. இப்பக்கத்துடன் பதிவான பதப் பிரிப்பு இவ்விடத்தை வேளாம் + அயிலோய் என்று படிக்கிறது: அயில் என்றால் கூர்மை, வேல்; ஓய் என்பது பேரகராதி கூறும் விளியுருபு. அச்சின் இடைவெளிப்படி வேளா + மயிலோய் (வேளே, மயிலோனே) என்றும் பிரிக்க இடம் இருந்தது; இவ்விடம் வேல் ஏந்தியவனே என்னும் விளியாகவே பொருள்படுகிறது, பதிவான பிரிப்பையே உறுதிசெய்து. மயில் ஏற்கெனவே முதல் அடியில் ஏறும் வாகனமாக வந்திருப்பதும் இதற்கு இசைவே. இத்தளத்தின் கந்தர் அநுபூதி 19 உரையிலும் அயில் வேல் அரசு என்பதற்குக் கூரிய வேலாயுதத்தை ஏந்திய அரசனாகிய முருகன் என்றே பொருள் தரப்பட்டுள்ளது.

O bearer of the sharp vel. The word split recorded with this page's verse reads this as vēḷām plus ayilōy: ayil is sharpness, the lance, and ōy is what the Lexicon records as a calling particle. The printed spacing would also have allowed vēḷā plus mayilōy, O Vēḷ, O peacock one; this address reads as O bearer of the vel, confirming the recorded split, and the peacock has already appeared in the first line as the mount, which agrees with that reading. This site's commentary on Kandhar Anubhuti 19 likewise renders ayil vēl aracu as Murugan the king bearing the sharp vel.

விமலரின் நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து தோன்றிய. விமலர் என்பது குற்றமற்ற தூயவர்: பேரகராதி விமலன் என்பதற்குப் பரிசுத்தமானவன் என்றும் சிவன் என்றும் பொருள் தருகிறது, இத்தளத்தின் கந்தர் அநுபூதி 18 உரையிலும் விமலன் என்பது தூய சிவபெருமானையே குறிக்கிறது. கண் என்பதற்குப் பேரகராதி விழி என்ற பொருளையும், இடம் என்ற பொருளில் ஏழாம் வேற்றுமை உருபாக வரும் வழக்கையும் தருகிறது; இங்கு விழிப் பொருளே கொள்ளப்பட்டு, தூய சிவபெருமானின் நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து முருகன் தோன்றியதையே இத்தொடர் சொல்கிறது. வந்த என்பது தோன்றிய, வெளிவந்த.

Who emerged from the Pure One's forehead eye. vimalar is the immaculate, taintless one: the Lexicon gives vimalaṉ as he who is immaculate and as Šiva, and this site's commentary on Kandhar Anubhuti 18 likewise reads vimalaṉ as the pure Šiva. For kaṇ the Lexicon gives both the eye and the locative case ending meaning place, in; the eye sense is taken here, reading the phrase as Murugan's emergence from the pure Šiva's forehead eye. vanta is who came forth.

சமாதியர்களின் அரசே. சமாதி என்பதற்குப் பேரகராதி அட்டாங்க யோகத்தின் உறுப்பான ஆழ்ந்த தியான நிலை என்று பொருள் தருகிறது; சமாதியர் என்பது அந்நிலையில் நிற்பவர்கள்; கோ என்றால் அரசன். அச்சின் இடைவெளிகள் இச்சொல்லின் நடுவில் (வந்தச மாதி யர்கோ) விழுகின்றன; பதிவான பதப் பிரிப்பின்படி இது ஒரே சொல். இச்சொல்லின் இறுதி ஓகாரத்தோடு அடுத்த அடியின் ஆளாய் சேரும்போது இடையில் வ் என்ற உடம்படுமெய் தோன்றுகிறது.

O king of those in samādhi. The Lexicon gives camāti as the state of intense contemplation that is a limb of the eightfold yoga; camātiyar are those who stand in that state; kō is king. The printed spaces fall inside this word (vantaca māti yarkō); by the recorded word split it is one word. Where its final ō joins the next line's āḷāy, the glide வ் appears between them.

ஆண்டுகொள்வாயாக, என்னை ஆட்கொண்டு அருள்வாயாக என்னும் வேண்டுதல். அச்சு வாளா யெனு என்று தொடங்கினாலும், பதிவான பதப் பிரிப்பு இதனை ஆளாய் + எனும் என்றே படிக்கிறது; முந்தைய அடியின் கோ வுடன் உடம்படுமெய் வ் சேர்ந்ததே அச்சின் வா. ஆள் என்பதற்குப் பேரகராதி பணியாள், அடிமை, தொண்டன் என்ற பொருள்களைத் தருகிறது; ஆள்தல் என்னும் வினைக்கு ஆட்சி செய்தல், தன்னுடையவனாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்ற பொருள்களும் உண்டு. இது ஆட்கொண்டு அருள்க என்னும் வேண்டுதலாகவே கொள்ளப்படுகிறது; முதல் இரண்டு அடிகளின் விளிகள் அனைத்தும் இவ்வேண்டுதலோடு சேர்ந்து, அடியவர்களின் நாவில் இடைவிடாமல் ஒலிக்கும் வேண்டுதலாக அமைகின்றன. அதே ஆள் வேர் நான்காம் அடியில் ஆளாகி என்று அடிமைப் பொருளில் மீண்டும் வருகிறது.

The plea take me into your service and grace. Though the print begins vāḷā yeṉu, the recorded word split reads this as āḷāy plus eṉum; the printed vā is the previous line's kō joined through the glide வ். The Lexicon gives āḷ as servant, slave, devotee, and the verb āḷ as to rule and to accept as one's own. This reads as the plea, take me into your service and grace; the vocatives of the first two lines join this plea as the prayer the devotees' tongues keep saying. The same root āḷ returns in the fourth line as āḷāki, in the servant sense.

என்று சொல்லும் நா. என்தல் என்றால் சொல்லுதல்; நா என்றால் நாக்கு. ஆளாய் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும் நா.

The tongue that says so. The verb eṉ is to say, to utter; nā is the tongue. The tongue that keeps saying āḷāy.

உடையவர்கள்: அத்தகைய நா உடையவர்கள். உள் என்னும் குறிப்பு வினை இருத்தலையும் உடைமையையும் குறிக்கும் எனப் பேரகராதி. ளா என்ற எழுத்தில் தமிழ்ச் சொல் தொடங்காது; எனவே அச்சின் நாவுள் ளார் என்ற இடைவெளியைக் கடந்தே சொல் படிக்கப்படுகிறது, நா + உள்ளார் சேர்ந்த இடத்தில் உடம்படுமெய் வ் தோன்றி நாவுள்ளார் என அமைகிறது.

Those who have: who have such a tongue. The Lexicon's defective verb uḷ marks both being and having. No Tamil word begins with ḷā, so the word is read across the printed space nāvuḷ ḷār; where nā and uḷḷār join, the glide வ் appears, giving nāvuḷḷār.

அன்பை அருந்தும். அருந்துதல் என்றால் உண்ணுதல், குடித்தல். நார் என்பதற்குப் பேரகராதி நாரிழை, கயிறு முதலிய பொருள்களோடு, கட்டாக அமையும் அன்பு என்ற பொருளையும் தருகிறது; இத்தளத்தில் உள்ள திருக்குறள் 958 க்கான பரிமேலழகர் உரையும் நார் இன்மை என்பதற்கு ஈரம் இன்மை, அன்பின்மை என்றே பொருள் கொள்கிறது. இங்கு அன்புப் பொருளே கொள்ளப்படுகிறது: ஆளாய் என்று சொல்லும் நா உடையவர்களின் தூய அன்பை அருந்துபவன் எங்கள் ஆரியனே. அருந்துவது அடியவர்கள் அல்ல; அவர்களின் அன்பை இறைவனே அருந்துகிறான் என்பதும் இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.

Who drinks in love. aruntu is to eat, to drink. For nār the Lexicon gives fibre, string and cord, and also love, affection as a bond; Parimelazhagar's commentary on Thirukkural 958, hosted on this site, likewise reads nār iṉmai as the absence of tenderness, of love. The sense of love is taken here: it is our Āriyaṉ who drinks in the pure love of those whose tongues say āḷāy. What is plain too: not the devotees, but the lord, does the drinking.

எங்கள் ஆரியனுக்கே. ஆரியன் என்பதற்குப் பேரகராதி மேன்மையுடையவன், குரு, ஆசிரியன் என்ற பொருள்களைத் தருகிறது; அற்கு என்பது கு என்ற நான்காம் வேற்றுமை உருபு ஏற்ற வடிவம், ஏ தேற்றப்பொருள் தரும் ஏகாரம். அச்சில் தெங்க ளாரியற்கே என இடைவெளிகள் விழுந்தாலும், பதிவான பிரிப்பின்படி அருந்து + எங்கள் + ஆரியற்கே என்றே சொற்கள் அமைகின்றன. இச்சொல்லின் இறுதி ஏகாரத்தோடு அடுத்த அடியின் ஆள் சேரும்போது உடம்படுமெய் ய் தோன்றி அச்சில் யாளாகி எனத் தொடங்குகிறது.

To our Āriyaṉ himself. The Lexicon gives āriyaṉ as a worthy man, a guru, a teacher; aṟku is the dative ending ku on that noun, and ē is the emphatic. Though the printed spaces fall as teṅka ḷāriyaṟkē, by the recorded split the words are aruntu, eṅkaḷ, āriyaṟkē. Where its final ē joins the next line's āḷ, the glide ய் appears, so the printed line begins yāḷāki.

ஆளாகி, அடியவனாகி. ஆள் என்றால் பணியாள், அடிமை, தொண்டன்; ஆகி என்பது ஆதல் என்னும் வினையின் வினையெச்சம், ஆய்விட்டு. முந்தைய அடியின் ஆரியற்கே உடன் சேர்த்து, எங்கள் ஆரியனுக்கே ஆளாகி.

Having become his servant. āḷ is servant, slave, devotee; āki is the participle of the verb ā, having become. Taken with the previous line, having become the servant of our Āriyaṉ himself.

வாழ்வது, அவ்வாறு வாழும் வாழ்வு. வாழ்தல் என்பதற்குப் பேரகராதி வாழ்தல், செழித்திருத்தல், மகிழ்தல் என்ற பொருள்களைத் தருகிறது.

Living, the life so lived. The Lexicon gives vāḻ as to live, to flourish, to be happy.

மிகப் பெரிது. மாண்தல் என்றால் சிறத்தல், மிகுதல்; மாண என்பது அதன் எச்ச வடிவம், மிக என்று பொருந்தும். பெரிது என்றால் பெரியது. இதே தொடர் இத்தளத்தில் உள்ள திருக்குறள் 102, 124 ஆகியவற்றிலும் வருகிறது; 102 க்கான பரிமேலழகர் உரை ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது என்பதற்கு நிலவுலகத்தினும் மிகப் பெரியது என்றே பொருள் தருகிறது.

Exceedingly great. The verb māṇ is to be excellent, to abound; māṇa is its participial form, serving as greatly. peritu is that which is great. The same phrase stands in Thirukkural 102 and 124, both hosted on this site; Parimelazhagar's commentary on 102 renders ñālattiṉ māṇap peritu as far greater than the earth itself.

என்று சொல்லும் ஆகமமே. ஆகமம் என்பதற்குப் பேரகராதி இறைவனால் அருளப்பட்டதாகக் கொள்ளப்படும் சமய நூல்கள் என்று பொருள் தருகிறது; ஏ தேற்றப்பொருள் தரும் ஏகாரம். அச்சில் பெரிதெனு மாகமமே என இடைவெளி விழுகிறது; மா என்ற எழுத்து எனும் என்பதன் ஈற்று ம்-ஐயும் ஆகமம் என்பதன் முதல் ஆ-வையும் சேர்த்துச் சுமக்கிறது. இருபத்தெட்டு ஆகமங்களின் பெயர்களை இத்தளத்தின் திருமந்திரம் 57 உரை பட்டியலிடுகிறது.

The Āgama that says so. The Lexicon gives ākamam as the scriptures held to be revealed by God; ē is the emphatic. In print the space falls as peṟiteṉu mākamamē; the letter mā carries both the final m of eṉum and the opening ā of ākamam. This site's commentary on Thirumantiram 57 lists the names of the twenty-eight Agamas.