ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள் அருளிய
மயூர பந்தம்

விரும்புவோர்க்கு அளிக்கும் வரத்தையும் தனத்தையும் உடையவன். வரம் என்பதற்குத் தெய்வத்தால் பெறும் பேறு என்றும், தனம் என்பதற்குச் செல்வம் என்றும் பேரகராதி பொருள் தருகிறது; தந என்பது தனம் என்ற அச்சொல்லின் இங்கைய வடிவம்.

Having boons and wealth to give those who seek. The Lexicon gives varam as a boon granted by a deity and taṉam, the Sanskrit dhana, as wealth; tana is the shape that word takes here.

பிரகாச மயமான நகரத்தானே. திப என்பது தீபம் (விளக்கு, ஒளி) என்பதன் குறில் வடிவம்: இப்பாடல் முழுவதும் குற்றெழுத்துச் செய்யுளாக அமைந்துள்ளது, எனவே நெடில் எங்கும் வராது. நகர் என்பதற்குப் பேரகராதி நகரம், மாளிகை, கோயில் முதலிய பொருள்களைத் தருகிறது. இரண்டாம் சீர் திபநக என முடிந்து ர மூன்றாம் சீரின் தொடக்கத்தில் அமைவதால், நகர என்ற சொல் அந்த இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

O one of the city made of radiance. tipa is the short-letter form of tīpam, lamp or light: this verse is composed wholly in short letters, so no long vowel appears anywhere in it. The Lexicon gives nakar as city, mansion, temple. The second foot ends at tipanaka and the ra opens the third, so the word crosses that spacing.

நன்முகமுடையானே. சுமுகம் என்பது இன்முகம். இச்சொல்லின் முதல் எழுத்துக்கு இரு வாசிப்புகள் உள்ளன: ரசுமுக, சுமுக என்பது ஒன்று; ரகமுக என்பது மற்றொன்று. இரண்டுமே பாடலின் நூறு எழுத்து எண்ணிக்கையில் பொருந்துகின்றன. இப்பக்கத்தின் பாடல் சு வடிவைப் பின்பற்றுகிறது, மேலே உள்ள பொருளும் அவ்வாசிப்புக்கே உரியது.

O one of the gracious face. Cumukam is a genial countenance. This word's first letter has two readings: racumuka, cumuka is one; rakamuka is the other. Both fit the verse's count of one hundred letters. This page's verse follows the cu form, and the sense above belongs to that reading.

ஒப்பற்ற குகன் எனும் காரணப்பெயருடையானே: ஆன்மாக்களின் இருதயக் குகையில் இருத்தலால் வந்த பெயர். பேரகராதி குகன் என்பதற்கு முருகன் என்று பொருள் தந்து, ஆருயிர்க் குகைதோறும் வதிதலால் குகன் என்ற அதே காரணத்தைத் தன் மேற்கோளிலேயே காட்டுகிறது. முதல் எழுத்து வொ என அச்சாகியிருப்பது முன்வரும் உயிரோடு சேரும் வகர உடம்படுமெய்; சொல் ஒரு என்றே படிக்கப்படுகிறது.

O one bearing the reason-name Guha, the peerless one: the name comes from his dwelling in the heart-cave of souls. The Lexicon gives kukaṉ as Skanda, and its own citation derives the name the same way, from his dwelling in every soul's cave. The printed vo carries the glide consonant v after the preceding vowel; the word reads oru.

குறைவற்ற; சொற்களின் நேர்ப்பொருள் குறை அழிந்த என்பது. வறிது என்பதற்குப் பேரகராதி பயனின்மை, குறைவு, வறுமை முதலிய பொருள்களைத் தருகிறது; தபுதல் என்னும் வினைக்குக் கெடுதல், அழிதல் என்று தருகிறது. ஐந்தாம் சீர் வறிதுத என முடிந்து பு ஆறாம் சீரின் தொடக்கத்தில் அமைவதால், தபு என்ற சொல் அந்த இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

Without deficiency; literally, with want perished. The Lexicon gives vaṟitu as uselessness, deficiency, poverty, and the verb tapu as to perish, to come to an end. The fifth foot ends at vaṟituta and the pu opens the sixth, so tapu crosses that spacing.

பெருந்தொழிலுள்ள; அடுத்த அடியில் வரும் மயில்வாகனத் தொடருக்கு அடைமொழி. விரிதல் என்னும் வினைக்குப் பரத்தல், மலர்தல் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; விதி என்ற சொல்லுக்கு அது தரும் பொருள்களுள் தொழில் என்பதும் உண்டு.

Of vast function; an attribute of the peacock phrase that follows in the next line. The Lexicon gives the verb viri as to expand, to spread, and among its senses for viti is toḻil, work or function.

பச்சை நிறமுள்ள மயில்வாகனத்தின்: தேராகு மயில், தேர்போல் தாங்கும் வாகனம் என்பது பொருள். மரகதம் என்பதற்குப் பேரகராதி பச்சை இரத்தினம், பச்சை நிறம் என்று பொருள் தருகிறது. அரி என்ற சொல்லுக்கு அது பச்சை, பொன், திருமால், சிங்கம், குதிரை, கிளி முதலிய பல பொருள்களைத் தருகிறது; மயில் என்ற பொருள் அப்பட்டியலில் இல்லை, ஆயினும் மயில் என்ற வாசிப்பே இங்கு நிற்கிறது. அரி வரி என அச்சாகியிருப்பதும் வகர உடம்படுமெய்யே.

Of the green peacock mount: the tērāku mayil, the peacock that serves as his chariot. The Lexicon gives marakatam as emerald and as green colour. For ari it gives many senses, green, gold, Vishnu, lion, horse, parrot among them, but peacock is not in that list; even so, the peacock reading is what stands here. The printed vari again carries the glide v; the word reads ari.

கடவுளே. பரமன் என்பதற்கு முதற்கடவுள் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது. இரண்டாம் சீர் வரிபர என முடிந்து ம மூன்றாம் சீரின் தொடக்கத்தில் அமைவதால், இச்சொல் சீர் இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

O God. The Lexicon gives paramaṉ as the Supreme Being. The second foot ends at varipara and the ma opens the third, so the word crosses the spacing.

குற்றமில்லாத; அடுத்து வரும் மலைகளுக்கு அடைமொழி. துகள் என்பதற்குப் பேரகராதி தூசி என்ற பொருளுடன் குற்றம் என்ற பொருளையும் தருகிறது; இல் அதன் இன்மையைக் குறிக்கிறது. மூன்றாம் சீர் மதுகளி என முடிந்து ல் நான்காம் சீரின் தொடக்கத்தில் அமைவதால், இச்சொல்லும் இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

Free of fault; an attribute of the hills that follow. The Lexicon gives tukaḷ as dust and also as fault, moral defect; il negates it. The third foot ends at matukaḷi and the l opens the fourth, so this word too crosses the printed spacing.

மலை அனைத்தையும் தனக்குத் திருக்கோவிலாகக் கொண்ட அழுக்கில்லாதவனே: அம்மலைகள் திருப்பரங்கிரி, திருச்செந்தில், திருப்பழநி, திருவேரகம், திருச்சோலைமலை, திருக்குன்றுதோறாடல் என ஆறும் பெயர் பெறுகின்றன. அசலம் என்பதற்குப் பேரகராதி அசையாதது, மலை என்று பொருள் தருகிறது; விமலன் என்பதற்குப் பரிசுத்தமானவன் என்று தருகிறது. துகளில் + அசல சேர்ந்து ஒலிக்கும்போது எழுத்தில் லசல என அமைகிறது.

O stainless one who has every hill for his temple: the six named are Thirupparangiri, Thiruchendil, Thiruppazhani, Thiruverakam, Thiruccholaimalai and Thirukkundruthoradal. The Lexicon gives acalam, a-cala, as the unmoving and as mountain, and vimalaṉ as the immaculate one. tukaḷil and acala run together in writing as lacala.

அறிவு முதிர்ச்சி இல்லாத எனது ஆணவ இருள். மழ என்பதற்குப் பேரகராதி இளமை, குழந்தைமை என்ற பொருள்களைத் தருகிறது; இங்கு முதிராமை என்ற பொருளில் நிற்கிறது. என் எனது என்பதைக் குறிக்கிறது. அல் என்பதற்கு இரவு, இருள் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; ஆணவம் என்பது அதன் விரிவு. மழ + என் + அல் சேர்ந்து எழுத்தில் மழவெனல் என அமைகிறது; இடையில் நிற்கும் வ உடம்படுமெய்.

The darkness that is my own unripened, egoistic ignorance. The Lexicon gives maḻa as youth, infancy, read here as immaturity; eṉ is my; al the Lexicon gives as night, darkness, unfolded here as āṇavam, ego. maḻa, eṉ and al run together in writing as maḻaveṉal, with the glide v between them.

கெடும்படி. இரிதல் என்னும் வினைக்குக் கெடுதல், ஓடுதல் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது. முன் சொன்ன இருள் கெடும்படி என்று இத்தொடர் அமைகிறது; அல் + இரிய சேர்ந்து எழுத்தில் அலிரிய என ஒலிக்கிறது.

So that it perish. The Lexicon gives the verb iri as to be destroyed, to flee. It governs the darkness just named; al and iriya run together in writing as aliriya.

பாரம்பரியமான பெரியார் தன்மையுற்ற; அடுத்த சொல்லாகிய குறுமுனிவர்க்கு அடைமொழி. மரபு என்பதற்குப் பேரகராதி பாரம்பரியம், வமிசம் என்ற பொருள்களைத் தருகிறது; உறுதல் என்னும் வினைக்குப் பொருந்துதல், அடைதல் என்று தருகிறது. மரபு + உறு சேர்ந்து எழுத்தில் மரபுறு என அமைகிறது.

Come of venerable lineage; an attribute of the sage that follows. The Lexicon gives marapu as lineage, ancestral line, and the verb uṟu as to join, to attain. marapu and uṟu run together in writing as marapuṟu.

அங்குஷ்ட அளவான அகஸ்திய மாமுனிவர்க்கு. குறுமுனிவன் என்ற தலைச்சொல்லுக்குப் பேரகராதி குறுகிய வடிவுடையவன் என்ற அதே காரணத்துடன் அகத்தியன் என்றே பொருள் தருகிறது. இரண்டாம் சீர் குறுமுனி என முடிந்து வ மூன்றாம் சீரில் அமைகிறது; மேலும் குறுமுனிவர் + உதி சேர்ந்து ஒலிக்கும்போது ர் + உ இணைந்து எழுத்தில் ரு ஆவதால், அச்சிலுள்ள வருதி என்பதன் ரு இரு சொற்களுக்கும் பொதுவானது.

To the great sage Agastya, thumb-small. The Lexicon's headword kuṟumuṉivaṉ is glossed Agastya outright, with the same smallness reason. The second foot ends at kuṟumuṉi and the va sits in the third; further, kuṟumuṉivar and uti join in sound so that r and u fuse into ru, so the printed ru in varuti serves both words at once.

உதித்த மயக்கத்தையும். உதித்தல் என்னும் வினைக்கு உதயமாதல், தோன்றுதல் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; மயல் என்பதற்கு மயக்கம் என்று தருகிறது. மூன்றாம் சீர் வருதிம என முடிந்து யல் நான்காம் சீரின் தொடக்கத்தில் அமைவதால், மயல் என்ற சொல் அந்த இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

And the delusion that had arisen. The Lexicon gives the verb uti as to rise, to come into existence, and mayal as confusion, delusion. The third foot ends at varutima and yal opens the fourth, so mayal crosses that spacing.

சுவாசமில்லாத யோக அறிவையும். மதி என்பதற்குப் பேரகராதி இயற்கையறிவு, பகுத்தறிவு என்று பொருள் தருகிறது. அசரம் என்ற தலைச்சொல்லுக்கு அது தரும் பொருள் அசையாதவை என்பது; சுவாசமில்லாத என்பது அப்பொருளின் விரிவு. மயல் + அசர சேர்ந்து எழுத்தில் யலசர என அமைகிறது.

And the breathless yogic knowing. The Lexicon gives mati as understanding, judgment. Its headword acaram it gives as motionless things; breathless is that sense extended. mayal and acara run together in writing as yalacara.

விளங்கச் சொல்லி அருளிய. விரித்தல் என்னும் வினைக்கு விளக்கி உரைத்தல் என்ற பொருள் பேரகராதியில் உண்டு.

Who expounded in grace. The Lexicon carries the verb viri, in its causative form, as to expound, to elaborate.

பேரறிவாளனான ஆசாரியனே. விபுதன் என்பதற்குப் பேரகராதி அறிஞன் என்றும் தேவன் என்றும் பொருள் தருகிறது; குரு என்பதற்கு ஞானாசாரியன், உபாத்தியாயன் என்று தருகிறது.

O teacher of great knowing. The Lexicon gives viputaṉ as a learned man and as a celestial, and kuru as spiritual preceptor, teacher.

தேவர்கள் தலைவனே. சுரபதி என்ற தலைச்சொல்லுக்குப் பேரகராதி தேவர்கள் தலைவன் என்ற பொருளில் இந்திரன் என்று தருகிறது; இங்கு அவ்விளி முருகப்பெருமானுக்கே சொல்லப்படுகிறது.

O lord of the devas. The Lexicon's curapati is Indra as lord of the celestials; here the address is given to Murugan.

ஒன்பது இரசமுள்ள நாடக நாயகனே: அந்த ஒன்பதும் சிங்காரம், வீரியம், பெருநகை, கருணை, இரௌத்திரம், குற்சை, சாந்தம், அற்புதம், பயம். நவரசம் என்ற தலைச்சொல் பேரகராதியிலும் உண்டு: அதே ஒன்பது நூற்சுவைகளை அது இரண்டிற்குச் சற்று வேறு பெயர்களில் (வீரம், ஆசியம்) பட்டியலிடுகிறது. பரதம் என்பதற்குக் கூத்து என்று அது பொருள் தருகிறது.

O master of the drama of the nine rasas: the nine are singaram, viriyam, perunagai, karunai, iraudhiram, gutsai, santham, arputham and payam. The Lexicon's own headword navaracam names the same nine sentiments, two of them under slightly different names, and it gives paratam as the art of dance and acting.

உலகை நோக்கும் உயிர்க் கண்ணுக்கு ஒளியாக நிற்கும் வான சூரியனாகவும், அச்சூரியனை உடம்பாக உடையவனாகவும், ஆன்ம அறிவாகிய கண்ணுக்கு ஒளியாக நிற்கும் ஞானசூரியனாகவும் விளங்குவோனே. தினகரன் என்பதற்குப் பேரகராதி பகலைச் செய்வோன் என்ற காரணத்துடன் சூரியன் என்று பொருள் தருகிறது. மூன்றாம் சீர் பரததி என முடிந்து நகர நான்காம் சீரில் அமைவதால், இச்சொல் அந்த இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

O one who shines as the sun of the sky, light to the living eye that looks on the world, and, wearing that sun as his body, as the sun of wisdom, light to the eye that is the soul's knowing. The Lexicon gives tiṉakaraṉ, the day-maker, as the sun. The third foot ends at paratati and nakara sits in the fourth, so the word crosses that spacing.

இனிமையான. மதுகம் என்ற தலைச்சொல்லுக்குப் பேரகராதி தரும் பொருள்களுள் தித்திப்பு என்பதும் உண்டு. நான்காம் சீர் நகரம என முடிந்து துக ஐந்தாம் சீரில் அமைவதால், இச்சொல்லும் இடைவெளியைக் கடக்கிறது.

Sweet. Among the Lexicon's senses for matukam is sweetness. The fourth foot ends at nakarama and tuka sits in the fifth, so this word too crosses the spacing.

மாறாத இளமை நலமுள்ள, இனிமையான மாறா விளநலமுள்ள என்ற தொடரில். இரண்டாம் அடியில் வந்த அதே மழ என்ற சொல் அங்கே முதிராமை என்ற பொருளிலும் இங்கே வாடா இளமை என்ற பொருளிலும் நிற்கிறது. பேரகராதி மழ என்பதற்கு இளமை என்றே பொருள் தருகிறது.

Of unfading youth. The same word maḻa stood in the second line for immaturity; here it stands for youth that does not fade. The Lexicon gives maḻa as youth.

முனிவடிவுடையானே. முனி என்பதற்குப் பேரகராதி இருடி, ஞானி என்று பொருள் தருகிறது.

O one in the form of a muni, a sage. The Lexicon gives muṉi as saint, sage.

வந்தருள்வாயாக: வருதல் என்னும் வினையின் முன்னிலை வடிவமாக, வருகின்றாய், வருவாயாக என்ற பொருளில், படிக்கப்படுகிறது. பேரகராதியில் வருதி என்ற தலைச்சொல் உண்டு, ஆனால் அதன் பொருள் அங்கு உத்தரவு என்பது; அழைப்புப் பொருள் அத்தலைச்சொல்லில் இல்லை. எனவே இவ்விடத்துப் பொருள் வருதல் என்ற வினையின் இலக்கணத்தில் நிற்கிறது.

May you come in grace, reading the form as the second person of the verb varutal, to come. The Lexicon does carry a headword varuti, but its sense there is permission, order; the summoning sense is not under that headword. The reading here therefore rests on the verb's own grammar.