ஸ்ரீமத் பாம்பன் குமரகுருதாச சுவாமிகள் அருளிய
இரத பந்தம்

இருட்டு. பேரகராதி இச்சொல்லுக்கு அந்தகாரம் என்ற நேர்பொருளுடன் மயக்கம், அஞ்ஞானம் என்ற பொருள்களையும் தருகிறது. அடுத்த சொல் பொருதா என்பது எதிர்மறை அடையாக நிற்கிறது. இச்சொல் இரு வாசிப்புகளில் நிற்கிறது: ஒன்று இங்குள்ள இருளை "பூத இருள்" என்று, அஞ்ஞான மயக்கம் அன்றி வெறும் பருப்பொருள் இருளாகவே கொள்கிறது; மற்றொன்று இதே சொல்லை "அறியாமை என்னும் இருள்" என அஞ்ஞான மயக்கத்தின் பொருளிலேயே கொள்கிறது. இரண்டு பொருளும் பேரகராதியில் உண்டு; இரு வாசிப்புகளுமே ஒரே சொற்பிரிப்பை (இருள் + பொருதா) ஏற்றபோதும், இருள் என்பதன் இரு பொருளிலும் எதுவென்பதில் மட்டும் வேறுபடுகின்றன.

Darkness. The Lexicon gives the plain sense darkness, and also records mental delusion and spiritual ignorance among the word's senses. The next word, porutā, stands as a negative attribute. This word stands in two readings: one reads the darkness here as "elemental darkness" (பூத இருள்), plain physical darkness rather than the delusion of ignorance; the other reads the same word as "the darkness called ignorance." Both senses are in the Lexicon; both readings agree on the split (iruḷ + porutā) and differ only on which of iruḷ's two senses applies here.

இருள் பொருதா என்பது இருள் அணுகாத என்னும் எதிர்மறை அடையாகக் கொள்ளப்படுகிறது: சிற்றம்பலமாகிய பெருவெளியை அஞ்ஞான இருள் சிறிதும் தொடாது என்பது பொருள். பேரகராதியும் பொருதல் என்னும் வினைக்குப் போர்செய்தல், மோதுதல் என்று பொருள் தந்து இப்பொருளுக்கு இடம் தருகிறது. இவ்வினையின் வழக்கமான எதிர்மறைப் பெயரெச்சம் பொரா என்பதும், பொருதா என்ற வடிவத்திற்குச் சான்று பேரகராதியில் இல்லை என்பதும் உண்மையாகவே நிற்கின்றன; பொருள் மட்டுமே இங்கு தீர்க்கப்படுகிறது, சொல்வடிவம் இலக்கணப்படி காக்கப்படவில்லை.

iruḷ porutā is read as a negative attribute, darkness does not approach: elemental darkness does not touch the vast expanse that is the Siṟṟampalam even slightly. The Lexicon's verb porutal, to fight, to clash, allows this sense. That the usual negative participle of this verb is porā, and that the Lexicon carries no evidence for the form porutā, both remain true; only the sense is settled here, not the form grammatically.

அம்பலச் சித்து என்னும் முருகா என்ற விளி: அம்பலத்தின் சித்து எனப்படும் முருகனே. அச்சில் வம்பலச்சித் என்று தொடங்கும் வகரம் முந்தைய சொல்லின் ஈற்று உயிரோடு அம்பலம் புணர்ந்ததால் வந்த உடம்படுமெய்; சொல் அம்பலம் என்றே தொடங்குகிறது. அம்பலம் என்பதற்குப் பலர் கூடும் பொது இடம், மன்றம் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; தில்லையம்பலம் என்னும் சிவத்தலப் பொருளும் அதில் உண்டு. இங்குள்ள அம்பலம் சிற்றம்பலம் எனக் கொள்ளப்பட்டு, ஒரு பெருவெளியாக விளக்கப்படுகிறது; இது பேரகராதி சுட்டும் சிதாகாசப் பொருளோடு பொருந்துகிறது. சித்து என்பதற்குப் பேரகராதியில் இரு தலைச்சொற்கள் உண்டு: ஒன்று அறிவு, அறிவுடைப் பொருள், ஆன்மா; மற்றது சித்தி, அற்புத ஆற்றல். முருகனை "ஞானவத்து" (ஞானப் பொருள்) என்றும், நான்காம் அடியின் சிதாவையும் "ஞானமயமான நாயகனே" என்றும் இரு இடங்களிலும் ஞானப் பொருளிலேயே சொல்வதால், சித்து என்பதன் பொருள் இங்கு அறிவு/ஞானப் பொருளில் உறுதி செய்யப்படுகிறது. என்னும் என்பது என்று சொல்லப்படும் என்ற பொருளது.

Ampalac cittu eṉṉum murukā is the address: O Muruga, called the cittu of the ampalam. The va that opens the printed chunk vampalaccit is the glide that appears where the previous word's final vowel joins ampalam; the word itself begins ampalam. The Lexicon gives ampalam as an open public place, a hall of assembly, and also carries the sense of the Siva shrine at Chidambaram. This ampalam is taken as the Siṟṟampalam, explained as a vast expanse, which agrees with the citākācam sense the Lexicon already points to. For cittu the Lexicon has two headwords: one is intellect, intelligent being, soul; the other is siddhi, wondrous power. Murugan is called "ñāṉavattu" (an entity of knowledge) and, at the fourth line's citā, "ñāṉamayamāṉa nāyakaṉē", the lord whose form is knowledge, both times in the sense of knowledge; that settles cittu here to the intellect/knowledge sense. eṉṉum means so called.

முருகன் என்பதன் விளி: முருகனே. பேரகராதி முருகன் என்பதற்கு முருகக்கடவுள் என்றே பொருள் தருகிறது; இளமை என்ற பொருளும் அதில் உண்டு. அச்சில் தென்னுமுரு காநீ என்று இடைவெளி விழுந்தாலும் சொல் என்னும் + முருகா என்றே ஓடுகிறது.

Vocative of murukaṉ: O Murugan. The Lexicon glosses murukaṉ as the god Murugan, and also carries the sense youth. Though the printed spacing falls as teṉṉumuru kānī, the words run eṉṉum + murukā.

முதல் அடி நீ என்னும் எழுத்தில் முடிந்து இந்த அடி டிரு என்று தொடங்குகிறது; தமிழ்ச் சொல் ட என்ற எழுத்தில் தொடங்காததால், சொல் எல்லை அடி இணைப்பையே கடக்கிறது: நீடு + இரு. நீடு என்பதற்கு நெடுங்காலம், நிலைத்திருக்கை என்றும், இரு என்பதற்குப் பெரிய என்றும் பேரகராதி பொருள் தருகிறது. இரண்டும் அடுத்து வரும் விண்ணோர்க்கு அடைகள்: நிலைத்த, பெரிய விண்ணவர். ஒரு வாசிப்பு விண்ணுலகைச் "செல்வவளம் மேன்மேலும் பெருகும்" எனச் செல்வப் பொருள் நோக்கிச் சாய்கிறது, இது திரு (செல்வம்) என்பதை நோக்கிய படிப்பாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது தெளிவான சொற்பிரிப்பு தரவில்லை, இது இந்தப் பக்கத்தின் ஊகமே. பேரகராதி ஆதரிக்கும் நீடு + இரு என்ற பிரிப்பே இங்கு நிற்கிறது.

The first line ends in nī and this line begins ṭiru; since no Tamil word begins with the letter ṭa, the word boundary crosses the join of the lines: nīṭu + iru. The Lexicon gives nīṭu as long duration, permanence, and iru as great, vast. Both qualify the viṇṇōr that follows: the enduring, great celestials. One reading leans toward a wealth sense, describing the celestials' world as one of "ever growing abundance of wealth," which reads toward tiru (wealth) rather than iru; but it gives no explicit word split, and this inference is this page's own. The split nīṭu + iru, which the Lexicon supports, is what stands here.

விண்ணில் உள்ளோர், தேவர். பேரகராதி விண்ணோர் என்பதற்குத் தேவர் என்றே பொருள் தருகிறது.

Those of the sky, the celestials. The Lexicon glosses viṇṇōr as the dēvas.

தேடு + மருந்தே எனப் பிரிப்பதே இங்கு நிற்கும் வாசிப்பு: விண்ணவர் தேடும் மருந்தே என்ற விளி. மருந்து என்பதற்கு மருந்து என்ற நேர்பொருளுடன் அமிர்தம் என்ற பொருளும் பேரகராதியில் உண்டு; இங்கு "அமுதமே" என்றே கொள்ளப்படுகிறது. இத்தளத்தின் திருமந்திரம் 850 பாடலிலேயே விண்ணோர் மருந்து என்ற தொடர் வருகிறது; அதன் உரை அம்மருந்தைத் தேவர்கள் பருகும் அமிர்தம் என்கிறது. இச்சொல்லுக்கு 'தேடும் + அருந்தே' எனப் பிரித்தும், தேவர்கள் தேடும் அரிய தெய்வமே எனவும் பொருள் கொள்ளலாம் என ஒரு மாற்று வாசிப்பும் உண்டு; அருமை என்பது மெய்யில் தொடங்கும் சொற்களின் முன் அரு என நிற்கும் என்றும், தே என்பதற்குத் தெய்வம், தலைவன் என்றும் பேரகராதி சொல்கிறது. இரு வாசிப்பிலும் விண்ணவர் தேடுபவனே என்ற பொருள் நிலைக்கிறது.

tēṭu + maruntē is the split that stands here: an address, O medicine the celestials seek. The Lexicon gives maruntu both as medicine and as ambrosia; here it is taken outright as ambrosia (amutamē). Thirumantiram verse 850, hosted on this site, itself carries the phrase viṇṇōr maruntu, and its commentary calls that medicine the ambrosia the celestials drink. This word also has a further reading of its own: split as tēṭum + aruntē it may equally be read as an address, O rare God whom the celestials seek, since the Lexicon notes that arumai stands as aru before consonant-initial words and gives tē as deity, lord. Under both readings, the one whom the celestials seek stands firm.

மாட்சிமை, பெருமை. பேரகராதி மாண் என்பதற்கு மாட்சிமை என்றே பொருள் தருகிறது. அடுத்து வரும் பொருவாச்சீர் என்பதற்கு அடையாகக் கொள்வது இத்தளத்தின் வாசிப்பு: மாட்சிமை மிக்க, ஒப்பில்லாத சிறப்பு.

Greatness, glory. The Lexicon glosses māṇ as glory, excellence. Taking it as an attribute of the poruvāccīr that follows is this site's own reading: glorious, incomparable excellence.

பொருவுதல் என்றால் ஒத்தல், நிகர்த்தல்; பொருவா என்பது அதன் எதிர்மறைப் பெயரெச்சம்: ஒப்பில்லாத. சீர் என்பதற்குச் சிறப்பு, புகழ், செல்வம் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது. எனவே பொருவாச்சீர் என்றால் ஒப்பில்லாத சிறப்பு. இச்சொல்லுக்கு முன் அச்சில் காணும் கோடு மூலத்தின் அச்சமைப்பே; இப்பக்கம் சேர்த்தது அன்று.

poruvutal is to equal, to be comparable; poruvā is its negative participle, unequalled. The Lexicon gives cīr as excellence, fame, wealth. So poruvāccīr is excellence beyond compare. The dash printed before this word is the source text's own; this page did not add it.

தேசு என்பதற்கு ஒளி என்று பேரகராதி முதற்பொருள் தருகிறது; அழகு, புகழ் என்ற பொருள்களும் அதில் உண்டு. தரும் என்பது தருதல் (கொடுத்தல்) என்பதன் பெயரெச்சம்: ஒளி தரும். அடுத்த சொல்லோடு புணர்ந்து தருஞ் செந்தி என எழுதப்படுகிறது.

The Lexicon's first sense for tēcu is lustre, light; beauty and fame are also among its senses. tarum is the participle of tarutal, giving: lustre-giving. Joined to the next word it is written taruñ centi.

திருச்செந்தூர். செந்தி என்ற தலைச்சொல்லே பேரகராதியில் உண்டு; அது செந்தில் என்பதன் வடிவம் என்றும், செந்தில் என்பது முருகக்கடவுள் தலமாகிய திருச்செந்தூர் என்றும் அதே பேரகராதி சொல்கிறது. இத்தளத்தின் கந்த சஷ்டி கவச உரையிலும் செந்தில் என்பதற்குத் திருச்செந்தூர் என்றே பொருள் தரப்பட்டுள்ளது; திருமுருகாற்றுப்படையின் திருச்சீரலைவாய் (திருச்செந்தூர்) பகுதியும் இத்தளத்தில் உண்டு.

Tiruchendur. centi is itself a Lexicon headword, given as a form of centil, and centil is glossed there as the shrine of Murugan at Tiruchendur. This site's Kandha Sashti Kavasam gloss likewise renders centil as Tiruchendur, and the Thirumurugaatruppadai section for Thiruchcheeralaivai, Tiruchendur, is hosted here too.

நறும் என்பது நறுமை (மணம்; நன்மை) என்பதன் அடை வடிவம்: நறிய, மணமுள்ள. தீர்த்தம் என்பதற்குப் புண்ணிய நீர், புண்ணிய நீர்த்துறை என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது. நறுந்தீர்த்த என்பது செந்தியின் நறிய தீர்த்தத்தைச் சொல்கிறது என்பது ஒரு வாசிப்பு; இத்தீர்த்தம் செந்தூர் கடலையும் நாழிக்கிணற்றையும் குறிப்பதாகவும் விளக்கப்படுகிறது. மற்றொரு வாசிப்பு இதே சொற்களை வேறு வகையில் படித்து, தீர்த்த என்பதைத் தூய்மையின் அடையாக இறைவனுக்கே சூட்டுகிறது ("தூய்மைமிக்க புண்ணியனே"), தூய்மை செந்தியின் நீரிலிருந்து இறைவன்மேல் நகர்கிறது. ஒரே எழுத்துக்கள், தூய்மை யாருக்குரியது என்பதில் வேறுபாடு; இப்பக்கம் பேரகராதி ஆதரிக்கும் நீர்ப் பொருளையே தருகிறது.

naṟum is the attributive form of naṟumai, fragrance, goodness: fragrant. The Lexicon gives tīrttam as sacred water, a sacred bathing place. That naṟuntīrtta speaks of Centi's fragrant tīrttam is one reading, further explained as naming Senthur's sea and the நாழிக்கிணறு. Another reading takes the same letters differently, taking tīrtta as a purity epithet fixed on the lord himself ("tūymaimikka puṇṇiyaṉē"), moving the purity from Centi's water onto the god. Same letters, different owner of the purity; this page gives the water sense that the Lexicon supports.

அச்சு இடைவெளி தீர்த்தவிற என்றும் லோங்குசிதா என்றும் சொல்லின் நடுவே விழுகிறது; விறல் என்ற சொல்லின் லகர ஈறு அடுத்த சொல்லோடு சேர்ந்து லோங்கு என ஒலிக்கிறது. விறல் என்பதற்கு வெற்றி, வீரம், வலிமை என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; ஓங்குதல் என்றால் உயர்தல். விறல் ஓங்கு என்றால் வெற்றி உயர்ந்தோங்கும்.

The printed spacing falls mid-word, as tīrttaviṟa and lōṅkucitā; the final la of viṟal joins the next word and sounds as lōṅku. The Lexicon gives viṟal as victory, bravery, strength; ōṅkutal is to rise high. viṟal ōṅku: whose victory rises high.

மூன்றாம் அடி சிதா என்று முடிந்து இந்த அடி வாசிறந்த என்று தொடங்குகிறது; இரண்டும் ஒரே சொல்லின் பகுதிகள் என்பது உறுதி. இச்சொல் இரு தனித்த வாசிப்புகளில் நிற்கிறது, ஒன்றை மற்றொன்றின்மேல் வைத்துத் தேர்ந்தெடுக்காமல் இரண்டுமே இங்கு தரப்படுகின்றன. ஒரு வாசிப்பின்படி: சிதா + ஆவாசம் + இறந்த/சிறந்த எனப் பிரிந்து, சிதாகாசமாகிய ஞானவெளியில் வீற்றிருக்கும் மாண்புமிக்கவனே என்று பொருள்படும். சித்து (அறிவு) என்பது ஆகாரத்தில் தொடங்கும் சொல்லோடு சிதா என்று புணர்வதற்குச் சிதாகாசம் (சித் + ஆகாசம்: ஞானவெளி) என்ற தலைச்சொல்லே சான்று; ஆவாசம் என்பதற்கு நகரம், ஊர் என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது. மற்றொரு வாசிப்பின்படி: சிதா + வா + சிறந்த எனப் பிரிந்து, சிதா என்பது ஞானவடிவான இறைவனை விளிக்கும் சொல் (சிதாகாசம் தலைச்சொல்லின் அதே சிதா), வா என்பது வருக என்னும் ஏவல் வினை ("என் முன் எழுந்தருள்" என்பது இப்பொருள்), சிறந்த என்பது அடுத்த சொல்லாகிய மாவின்பருளுக்கு அடையாக நின்று மேம்பட்ட (பேரின்பம்) எனப் பொருள்படும். இரண்டும் வேறு வேறு சொற்பிரிப்புகள், வேறு வேறு சொற்களே; ஒன்று மற்றொன்றின் நிழலான வேறுபாடு அன்று. சிதா என்று தனிச் சொல் பேரகராதியில் இல்லை என்பதும், சிதாவாசம் என்ற சேர்க்கை பேரகராதியில் இல்லை என்பதும் இரு வாசிப்பிலும் உண்மையாகவே நிற்கின்றன.

The third line ends citā and this line begins vāciṟanta; that the two are parts of one word is certain. This word stands in two separate readings, and rather than set one over the other, both are given here. One reading splits citā + āvācam + iṟanta/ciṟanta, giving, O eminent one who dwells in the sky of consciousness that is citākācam. That cit (cittu, knowledge) can join a word beginning in ā to give citā is attested by the headword citākācam (cit + ākācam, the expanse of pure intelligence); the Lexicon gives āvācam as town, settlement. Another reading splits citā + vā + ciṟanta. citā addresses the lord as the form of knowledge, the same citā the citākācam headword rests on; vā is taken as the imperative come (rendered here as "arise before me"); and ciṟanta, eminent, carries forward as the attribute of the great bliss asked for in the next word, māviṉparuḷ. The two are different word divisions and different words, not two shades of one sense. That citā alone is no Lexicon headword, and that the compound citāvācam is not in the Lexicon either, both remain true under both readings.

பருள் என்று ஒரு சொல் பேரகராதியில் இல்லை; எனவே சொல் எல்லை அச்சிடப்பட்ட மாவின் பருள் என்ற இடைவெளியைக் கடக்கிறது: மா + இன்பு + அருள். மா என்பதற்குப் பெருமை, வலிமை என்று பேரகராதி பொருள் தருகிறது; இன்பு என்பது இன்பம்; அருள் என்பது அருளுதலின் ஏவல்: அருள்வாயாக. மா இன்பு புணரும்போது வகர உடம்படுமெய் தோன்றி மாவின்பு என்றும், இன்பு அருள் புணர உகரம் கெட்டு இன்பருள் என்றும் அமைகிறது. இத்தளத்தின் கந்த சஷ்டி கவச உரையில் அருள்வாய் என்பதற்குக் கருணை புரிவீராக என்றே பொருள் தரப்பட்டுள்ளது. பாடலின் வேண்டுதல் இதுவே: பெரும் இன்பத்தை அருள்க.

There is no word paruḷ in the Lexicon; the word boundary therefore crosses the printed space māviṉ paruḷ: mā + iṉpu + aruḷ. The Lexicon gives mā as greatness, strength; iṉpu is joy, bliss; aruḷ is the imperative of aruḷutal: bestow. Where mā and iṉpu join, the glide va appears, māviṉpu, and iṉpu joins aruḷ with its final u elided, iṉparuḷ. This site's Kandha Sashti Kavasam gloss renders aruḷvāy as do bestow grace. This is the poem's plea: grant great bliss.