ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள் அருளிய
துவித நாக பந்தம்

சேய் என்பதன் விளி இரட்டித்து வருகிறது: சேயவனே சேயவனே. பேரகராதி சேய் என்பதற்கு முருகன், சிவந்தவன், மகன், இளமை என்று பொருள் தருகிறது. இரண்டாம் சேயா அச்சில் உள்ள இடைவெளியைக் கடந்து சேயாதே என்பதன் முதல் இரு எழுத்துக்களில் அமைகிறது.

The vocative of cēy, doubled: O Cēy, O Cēy. The Lexicon gives cēy as Skanda, as redness, as son and as youth. The second cēyā crosses the printed spacing, taking the first two letters of cēyātē.

கடவுளே. பேரகராதி தே என்பதற்குத் தெய்வம், தலைவன் என்று பொருள் தருகிறது. சேயாதே என்ற அச்சுப் பிரிவின் இறுதி எழுத்து இது.

O God. The Lexicon gives tē as the deity and as chief or lord. It is the last letter of the printed chunk cēyātē.

இது தேய்ஆக என்று படிக்கப்படுகிறது: எனது சிறுமையைக் கெடு என்பது பொருள். தேய்தல் என்றால் உரைந்து குறைதல், மெலிதல் என்பது பேரகராதி தரும் பொருள்; அதன்படி இது என் சிறுமையைத் தேய்த்து ஒழித்தருள் என்ற வேண்டுதல்.

This is read as tēy āka: destroy my smallness. The Lexicon gives the verb tēy as to wear away, to lessen, to grow thin; on that reading this is a plea, wear my smallness away.

இவ்வெழுத்துக்கள் ஆசுஏமா என்று படிக்கப்படுகின்றன: சிறுமைக்கு நமனாய் உள்ளவனே என்பது பொருள். ஆசு என்றால் குற்றம், அற்பம்; ஏமன் என்றால் நமன், அதாவது இயமன்; நமன் என்பதும் இயமனே. மூன்று சொற்களும் பேரகராதியில் உள்ளன. எழுதிய எழுத்துக்களும் படிக்கும் சொல்லும் இங்கு நேராகப் பொருந்தவில்லை; இது மேலே சொன்ன நெட்டெழுத்து முறைமையின் இடம்.

These letters are read as ācu ēmā: O you who stand as Yama to smallness. The Lexicon gives ācu as fault and as anything small or mean, and ēmaṉ as Yama, as it does namaṉ. The written letters and the read word do not match one for one here; this is the long-letter licence described above.

இச்சொல் அச்சில் தலைச்சொல்லாக யாமாயா என்று உள்ளது; ஆனால் எண்ணிக்கைப்படி இந்த இடத்தில் நிற்பது மாயா மாயா என்ற நான்கு எழுத்துக்களே, எனவே அச்சில் ஓர் எழுத்து விடுபட்டிருக்கலாம். யாமாயா, மாயாமாயா என்ற இரு வடிவங்களுள் எது சரியென்று தீர்க்க வழி இல்லை; எனவே இது உறுதியில்லாமலேயே விடப்படுகிறது. பொருள்: சத்தி வடிவமாய்ச் சுருங்கியிருந்து வியத்தி வடிவமாக விரியும் மாய மாயைக்கு அதிபதியே. மாயை என்பதற்கு மூலப்பிரகிருதி, பொய்த்தோற்றம் என்றும், வியத்தி என்பதற்கு வெளிப்படையான தோற்றம் என்றும் பேரகராதி பொருள் தருகிறது.

This word is printed as the headword yāmāyā, but by the letter count what stands here is the four letters māyā māyā, so a letter may have dropped in the printing. There is no way to decide between yāmāyā and māyāmāyā, so this is left unsettled. The sense: O lord of the wondrous maya which, having lain contracted as sakti form, spreads out into manifest form. The Lexicon gives māyai as primordial matter and as illusion, and viyatti as visible appearance, manifestation.

வருதல் என்னும் வினையின் ஏவல்: வா, என் முன் வந்தருள்வாயாக என்று விரிவாகும். மாயாவா என்ற அச்சுப் பிரிவின் இறுதி எழுத்து இது.

Root imperative of the verb vā, to come, expanding to: come before me and grace me. It is the last letter of the printed chunk māyāvā.

இவ்விரு அச்சுப் பிரிவுகளும் வாயாமாயாமா என்ற ஒரே சொல்லாகக் கொள்ளப்பட்டு, உயிர்களோடு அத்துவிதமாய் இருந்தும் அவைக்குக் கிட்டாதவனே என்று பொருள் தொடங்குகிறது; அந்தப் பகுதி தெளிவாகவே அச்சாகியுள்ளது. ஆனால் அதன் இறுதி விளிச்சொல் அச்சில் மகாசிவராத்திரியந்தனே போலத் தெரிகிறது; அந்த வடிவம் எந்தச் சொல் என்று உறுதிசெய்ய இயலவில்லை, பேரகராதியிலும் அப்படி ஒரு தலைச்சொல் இல்லை. எனவே முதற்பகுதி மட்டுமே உறுதி; இறுதி விளி உறுதியில்லாமலேயே விடப்படுகிறது.

Both printed chunks are taken as one word, vāyāmāyāmā, and its sense begins clearly: O you who, though one with souls beyond all twoness, remain out of their reach. But its closing vocative prints as what looks like makācivarāttiriyantaṉē; what word that is could not be settled, and the Lexicon has no such headword. Only the first part is certain; the closing vocative is left unsettled.

உண்மைப்பாடு உடையவனே. வாய்மை என்றால் உண்மை என்பது பேரகராதியின் பொருள்; வாயா என்பது அதன் அடியில் அமைந்த விளி.

O you possessed of truth. The Lexicon gives vāymai as truth; vāyā is a vocative built on it.

சிறந்த வாக்கு உடையவனே. மா என்பதற்குப் பெருமை என்றும், வாய் என்பதற்கு வாய், சொல் என்றும் பேரகராதி பொருள் தருகிறது.

O you of excellent speech. The Lexicon gives mā as greatness and vāy as mouth and word.

மாய வித்தைகள் உடையவனே. மாயம் என்பதற்குப் பொய்த்தோற்றம், மாயை என்றும், வித்தை என்பதற்கு மாயவித்தை என்ற பொருளும் பேரகராதியில் உண்டு.

O you who possess wondrous arts. The Lexicon gives māyam as illusion and as maya, and among the senses of vittai is magic, the very compound māyavittai.

சேமம் உடையவனே. சேமம் என்றால் நல்வாழ்வு, காவல், பாதுகாப்பு என்பது பேரகராதி தரும் பொருள். சேமாசே என்ற அச்சுப் பிரிவின் முதல் இரு எழுத்துக்கள் இவை.

O you who possess welfare. The Lexicon gives cēmam as safety, well-being and protection. These are the first two letters of the printed chunk cēmācē.

அடியின் இறுதி எழுத்து சேய் என்று படிக்கப்படுகிறது: இளநலம் உடையவனே என்பது பொருள். சேய் என்பதற்கு இளமை என்ற பொருள் பேரகராதியிலும் உண்டு.

The line's final letter is read as cēy: O you who possess youthful grace. Youth is among the Lexicon's own senses of cēy.

அன்பர்களிடம் ஒழியாத நேயம் உடையவனே. ஓய்தல் என்றால் முடிதல், நின்றுபோதல்; நேயம் என்றால் அன்பு, பக்தி; இரண்டும் பேரகராதியில் உள்ளன. எழுத்தில் யோயா என்று இருப்பது ஓயா என்றே படிக்கப்படுகிறது; நேயா என்பது நேயாவோ என்ற அச்சுப் பிரிவின் முதல் இரு எழுத்துக்களில் அமைகிறது.

O you whose love toward devotees never ceases. The Lexicon gives the verb ōy as to cease, to come to an end, and nēyam as love and devotion. The written yōyā is read as ōyā, and nēyā takes the first two letters of the printed chunk nēyāvō.

இப்பகுதி ஓயாய் ஏது என்று படிக்கப்படுகிறது: என்னிடம் உள்ள ஏதெனும் குற்றத்தை ஒழித்தருள் என்பது பொருள். ஏது என்ற சொல்லுக்கு எது என்ற வினாப்பொருளும் குற்றம் என்ற பொருளும் தனித்தனித் தலைச்சொற்களாகப் பேரகராதியில் உண்டு; இரண்டுமே இப்பொருளோடு பொருந்தும். ஆனால் எழுதிய எந்த எழுத்து எந்தச் சொல்லில் அமைகிறது என்று இங்கு உறுதிசெய்ய இயலவில்லை; சொல் எல்லை உறுதியில்லாமலேயே விடப்படுகிறது.

This stretch is read as ōyāy ētu: graciously remove whatever fault there is in me. The Lexicon carries ētu both as the question word, what, and as a separate headword meaning fault, and either fits this sense. But which written letter belongs to which word could not be settled here, so the boundary is left unsettled.

ஆள் என்பது ஆண்டருள் என்று பொருள்படும்: என்னை ஆட்கொண்டு அருள்வாயாக. ஆள்தல் என்பதற்கு அரசு செய்தல் என்றும் ஆட்கொள்ளுதல் என்றும் பேரகராதி பொருள் தருகிறது. ஏ இரண்டும் அசை என்றும் சொல்லப்படுகிறது; அவை எந்த இரு இடங்கள் என்பது சுட்டப்படவில்லை, இறுதி ஏகாரம் அவற்றுள் ஒன்றாகக் கொள்ள இடமுண்டு.

āḷ carries the sense āṇṭaruḷ: graciously take me as your own. The Lexicon gives the verb āḷ as to rule and as to accept as one's own. Two ē are also said to be expletives, without pointing at which two; the final ē here can be taken as one of them.